Okulary

Moi rodzice byli mieszkańcami Łodzi od pokoleń. Prawdopodobnie ich przodkowie przyjechali z okolić Rawy Mazowieckiej. Dziadek był przed wojną tramwajarzem , więc był ,,kimś” i dużo zarabiał. Ojciec podczas wojny był w wojsku. Po wojnie znalazł się na Warmii, tam poznał matkę. W roku 1958 przyjechali do Łodzi. Mama pracowała na tramwajach a ojciec miał różne posady, również w biurze. Przed wojną ojciec uczył się w technikum włókienniczym. Niestety nadużywał alkoholu i został zwolniony z biura. Podjął pracę w zakładach Marchlewskiego, pracował jako majster.

Po przyjeździe do Łodzi mieszkaliśmy razem z ciotką w pokoju z kuchnią. Nie było tam miejsca dla nas dzieci. Ciotka była krawcową i szyła prywatnie ubrania. Nie pracowała w fabryce. Ja i starsza siostra zostaliśmy na Warmii w internacie. Młodsza siostra przebywała z dalszą rodziną w Ursusie. Ciotki znajomą była Michalina Tatarkówna i dzięki niej otrzymaliśmy w 1960 roku mieszkanie w starej kamienicy. Wtedy mogliśmy przyjechać do rodziców. Było luksusowo, bo dostaliśmy dwa duże pokoje z kuchnią, ubikacją na korytarzu, wodą w kuchni.

Wybrałem technikum włókiennicze w Łodzi, bo po tej szkole łatwo było o pracę, a ja chciałem się szybko usamodzielnić.

Zarobki mistrzów były wysokie, niestety ojciec pił alkohol. Starsza siostra skończyła liceum i uczył się stenografii. Młodsza siostra po maturze zdawała na medycynę, ale bez powodzenia. Poszła pracować do biura MPK. Poznała Japończyka i po roku wyemigrowała do Japonii. W tym czasie starsza siostra poznała Czecha i wyjechała do jego kraju. Jedno jest pewne, że obie chciały jak najszybciej uciec z domu i nie widzieć pijanego ojca. Ja także chciałem wyjechać, więc w każdej gazecie czytałem o możliwości pracy w kopalni. Podjąłem decyzję o wyjeździe do Kamiennej Góry za Wałbrzychem. Tam pracowałem 7 lat ,a potem pojechałem na rok do Bogatyni. Po wyjeździe sióstr wróciłem do rodziców i podjąłem pracę w Zakładach Przemysłu Bawełnianego im S. Dubois. Ożeniłem się w 1976 roku. Wynajmowaliśmy mieszkanie. Moja pensja ledwo starczyła na utrzymanie.

Wracając do lat sześćdziesiątych. Nigdy nie rozmawiałem z rodzicami o sprawach politycznych i ekonomicznych. Bardzo lubiłem kino, chodziłem tam bardzo często, znałem wszystkie sale kinowe. Bilety wtedy były tanie, obecnie nie stać mnie na takie eskapady. Bardzo lubiłem też czytać książki, które wypożyczałem z biblioteki przy ulicy Tramwajowej. Uprawiałem też sport. Grałem w koszykówkę w klubie sportowym. Biegałem i skakałem, w siatkówkę grałem w klubie TKKF. Brałem udział w międzyszkolnych, międzyzakładowych turniejach.

Lubiłem też chodzić do ZOO. Pewnego razu tak byliśmy z siostrą zafascynowani zwierzętami, że zostaliśmy po zamknięciu. Musieliśmy wydostać się przez płot. Często sam spędzałem niedzielę w ZOO.

Chodziłem na pochody pierwszomajowe, nikt mnie do tego nie zmuszał. Było to towarzyskie spotkanie.

Łódź była dla mnie ciekawym, kolorowym miastem, pełnym możliwości. To moje ukochane miasto.

Byłem krótkowidzem i źle widziałem z daleka. Mając 16 lat zdecydowałem się pójść do okulisty i coś zaradzić. Bardzo przeszkadzało mi złe widzenie w szkole. Nikt nie kontrolował wzroku dzieciom. Kupiłem pierwsze okulary. Wyszedłem na ulicę i zobaczyłem piękny świat. Byłem bardzo szczęśliwy. Widziałem kolory, kamienice, neony. Do dziś pamiętam ten szczęśliwy dzień. Nie przeszkadzały mi dymiące kominy. Jedynie zapach w pobliżu gazowni był nieprzyjemny. Łódź była piękna. Na urlop jeździliśmy z żoną na wczasy. Zakład pracy dotował wyjazdy pracownikom i ich rodzinom.

W roku 1990 kupiliśmy z żoną mieszkanie w blokach, 3 pokoje z kuchnią. Był to ogromny wysiłek finansowy. Wychowaliśmy i wykształciliśmy syna. Moja żona jest nauczycielką.

Zbyszek 1948

Podobne wpisy

  • Na ryby

    Dorastałem na osiedlu Zdrowie. Moimi kolegami z podwórka, a raczej z osiedla, byli niewiele starsi chłopcy. Nie mieli zagospodarowanych placów zabaw. Organizowali sobie sami miejsca, gdzie grali w siatkówkę (siatka rozpięta między akacjami), wyrysowane boisko i miejsce dla sędziego. W piłkę nożną grali na poligonie Brus wraz z żołnierzami. Zimą graliśmy w hokeja na Majerce…

  • Moje Podwórko

    Niżej podpisany (aktualnie 75 lat), urodził się i spędził pierwsze 14 lat swojego życia (czyli do 1966 r.) w starej, przedwojennej 1-piętrowej kamienicy w centrum Łodzi. Do kamienicy przylegały dwa podwórka. Na jednym z nich, tym większym, regularnie, a jeśli pogoda dopisywała to codziennie, bawiliśmy się z kolegami, czyli dziećmi sąsiadów lub też dziećmi z…

  • Życie jest jak pędzący pociąg, szybko podejmij decyzje, czy wsiadasz…

      W kamienicy przy ulicy Kilińskiego w Łodzi mieszkali też ludzie biedni z wyboru. Na drugim piętrze mieszkała ,,Marycha,,. Tak wołał na nią mąż. Ich syn był cztery lata młodszy ode mnie. Jak wszyscy z naszego podwórka chodził do szkoły podstawowej w naszej okolicy. ,,Marycha,, pracowała i dużo piła. Często wracała do domu brudna, niechlujna…

  • Na Brusie

    Moi dziadkowie pochodzili ze Śląska, urodzili się pod koniec XIX wieku. Spotkali się w Łodzi w zakładzie pracy. Pracowali w państwowych zakładach tytoniowych. Była to lepiej płatna praca niż w zakładach prywatnych. Stać ich było na lepsze mieszkanie i kształcenie dzieci. Mama nie skończyła studiów, ale tak jak ojciec miała maturę. Wszyscy pracowali w biurach….

  • Bałuty

    Urodziłam się na Bałutach a dokładnie na Julianowie. Mieszkałam w małym domku przy ulicy Pocztowej. Mała uliczka, małe domeczki, głównie drewniane, z równie małymi ogródeczkami, w których uprawiano warzywa i kwiaty. Kocie łby, rynsztoki, ubikacje za domami. Był też wielki ogród, nazywany Marcelin, do którego przechodziliśmy przez drewniany płot. Pamiętam, że w moim domu zimą…

  • Helankowe rajstopy to był hit!!

    Pończochy potem rajtuzy helankowe to kultowy rodzaj  elastycznej bielizny, który zyskał ogromną popularność w PRL-u.  dzięki wyjątkowej rozciągliwości przędzy helanca, produkowanej  z poliamidu.  Bardzo cieszyliśmy się z tego produktu, bo bawełniane były grube , w prążki , rozciągały się i przestały być modne.  Helankowe jednak uczulały i musiałam się przyzwyczaić.