Na Brusie

Moi dziadkowie pochodzili ze Śląska, urodzili się pod koniec XIX wieku. Spotkali się w Łodzi w zakładzie pracy. Pracowali w państwowych zakładach tytoniowych. Była to lepiej płatna praca niż w zakładach prywatnych. Stać ich było na lepsze mieszkanie i kształcenie dzieci. Mama nie skończyła studiów, ale tak jak ojciec miała maturę. Wszyscy pracowali w biurach. Dziadkowie oszczędzali i kupili na Brusie działkę, wybudowali dom. Mentalność zadecydowała, że dom był bez ubikacji i łazienki.

Dziadkowie bardzo lubili czytać, w domu było też pianino. Lubili piękne rzeczy, więc część przedmiotów dziadek kupował na bazarach, np. obrazy, figurki. Babcia szyła sukienki w zakładzie krawieckim. Mama była elegantką i szykowną kobietą, więc też szyła sukienki i płaszczyki u krawcowej.

Uważam swoje dzieciństwo za szczęśliwe. Przy domu był duży ogród, na piętrze mieszkali kuzyni. Miałam cztery koleżanki, razem chodziłyśmy do szkoły. Obok mieszkali sąsiedzi, z którymi utrzymywaliśmy serdeczne kontakty. Jedni zamykali swoje obejście a inni nie. Było też gospodarstwo, w którym jeździliśmy ,,na kieracie,,. Sąsiedzi – bardziej przedsiębiorczy- zakupili jako pierwsi samochód syrenką.

Na Brusie mieszkały dzieci z rodzin alkoholików. Unikaliśmy ich i nie bawiliśmy się z nimi. Nie lubiłam tych dzieci, bo były usmarkane, niegrzeczne, źle ubrane. Było mi ich żal, ale nie chciałam mieć z nimi kontaktu. Wszyscy sąsiedzi, tak jak ojciec, pracowali w łódzkich zakładach.

Współczułam kolegom, że mieszkają w centrum miasta i nie mają tak jak ja ogrodu i przestrzeni do zabawy. Odwiedzałam ich, ale uważałam, że mieszkanie w starej kamienicy jest okropne. Latam przyjeżdżali do mnie, tak jak reszta rodziny. Często śpiewaliśmy, dorośli tańczyli na podwórku, paliliśmy ognisko. W tych wydarzeniach zawsze brały udział dzieci. Do moich kuzynów mieszkających na piętrze przychodzili koledzy koleżanki, włączaliśmy adapter i słuchaliśmy piosenek z płyt gramofonowych. Co roku jeździliśmy na wczasy.

Ojciec zarabiał więcej niż mama, ale miał skłonności do alkoholu i popadł w alkoholizm. Jak był trzeźwy, to był cudownym ojcem, chodził ze mną do teatru Pinokio i Arlekin, do kina, na spacery , uczył mnie wrażliwości do zwierząt i roślin. Czytał mi książki, śpiewał piosenki przed snem. Kiedy pił, wolałam, żeby zniknął. Matka bardzo go kochała, często razem się z nami bawili, lubili tańczyć.

Moim wzorcem kobiety była siostra mamy, zawsze opanowana, wesoła, dystyngowana, dobrze ubrana. Wujek, jej mąż, pracował w zakładach kolejowych i aby otrzymać stanowisko kierownicze, zapisał się do partii. Mimo to wujostwo chodzili regularnie do kościoła.

Nigdy nie rozmawiano przy dzieciach o polityce i sytuacji w kraju. Dzieci często śpiewały gdzieś zasłyszaną piosenkę (wtedy dla mnie niezrozumiałą): ,,Polędwice, balerony będą jeść partyjne żony, a robotnik biedaczysko niech ………… kaszanisko”. Nikt nie zwracał nam uwagi.

Wybrałam liceum ogólnokształcące, bo szły tam koleżanki, a ja nie miałam sprecyzowanych zainteresowań. Po liceum dwukrotnie zdawałam na studia, ale się nie dostałam. Ukończyłam dwuletnią szkołę ekonomiczną. Żałuję, że nie nauczyłam się języka angielskiego i nie zrobiłam prawa jazdy. Nie uważałam, że kiedykolwiek będą mi te umiejętności przydatne. Podjęłam pracę w banku.

Na Brusie był alkohol. Jako dziecko nie wyobrażałam sobie, że dorośli, głównie mężczyźni, mogą nie pić. Wujek był abstynentem i wydawało mi się to nienaturalne. Z powodu picia mojego ojca, zdecydowałam się zostać z dziadkami i nie przeprowadziłam się z rodzicami do bloku.

Wyszłam za mąż w wieku 24 lat i mam jedną córkę .

Wielką, ważną dla mnie tradycją były święta Wielkiej Nocy. W naszym domu odbywało się święcenie pokarmów. Przyjeżdżał dorożką ksiądz, a sąsiedzi przynosili swoje potrawy. Stół był pięknie nakryty, ozdobiony gałązkami borówki, centralne miejsce zajmował duży bochen chleba. Ciocia robiła duży tort, kobiety piekły baby.

Droga do domu wysypana była białymi kamykami i piaskiem. Rodzice nie chodzili do kościoła, zabierała mnie tam babcia. Nie byliśmy zbyt religijni, ale też nie chodziliśmy na pochód pierwszomajowy. Rodzina była tolerancyjna. Dom na Brusie to był port, ostoja. Do 18-tego rogu życia jeździłam na kolonie, obozy harcerskie zimowiska.

Nie paliłam papierosów, starałam się unikać zagrożeń. W wieku piętnastu lat chciałam ukarać rodziców i wyjechałam na dwa dni do Torunia. Po powrocie zdziwiłam się, że nikt nie zareagował i nie pytał, gdzie byłam.

Rodzina chodziła do teatru i do kina. Ojciec zabierał mnie do kina Tatry na bajki. Pojechałam z rodzicami do Warszawy, do teatru Syrena. Mama lubiła się modnie ubierać, kupowała dużo rzeczy w komisach, dla mnie również. Podziwiałam jej suknie, szczególnie sylwestrową z zielonej lamy. Kiedyś mama powiedziała mi, że ,,byłam dobrze ubrana, gdy to ona mnie ubierała, a potem już nigdy nie”. Ja lubiłam spodnie i dresy. Nie byłam dziewczynką, która lubi kokardy we włosach, wolałam chodzić po drzewach.

Nie lubiłam osiedla na Dąbrowie. Mieszkali tam dziwni ludzie. Na czwartym piętrze lokatorzy hodowali gołębie i kury, a z mieszkania na parterze śmierdziało. Nie lubiłam tych ludzi. W soboty po szkole sama jeździłam do rodziców. Wielokrotnie musiałam się przesiadać. Od przystanku do bloku rodziców było 200 m, więc prosiłam przechodniów o odprowadzenie mnie pod blok. Bardzo się bałam.

Magdalena 1957

Podobne wpisy