Na ryby
Dorastałem na osiedlu Zdrowie.
Moimi kolegami z podwórka, a raczej z osiedla, byli niewiele starsi chłopcy. Nie mieli zagospodarowanych placów zabaw. Organizowali sobie sami miejsca, gdzie grali w siatkówkę (siatka rozpięta między akacjami), wyrysowane boisko i miejsce dla sędziego. W piłkę nożną grali na poligonie Brus wraz z żołnierzami. Zimą graliśmy w hokeja na Majerce (kiedyś stawy, dzisiaj użytek ekologiczny).
Z Majerką mam piękne wspomnienie. Sąsiad milicjant chodził tam wędkować. Tata zrobił mi wędkę z kija leszczynowego, sznurka z haczykiem z zagiętej szpilki. Tak wyposażony poszedłem łowić ryby, ale sąsiad służbista stwierdził, że nie mam karty wędkarskiej. Wróciłem do domu i opowiedziałem o wszystkim babci. Babcia wypisała kartkę papieru i przystawiła stempelek zrobiony z pięciozłotówki (była z rybakiem). Z kartą wędkarską mogłem chodzić na ryby. Sąsiadowi ryby brały, a na haczyk ze szpilki nie chciały.
Wychowywałem się w domu wielopokoleniowym – prababcia, babcia , dziadek, rodzice. Nie chodziłem więc do przedszkola,
Krzysztof 1958

