Pielęgniarstwo = pomoc
Pielęgniarstwo = pomoc
Mieszkałam z rodzicami w Łodzi, w czynszowej kamienicy. Mieszkało tam 14 rodzin.
Sąsiad był kierownikiem w PKS, a żona położną. Chodziłam z nią na patronaże do domów, w których rodziły się dzieci. Kobiety rodziły w domach i bez komplikacji odbierała poród i nic złego się nie działo. Myślę, że z tego powodu wybrałam zawód pielęgniarki. Sąsiad natomiast pomagał mi w wyjazdach do babci, siedziałam obok kierowcy i bezpiecznie docierałam na miejsce. Wzajemna pomoc sąsiedzka była nieoceniona i wyjątkowa. Obecnie tego nie doświadczam. Sąsiedzi prawie się nie znają.
Jedna rodzina składała się z jedenaściorga dzieci. Tam nie było patologi ani biedy. Wszystkie dzieci bawiły się razem, biegaliśmy po podwórku do późnego wieczora. Obok kamienicy był ogród, w którym stały dwie karety. Rozbudzały dziecięcą wyobraźnię, bawiliśmy się za zgodą sąsiadki. Niestety w niewyjaśnionych okolicznościach karety spłonęły.
Zimy były mroźne i śnieżne. Na Dąbrowie były górki, z których zjeżdżaliśmy na sankach. Posesję odśnieżali wszyscy sąsiedzi na zmianę. Chodziłam do pobliskiej szkoły, w której była dobra atmosfera, nie było nienawiści i zazdrości. Każdy był czysto ubrany, a w szkołach obowiązywały fartuszki. Moja mama wyjeżdżała do sanatorium i wtedy sąsiadki rywalizowały, która będzie mi gotowała obiad. Inny sąsiad był bardzo zdolny i sam zbudował dla żony elektryczna pralkę. Jedna rodzina miała telewizor, więc wszyscy przynosili coś do jedzenia i oglądaliśmy filmy lub programy dla dzieci. Bardzo miło wspominam te czasy.
Do miasta, czyli na Piotrkowską, jeździło się tramwajem, bilety były bardzo tanie. Podczas jazdy panowała duża kultura, zawsze były miejsca dla starszych, nikt z młodzieży nie zajmował miejsca. Panowie stali na pomostach.
Mama pracowała w fabryce, tata przeładowywał towary. Mieliśmy pokój z kuchnią, ale było czysto i ładnie. Dzieciństwo upływało spokojnie i szczęśliwie. W letnie niedziele pół kamienicy jechało na stawy Stefańskiego. Sąsiad (ten z PKS) uczył nas pływać. Pamiętam, że rodzice zabierali jedzenie, picie , często rybki, bo były tanie i świeże. Była pełna integracja, wszyscy razem spędzali czas, odpoczywali przed ciężka pracą przez następne 6 dni.
Po szkole podstawowej wybrałam liceum medyczne, pięcioletnią szkołę o wysokim poziomie nauczania. Podobały mi się pielęgniarki w białych sztywnych czepkach i wykrochmalonych fartuszkach. Bardzo miło wspominam dyrektorkę szkoły, z zawodu też pielęgniarkę. Później pracowałam z jej mężem lekarzem. To była szkoła życia, byłyśmy bardzo dobrze przygotowane do służby pacjentom. Miałyśmy dyżury w szpitalach na wszystkich oddziałach.
Pierwsza moja praca na oddziale kardiologicznym u docenta Marka Edelmana była wielkim doświadczeniem i przeżyciem. Docent przyłożył ucho do pleców pacjenta i wiedział, jaką ma wadę. Był wyjątkową osobowością, doskonałym kardiologiem i lekarzem. Cieszę się, że mogłam z nim pracować, bo poznałam lekarza, który przeżył getto, cenił życie, szanował nas- personel i pacjentów. Na pewno wtedy była lepsza opieka niż obecnie. Zawsze najważniejszy był pacjent. Gdy docent zauważył zaniedbanie lub złe wykonanie pracy, natychmiast zwalniał pracownika. Kiedy jednak nabrał zaufania do pracownika, zrobił dla niego wszystko. Jeśli jest prawdą, że istnieje życie po śmierci, to na pewno chciałabym go spotkać. Żałuję, że nie zapisałam wszystkich jego opowieści. Często zapraszał nas do swojego domu. Był bardzo zaangażowany w pracę KOR I Solidarności. Byłam świadkiem szykan stosowanych wobec docenta. Bałyśmy się o doktora Edelmana, kiedy został internowany.
Jako młoda dziewczyna często chodziłam do kina. Jedna z sąsiadek była bileterką w kinie Rekord, więc chodziłam na wszystkie premiery. Ociec mój z zakładu pracy dostawał nie tylko paczki na święta ale też bilety do teatru. Z tego też zakładu wyjeżdżałam na trzytygodniowe kolonie do Ustronia Morskiego.
Często chodziłyśmy ze szkoły do filharmonii. Nauczycielka fizyki zaprosiła nas za kulisy Teatru Wielkiego, bo tam tańczyła w balecie. W klubach zakładowych i studenckich organizowano zabawy. Oczywiście chodziłam na prywatki. Miałam piękne włosy i dwa razy je sprzedawałam. Za pierwszy sprzedany warkocz kupiłam adapter Bambino. Przy tym urządzeniu organizowałyśmy szkolne zabawy. Zapraszałyśmy chłopców z technikum mechanicznego.
Obowiązkowo uczestniczyłam w pochodach pierwszomajowych. Pięknie się prezentowałyśmy w czepkach i białych fartuszkach. Krzyczano, że idą ,,strzykawki”. W parkach były muszle koncertowe w których występowały zespoły bigbitowe, np Trubadurzy, No to co i inne. Słynne Zdrowie, to park, w którym spędzaliśmy dużo czasu. Był tam ogród zoologiczny, duży z wieloma zwierzakami, każdego było stać na bilet.
Łódź żyła. Nie było tak, że tylko pracowano w fabrykach. Powstały restauracje, kawiarnie, w których zawsze było dużo ludzi. Chodziłyśmy z koleżankami do Kaskady na dancingi, było wesoło i bezpiecznie. Można było zjeść tanio obiad i potańczyć przy muzyce granej na żywo Obok był bar z tanimi posiłkami. Nigdy nie myślałam o wyjeździe z Łodzi. To miasto zaspakajało moje potrzeby. Mieszkańcy byli mili, uczynni życzliwi i bardzo pomysłowi. Zdarzały się osoby nieciekawe, ale nie było ich wielu. Milicja nie dopuszczała, żeby zakłócali spokój na Piotrkowskiej. W co drugiej kamienicy przyjmowała krawcowa i pięknie uszyła wszystko, co sobie wymarzyliśmy. Jeden z sąsiadów robotnik malował obrazy. Moja krawcowa miała dziecko niepełnosprawne, nie narzekała,choć nie było dla niej żadnej dodatkowej pomocy. Mąż był kierowcą. Mieli małe zadbane czyste mieszkanie.
Kobiety na pewno były zmęczone, ale zawsze dobrze ubrane i uśmiechnięte. Mama przez większość życia pracowała w ,,Marchlewskim,,. Starała się dorabiać, żeby więcej zarobić, imała się wszystkich dodatkowych prac. Umiała robić na drutach, dobrze gotowała. Życzyłabym każdemu żeby miał taka dobrą mamę, jak miałam ja.
Teresa 1955