Turystyczna pasja

Ojciec pochodził ze wsi spod Góry św. Małgorzaty, urodził się w 1916 roku i od 6 roku życia mieszkał w Łodzi. Mama moja mieszkała w Łodzi, była córką szewca. Babcia miała czworo dzieci i nigdy nie pracowała. Dziadek był portierem łódzkiego sądu. Mieszkaliśmy w starej kamienicy przy ulicy Sterlinga. Były to dwa duże pokoje, kuchnia i ubikacja. Ojciec z części korytarza zrobił łazienkę.

Moje dzieciństwo spędzałem w pobliskim parku – Helenów. To tam zjeżdżałem na sankach, spacerowaliśmy, była tam też kawiarnia. W drugiej klasie podstawówki przeprowadziliśmy się do bloków na Bałuty.

Mój ojciec był pracownikiem socjalnym w łódzkiej fabryce. Miał maturę i kursy księgowości. Przygotowywał dekoracje na święta państwowe i pochody pierwszomajowe. Był organizatorem kolonii i innych wydarzeń socjalnych.

Nigdy nie narzekał i nie krytykował wydarzeń politycznych. Dopiero po latach zorientowałem się, że znał wielu ludzi na stanowiskach. Był dobrym człowiekiem i wielu osobom pomógł. Byłem niesfornym chłopcem, więc moim wychowaniem zajmował się ojciec. Organizował w zakładzie wycieczki , grzybobrania i zawsze mnie ze sobą zabierał. Jeżeli w autobusie siedziałem na przodzie i mogłem oglądać świat, to nie sprawiałem kłopotu. Byłem zafascynowany poznawaniem kraju. Myślę, że tak zrodziła się moja pasja turystyczna. Rodzice jeździli na wczasy głównie do Zakopanego. Mama nie lubiła chodzić po górach, więc chodziłem z ojcem. Uczył mnie magii gór, nazw szczytów, szlaków. Pokonywaliśmy nawet Orlą Perć. I tak spędzam czas do dziś.

Mama nie pracowała , była krawcową damską. Raz uszyła mi spodnie, po przymierzeniu zaraz je podarła. Natomiast szyła mi piękne koszule. Była świetną krawcową, szyła eleganckie suknie, myślę, że gdyby nie wojna, byłaby projektantką mody. Pamiętam, że chodziła na jakieś kursy szycia. Pracowała chałupniczo, szyła zlecone rzeczy. Kiedy ojciec przeszedł na emeryturę, to prowadzili kiosk.

Ja, będąc nastolatkiem, dorabiałem, prowadziłem zabawy, apele, obsługiwałem radiowęzeł. Miałem więc pieniądze na wyjazdy w Tatry. Niczego w domu nie brakowało miałem co jeść, w co się ubrać jednak nie miałem wygórowanych oczekiwań, spodnie Odry też były ok. Byłem bardzo szczęśliwy, kiedy mama z siostrą kupiły mi w Peweksie Wranglery. Bardzo wtedy modne , pożądane spodnie.

Rodzice zachęcali mnie do pójścia na studia, wybrałem geografię , choć wolałem geologię. Niestety tego kierunku nie było w Łodzi. Byłem dobrym uczniem, ale w 4 klasie liceum zawaliłem pierwszy semestr. Byłem aktywnym harcerzem i praca społeczna pochłonęła mnie bez reszty. Ojciec zdecydowanie zareagował. Miałem też wymagająca,rozsądną wychowawczynię. Zawołała na rozmowę szczepowego i nakazała ograniczyć moje zaangażowanie w ZHP.

Zaczęła się wspinaczka w Tatrach. Na studia dostałem się jako ostatni z listy. Czekałem, aż ktoś zrezygnuje ( myślę, że zareagował też ojciec).We wrześniu otrzymałem zawiadomienie, że jestem studentem – wtedy wypiłem ze szczęścia kilka kieliszków wódki. Powiedziałem sobie, że za żadne skarby nie zrezygnuję z nauki. Za każdą sesję otrzymywałem nagrody.

Długo nie mieliśmy telewizora, widocznie były inne potrzeby. Pamiętam, że na święta Bożego Narodzenia ojciec przynosił paczki z cytrusami i wielką papierową torbę z orzeszkami arachidowymi( do dziś je bardzo lubię).

Najmilej wspominam kolonie w Wolborzu. Jeździłem też na obozy harcerskie. Rodzice chodzili na dancingi do restauracji, zabawy sylwestrowe, do teatru. Trzy razy brałem udział w Manewrach Technicznych Hufca Promieniści, zdobywaliśmy pierwsze miejsca. Rodzice kolegi zaproponowali, abym z nimi jechał na Gubałówkę, gdzie wynajmowali mieszkanie, więc ochoczo z tego korzystałem. Z kolegą zaliczaliśmy szczyty. Do dziś się przyjaźnimy. Mój szczepowy też lubił turystykę górską i stworzyliśmy grupę na wspólne wyjazdy. Kiedy harcerstwo zmieniło nazwę na HSPS i mundury na beżowe, wtedy zbuntowaliśmy się i chodziliśmy w tradycyjnych zielonych. Nie był to jednak protest polityczny. Pamiętam że w roku 1970, jadąc z siostrą i mamą nad morze, widziałem spalony komitet PZPR. Ojciec zabronił mi wtedy wychodzić samemu do miasta.

Stan wojenny zastał mnie w wojsku, przedłużono mi służbę o pół roku. Miałem poglądy lewicowe.

Dawniej , mimo różnic ekonomicznych ludzie byli pogodni, uśmiechnięci, nie mieli wielu żądań, aż do czasu kryzysu i kartek na żywność. Nigdy nie myślałem o wyjeździe z Łodzi, jest to miasto specyficzne i chcę tu być. Szczególnie teraz kiedy tyle się zmienia. W latach siedemdziesiątych widziałem na ulicach ludzi różnie ubranych. Były mody na np. ortaliony, szwedki. Widziało się ludzi w modnych drogich jeansach kupowanych za dolary.

Cieszę się, że nastąpiły zmiany, a obecne budowy napawają mnie dumą.

Mam dobre wspomnienia.

Janusz 1957

Podobne wpisy