Jak dobrze mieć sąsiada

W czasach PRL społeczeństwo borykało się z wieloma wyzwaniami, jednak sporo osób potrafiło unikać patologii społecznych poprzez różne strategie i podejścia.

Po pierwsze, istotnym czynnikiem było wzajemne wsparcie i solidarność. Przykładem niech będzie wesele mojej serdecznej przyjaciółki, wyprawione przez niemalże całą kamienicę, w której mieszkała na Bałutach. Na korytarzu, na trzecim piętrze, wystawione były stoły i krzesła pożyczone od lokatorów. Jedna sąsiadka zrobiła bigos, druga upiekła ciasta i oczywiście tort weselny, trzecia nagotowała kocioł żurku z kiełbasą, którego smak do tej pory wspominamy. Sąsiad miał akordeon, jego syn doskonale grał na organkach, a jak do tego doszło nasze tupanie i wybijanie rytmu widelcami o stół, nie było osoby, której buźka by się nie cieszyła.

Po drugie, ważną rolę odegrała edukacja i kultura. Pomimo ograniczeń w dostępie do niezależnej wiedzy i informacji wiele osób ceniło wartość nauki. Mój tata pochodził ze wsi pod Warszawą. Wielka była, jak opowiadał, jego chęć wydobycia się z wiejskiego środowiska. Do podstawówki chodził dzień w dzień pieszo 2km. Do liceum miał 7 km, ale odległość tę pokonywał już na rowerze. Jego tata, a mój dziadek, był życiowo bardzo inteligentnym człowiekiem. Widząc potencjał w swojej latorośli, sprzedał „morgi” i zadbał, by syn dostał się na studia. Tata studiował w Łodzi włókiennictwo. Mieszkał na wynajętej przez dziadka kwaterze. Tam poznał moją mamę i tak pojawiłem się ja. Ojciec nauczył moją mamę grać w brydża i jak pamięcią sięgnę , niemalże co tydzień spotykali się ze znajomymi przy kolacyjkach i pogrywali w karty. Jako dziecku bardzo mi to imponowało. Dopiero niedawno udało mi się wprowadzić podobny sposób spędzania sobót w moim życiu. Rodzice mojego męża, pracując, uzupełniali wykształcenie, uczęszczając na studia wieczorowe. Dzięki socjalowi w ich zakładzie pracy mieli zapewnione stałe miejsca na widowni w Teatrze Wielkim i wszystkie premiery były ich.

Po trzecie istotną rolę odgrywał system opieki zdrowotnej i wsparcie społeczne. Tu nasuwa mi się wspomnienie z mojego dzieciństwa, gdy będąc na wakacjach w nadmorskiej miejscowości, na tak zwanym letnisku, graliśmy w siatkówkę, a mój kuzyn siedział na drzewie i sędziował. W pewnym momencie tak się przejął rolą, że spadł z tego drzewa. Ja się okropnie przestraszyłam i z wielkim płaczem wpadłam do domu. Mieszkający naprzeciwko znajomy dysponował samochodem marki Syrenka, złapał mnie i chciał wieźć do szpitala. Z trudem wyjaśniłam, że to nie o mnie chodzi tylko o mojego kuzyna ,który jak przystało na chłopaka, ani łezki nie uronił. Usłużny letnik zabrał się za kuzyna. Faktycznie Krzysiowi pomoc była niezbędna, bo na skutek tego upadku złamał rękę. Po 6 tygodniach, gdy zdjęto gips, śladu nie było po złamaniu i nawet nie trzeba było specjalnej rehabilitacji, co w obecnych czasach jest rzadkością.

Podsumowując, chociaż PRL było okresem trudnym dla wielu z nas, potrafiliśmy unikać patologii społecznych poprzez wzajemne wsparcie, bezinteresowną życzliwość, rozwój edukacyjny i kulturalny oraz dostęp do opieki zdrowotnej, która w tamtych czasach więcej robiła dobrego niż złego.

Basia 1950

Podobne wpisy

  •  Szczęśliwe dzieciństwo, godne życie

    Mój Ojciec w 1947 roku przyjechał do Łodzi za chlebem.  Pochodził ze wsi, ale był najstarszym synem, a gospodarstwo miało być zapisane najmłodszemu synowi.  Wyszedł z wojska i postanowił wyjechać do miasta. Przed wojną ukończył szkołę podstawową. Chciał się uczyć.  Zapisał się do liceum ogólnokształcącego. W roku 49 lub 50 jaszcze w czasie nauki znalazł…

  • Moja sentymentalna Łód

    Łódź zawsze była dla mnie miejscem przyjemnym, z parkami, życzliwymi ludźmi, przyjazną atmosferą. Mieszkaliśmy z babcią i prababcią w kamienicy przy ulicy Dolnej. Babcia i prababcia pochodziły ze wsi i nie miały wykształcenia. Babcia sama nauczyła się szyć i prywatnie szyła dla kobiet i dla mnie sukienki, spódnice, bluzki. Przypuszczam, że zmusiły ja do tego…

  • Do fabryki

    Urodziłam się w Dzień Kobiet 8 marca 1960 roku, oczywiście w Łodzi. Dziadkowie byli robotnikami. Dziadek zajmował się dystrybucją napojów. Obie babcie były tkaczkami. Mama poszła do fabryki zobaczyć, jak się tam pracuje. Była zszokowana hałasem, wysoką temperaturą, pyłem, wolała się uczyć. Była nauczycielką matematyki. Najpierw ukończyła technikum handlowe i rozpoczęła studia na wydziale fizyki….

  • Obraz Łodzi.

    Jestem urodzony w 1962 roku i wychowany w moim mieście  Łodzi na Bałutach, pierwsza brama od Bałuckiego rynku.  Miejsce specyficzne i ciekawe. Codziennie odbywały się  tam interesy często załatwiane jako rękoczyny.  Drzwi można było nie zamykać, nikt tu nie kradł.  Sąsiedzi bardzo sobie pomagali. .Często spotykamy złe opinie o Bałutach, a tu  doświadczyłem zupełnie czegoś…

  • Tkaniny

    Kupowaliśmy tkaniny w sklepach i na wyprzedażach. Powstawały z nich kreacje często w jeden wieczór. Przypomnę nazwy i cechy produkowanych w Łodzi tkanin. Kreton – rodzaj bawełnianej lub lnianej tkaniny o splocie  płóciennym, usztywnianej. Tkanina ta jest barwiona  w kolorowe wzory. Jedwabna żorżeta to luksusowa, niezwykle lekka, cienka  i półprzezroczysta tkanina o charakterystycznej,  delikatnie chropowatej,…