Szczęśliwe dzieciństwo, godne życie
Mój Ojciec w 1947 roku przyjechał do Łodzi za chlebem.
Pochodził ze wsi, ale był najstarszym synem,
a gospodarstwo miało być zapisane najmłodszemu synowi.
Wyszedł z wojska i postanowił wyjechać do miasta.
Przed wojną ukończył szkołę podstawową. Chciał się uczyć.
Zapisał się do liceum ogólnokształcącego.
W roku 49 lub 50 jaszcze w czasie nauki znalazł pracę na
politechnice, na wydziale chemii fizycznej.
Pracował w laboratorium.
Na jeden rok został wysłany do Świerku koło Warszawy,
gdzie uzyskał tytuł technika chemika. Bardzo go lubiła
Profesor Alicja Dorabialska, założycielka wydziału chemii
fizycznej na Politechnice Łódzkiej. W 1952 roku wstępuje
w związek małżeński z moją mamą. Mama ukończyła szkołę
pedagogiczną we Włocławku. Uczyła na wsi Sławęcin, na
Kujawach. Przyjechała do ojca i rozpoczęła pracę w szkole
podstawowej w klasach 1-4. Rodzice otrzymali z kwaterunku
mieszkanie przy ulicy Sienkiewicza. Był to duży pokój,
a kuchnię dzielili
z sąsiadką. Mieliśmy swoją łazienkę.
W tych czasach mieszkanie przydzielał
kwaterunek. Duże mieszkania były
dzielone, przerabiane na mniejsze.
Na ogół były to lokale
jednopokojowe, lub pokój z kuchnią.
Luksusem była łazienka
i ubikacja. Dwa pokoje z kuchnią
otrzymywały rodziny na
stanowiskach lub wielodzietne.
Rodzice podzielili pokój na dwie części . Ja spałem na kozetce
w jednej części, a rodzice w drugiej.
Podział lokalu zwany przepierzeniem,
był wykonany z grubej tkaniny zawieszonej na drążku.
W Łodzi mówiono ,,przeforstować”. Często stawiano szafę
w poprzek pokoju, ale frontem do części ,, salonu”, z drugiej strony
stawiano kredens ale frontem do części kuchennej, a między nimi na
drążku wieszano tkaninę.
Na środku dużej części pokoju stał okrągły stół, wkoło cztery
krzesła.
W jednym rogu stała toaletka z dużym lustrem. Mój brat najpierw
miał małe łóżeczko, a później łóżko w mojej części pokoju.
Sąsiadka dzieliła z nami kuchnię. Sama wychowywała dwójkę
dzieci.
Nie utrzymywaliśmy z sobą kontaktu. Dzieci były starsze, a poza
tym trudno utrzymać dobre stosunki we wspólnej kuchni.
Nie bawiliśmy się na podwórku, ponieważ obaj chodziliśmy do
przedszkola. Najczęściej zajmował się nami ojciec, bo miał ruchome
godzin pracy. Uważam,
że dzieciństwo miałem bardzo szczęśliwe.
Mama w każdą sobotę chodziła na zabawy z kolegami ojca. Bardzo
lubiła tańczyć. Rodzice przywiązywali wagę do poprawnego stroju.
Ojciec miał kilka przyzwoitych garniturów. Mama szyła sukienki
u krawcowej.
Mieli po kilka par dobrych butów. Mama dbała o moje i brata
ubranka.
Robiła sweterki na drutach albo kupowała ubranka w sklepach.
Do podstawówki jeździliśmy na Wróblewskiego do szkoły, w której
uczyła mama. Często zostawaliśmy
z mamą w szkole i razem wracaliśmy. Od piątej klasy chodziliśmy
do szkoły nr.96 między Sienkiewicza i Piotrkowską.
Utkwił mi widok z boiska – dymiących fabrycznych kominów.
Mama zostawiała nam zupę , więc po szkole nie byliśmy głodni.
Wieczorem jedliśmy wszyscy drugie danie.
W niedziele jadaliśmy u ciotki, która nie miała dzieci
i traktowała nas jak wnuki. Strasznie rozpieszczała mojego brata.
Dzieciństwo bardzo mile wspominam.
Często chodziliśmy do kina Gdynia i Tatry. Obaj uczęszczaliśmy
do Młodzieżowego Domu Kultury przy ulicy Moniuszki.
Ja uczyłem się grać na akordeonie a brat na gitarze.
Obaj uczyliśmy się języka angielskiego. Ojciec często zabierał nas
do Teatru Pinokio. Moje życie było bardzo urozmaicone.
Często odwiedzały nas ciotki, mieliśmy liczną rodzinę. Często
słuchałem radia, głównie słuchowisk,
np. ,, Matysiaków” i ,,W Jezioranach”. Lubiłem też programy
muzyczne : ,,Rewia piosenek” , ,,Rytmy młodych”.
Ojciec słuchał Wolnej Europy i Głosu Ameryki. Miał wybitnie
negatywny stosunek do komunizmu i partii. Razem z mamą
zdecydowali, że jedno z nich musi zapisać się do partii,
co zwiększało szansę na szybsze otrzymanie większego mieszkania.
Naprzeciwko naszych okien było Kasyno Milicyjne. Lubiliśmy
z bratem oglądać tańczące tam pary.
Lubiliśmy też oglądać samochody.
Odgadywaliśmy po światłach markę zbliżającego się auta.
Zawsze marzyłem o studiach i żeby mieć samochód.
Wybieram Liceum Ogólnokształcące nr VII.
Z uwagi na moje zdrowie nie piłem alkoholu. Panował ostracyzm
i nie zapraszano mnie na prywatki. Koncentrowałem się na czytaniu
książek. Wyróżniałem
się z pośród uczniów, bo zawsze chodziłem w garniturku
i białej koszuli a pod szyją zawiązywałem aksamitkę. Stawiano mnie
za przykład poprawnie ubranego ucznia. Włosy też strzygłem na
krótko, choć panowała moda na Beatlesów.
Ten styl wpoili mi rodzice. Lubiłem klasycznie się ubierać. Do dziś
mi to upodobanie zostało : białe koszule i garnitury. W moich
czasach młodzi ludzie pili wino, sporadycznie wódkę i palili
papierosy.
Nareszcie w 1968 roku otrzymaliśmy mieszkanie
na Żubardziu. Tam wybudowano pierwsze bloki.
Były to dwa pokoje z kuchnią , łazienką, na trzecim piętrze. Ojciec
namawiał mnie na studiowanie chemii spożywczej. Ja chciałem
podróżować. W ostatniej chwili dowiedziałem się, że na UŁ
otwierają handel zagraniczny. Tam złożyłem dokumenty.
Po pierwszym roku studiów nastąpiło połączenie Związku Studentów
Polskich z innymi w Socjalistycznych Związek Studentów Polskich.
Zdecydowałem się wstąpić. Dowiedziałem się
od koleżanki, że jej chłopak kandyduje
na przewodniczącego. Postanowiłem też kandydować.
Udało się. Byłem wiceprzewodniczącym do końca studiów.
Od tej pory interesuję się wszystkim, co jest nieuczciwe w życiu
społecznym.
Podczas studiów brałem udział w życiu studenckim, głównie na
Lumumbowie oraz w ,, klubie pod siódemkami”. Należałem
również do prężnego Ośrodka Duszpasterskiego Akademickiego
przy kościele Św. Antoniego. J
Jestem wierzącym i praktykującym katolikiem, co wyniosłem
z domu rodzinnego.
Zawsze na swej drodze spotykałem dobrych duszpasterzy.
W roku 1979 podejmuję pracę w Skórimpex.
Dla mnie to nie był sukces, bo chciałem zostać na uczelni.
Niestety, z nieznanych mi powodów nie przyjęto mojej kandydatury.
Bałem się pracy w tak renomowanym miejscu , wiedziałem,
że mogę być uwikłany w różne układy.
Nie doczekałem się wyjazdu na placówkę zagraniczną gdyż nie
byłem włączony do rezerwowej kadry kierowniczej, Ale stać mnie
było na podróżowanie, bo ukończyłem kurs dla pilotów wycieczek
zagranicznych w Almaturze. Z firmy wyjechałem czterokrotnie do
USA, bo odpowiadałem za rynek amerykański.
Jako pilot prowadziłem wiele wycieczek i organizowałem trampingi.
W 1981 roku pojechałem z grupą do Japonii. Była to wtedy
egzotyka. Musiałem wziąć kredyt. Oszczędzałem pieniądze na
podróże.
Wybucha Solidarność, zostaję wiceprzewodniczącym
w Skórimpexsie. Miałem dużo nadziei, że nastanie sprawiedliwość
i demokracja . Niestety, te nadzieje
się rozwiały. Moje poglądy zawsze, tak jak dziadka i ojca, były
radykalnie antykomunistyczne. Chce być prawym człowiekiem.
Łódź różniła się od innych miast.
Pracując w Skórimpexsie jeździłem z klientami po Polsce.
Wiele czasu spędzałem w Krakowie, Zakopanem, na Śląsku,
Wrocławiu, Opolu, Gdańsku. Zauważyłem wtedy, że Łódź
koncentruje w sobie to, co jest najpiękniejsze i to,
co okrutne. Mieszkańcy są wspaniali, ale do władzy dostają
się ludzie wykorzystujący w maksymalny sposób Łodzian dla
własnej kariery. W moim mieście są ludzie pełni pasji, którzy
potrafią cieszyć się życiem i realizować własne marzenia.
Władze nie zawsze ułatwiają mieszkańcom godne i szczęśliwe życie.
Remigiusz 1954,