Szczęśliwe dzieciństwo, godne życie

Mój Ojciec w 1947 roku przyjechał do Łodzi za chlebem.

 Pochodził ze wsi, ale był najstarszym synem,

a gospodarstwo miało być zapisane najmłodszemu synowi.

 Wyszedł z wojska i postanowił wyjechać do miasta.

Przed wojną ukończył szkołę podstawową. Chciał się uczyć.

 Zapisał się do liceum ogólnokształcącego.

W roku 49 lub 50 jaszcze w czasie nauki znalazł pracę na

 politechnice, na wydziale chemii fizycznej.

Pracował w laboratorium.

Na jeden rok został wysłany do Świerku koło Warszawy,

 gdzie uzyskał tytuł technika chemika. Bardzo go lubiła

 Profesor Alicja Dorabialska, założycielka wydziału chemii

 fizycznej na Politechnice Łódzkiej. W 1952 roku wstępuje 

w związek małżeński z moją mamą. Mama ukończyła szkołę

 pedagogiczną we Włocławku. Uczyła na wsi Sławęcin, na

 Kujawach. Przyjechała do ojca i rozpoczęła pracę w szkole

 podstawowej w klasach 1-4. Rodzice otrzymali z kwaterunku

 mieszkanie przy ulicy Sienkiewicza. Był to duży pokój,

 a kuchnię dzielili

z sąsiadką. Mieliśmy swoją łazienkę.

W tych czasach mieszkanie przydzielał

 kwaterunek. Duże mieszkania były

 dzielone, przerabiane na mniejsze.

 Na ogół były to lokale

 jednopokojowe, lub pokój z kuchnią.

 Luksusem była łazienka

 i ubikacja. Dwa pokoje z kuchnią

otrzymywały rodziny na

 stanowiskach lub wielodzietne.

Rodzice podzielili pokój na dwie części . Ja spałem na kozetce 

w jednej części, a rodzice w drugiej.

Podział lokalu zwany przepierzeniem,

był wykonany z grubej tkaniny zawieszonej na drążku.

W Łodzi mówiono ,,przeforstować”. Często stawiano szafę

 w poprzek pokoju, ale frontem do części ,, salonu”, z drugiej strony

 stawiano kredens ale frontem do części kuchennej, a między nimi na

 drążku wieszano tkaninę.

Na środku dużej części pokoju stał okrągły stół, wkoło cztery

 krzesła.

 W jednym rogu stała toaletka z dużym lustrem. Mój brat najpierw

 miał małe łóżeczko, a później łóżko w mojej części pokoju.

 Sąsiadka dzieliła z nami kuchnię. Sama wychowywała dwójkę

 dzieci.

Nie utrzymywaliśmy z sobą kontaktu. Dzieci były starsze, a poza

 tym trudno utrzymać dobre stosunki we wspólnej kuchni.

 Nie bawiliśmy się na podwórku, ponieważ obaj chodziliśmy do

 przedszkola. Najczęściej zajmował się nami ojciec, bo miał ruchome

 godzin pracy. Uważam,

że dzieciństwo miałem bardzo szczęśliwe.

 Mama w każdą sobotę chodziła na zabawy z kolegami ojca. Bardzo

 lubiła tańczyć. Rodzice przywiązywali wagę do poprawnego stroju.

 Ojciec miał kilka przyzwoitych garniturów. Mama szyła sukienki

 u krawcowej.

  Mieli po kilka par dobrych butów. Mama dbała o moje i brata

 ubranka.

Robiła sweterki na drutach albo kupowała ubranka w sklepach.

 Do podstawówki jeździliśmy na Wróblewskiego do szkoły, w której

 uczyła mama. Często zostawaliśmy

z mamą w szkole i razem wracaliśmy. Od piątej klasy chodziliśmy

do szkoły nr.96 między Sienkiewicza i Piotrkowską.

Utkwił mi widok z boiska – dymiących fabrycznych kominów.

Mama zostawiała nam zupę , więc po szkole nie byliśmy głodni.

 Wieczorem jedliśmy wszyscy drugie danie.

W niedziele jadaliśmy u ciotki, która nie miała dzieci

i traktowała nas jak wnuki. Strasznie rozpieszczała mojego brata.

 Dzieciństwo bardzo mile wspominam.

Często chodziliśmy do kina Gdynia i Tatry. Obaj uczęszczaliśmy 

do Młodzieżowego Domu Kultury przy ulicy Moniuszki.

Ja uczyłem się grać na akordeonie a brat na gitarze.

Obaj uczyliśmy się języka angielskiego. Ojciec często zabierał nas

 do Teatru Pinokio. Moje życie było bardzo urozmaicone.

Często odwiedzały nas ciotki, mieliśmy liczną rodzinę. Często

 słuchałem radia, głównie słuchowisk,

np. ,, Matysiaków” i ,,W Jezioranach”. Lubiłem też programy

 muzyczne : ,,Rewia piosenek” , ,,Rytmy młodych”.

Ojciec słuchał Wolnej Europy i Głosu Ameryki. Miał wybitnie

 negatywny stosunek do komunizmu i partii. Razem z mamą

 zdecydowali, że jedno z nich musi zapisać się do partii,

co zwiększało szansę na szybsze otrzymanie większego mieszkania.

Naprzeciwko naszych okien było Kasyno Milicyjne. Lubiliśmy

 z bratem oglądać tańczące tam pary.

Lubiliśmy też oglądać samochody. 

Odgadywaliśmy po światłach markę zbliżającego się auta.

Zawsze marzyłem o studiach i żeby mieć samochód. 

Wybieram Liceum Ogólnokształcące nr VII.

Z uwagi na moje zdrowie nie piłem alkoholu. Panował ostracyzm 

i nie zapraszano mnie na prywatki. Koncentrowałem się na czytaniu

 książek. Wyróżniałem

się z pośród uczniów, bo zawsze chodziłem w garniturku

i białej koszuli a pod szyją zawiązywałem aksamitkę. Stawiano mnie

 za przykład poprawnie ubranego ucznia. Włosy też strzygłem na

 krótko, choć panowała moda na Beatlesów. 

Ten styl wpoili mi rodzice. Lubiłem klasycznie się ubierać. Do dziś

 mi to upodobanie zostało : białe koszule i garnitury. W moich

 czasach młodzi ludzie pili wino, sporadycznie wódkę i palili

 papierosy.

Nareszcie w 1968 roku otrzymaliśmy mieszkanie

na Żubardziu. Tam wybudowano pierwsze bloki.

Były to dwa pokoje z kuchnią , łazienką, na trzecim piętrze. Ojciec

 namawiał mnie na studiowanie chemii spożywczej. Ja chciałem

 podróżować. W ostatniej chwili dowiedziałem się, że na UŁ

 otwierają handel zagraniczny. Tam złożyłem dokumenty. 

Po pierwszym roku studiów nastąpiło połączenie Związku Studentów

 Polskich z innymi w Socjalistycznych Związek Studentów Polskich.

Zdecydowałem się wstąpić. Dowiedziałem się

od koleżanki, że jej chłopak kandyduje

na przewodniczącego. Postanowiłem też kandydować.

Udało się. Byłem wiceprzewodniczącym do końca studiów. 

Od tej pory interesuję się wszystkim, co jest nieuczciwe w życiu

 społecznym.

Podczas studiów brałem udział w życiu studenckim, głównie na

 Lumumbowie oraz w ,, klubie pod siódemkami”. Należałem

 również do prężnego Ośrodka Duszpasterskiego Akademickiego

 przy kościele Św. Antoniego. J

Jestem wierzącym i praktykującym katolikiem, co wyniosłem 

z domu rodzinnego.

Zawsze na swej drodze spotykałem dobrych duszpasterzy. 

W roku 1979 podejmuję pracę w Skórimpex. 

Dla mnie to nie był sukces, bo chciałem zostać na uczelni.

Niestety, z nieznanych mi powodów nie przyjęto mojej kandydatury.

 Bałem się pracy w tak renomowanym miejscu , wiedziałem, 

że mogę być uwikłany w różne układy.

Nie doczekałem się wyjazdu na placówkę zagraniczną gdyż nie

 byłem włączony do rezerwowej kadry kierowniczej, Ale stać mnie

 było na podróżowanie, bo ukończyłem kurs dla pilotów wycieczek

 zagranicznych w Almaturze. Z firmy wyjechałem czterokrotnie do

 USA, bo odpowiadałem za rynek amerykański.

Jako pilot prowadziłem wiele wycieczek i organizowałem trampingi.

 W 1981 roku pojechałem z grupą do Japonii. Była to wtedy

 egzotyka. Musiałem wziąć kredyt. Oszczędzałem pieniądze na

 podróże.

Wybucha Solidarność, zostaję wiceprzewodniczącym

w Skórimpexsie. Miałem dużo nadziei, że nastanie sprawiedliwość

 i demokracja . Niestety, te nadzieje

się rozwiały. Moje poglądy zawsze, tak jak dziadka i ojca, były

 radykalnie antykomunistyczne. Chce być prawym człowiekiem.

 Łódź różniła się od innych miast. 

Pracując w Skórimpexsie jeździłem z klientami po Polsce. 

Wiele czasu spędzałem w Krakowie, Zakopanem, na Śląsku,

 Wrocławiu, Opolu, Gdańsku. Zauważyłem wtedy, że Łódź

 koncentruje w sobie to, co jest najpiękniejsze i to,

co okrutne. Mieszkańcy są wspaniali, ale do władzy dostają

się ludzie wykorzystujący w maksymalny sposób Łodzian dla

 własnej kariery. W moim mieście są ludzie pełni pasji, którzy

 potrafią cieszyć się życiem i realizować własne marzenia. 

Władze nie zawsze ułatwiają mieszkańcom godne i szczęśliwe życie.

Remigiusz 1954,

Podobne wpisy

  • Bałuty

    Urodziłam się na Bałutach a dokładnie na Julianowie. Mieszkałam w małym domku przy ulicy Pocztowej. Mała uliczka, małe domeczki, głównie drewniane, z równie małymi ogródeczkami, w których uprawiano warzywa i kwiaty. Kocie łby, rynsztoki, ubikacje za domami. Był też wielki ogród, nazywany Marcelin, do którego przechodziliśmy przez drewniany płot. Pamiętam, że w moim domu zimą…

  • Do fabryki

    Urodziłam się w Dzień Kobiet 8 marca 1960 roku, oczywiście w Łodzi. Dziadkowie byli robotnikami. Dziadek zajmował się dystrybucją napojów. Obie babcie były tkaczkami. Mama poszła do fabryki zobaczyć, jak się tam pracuje. Była zszokowana hałasem, wysoką temperaturą, pyłem, wolała się uczyć. Była nauczycielką matematyki. Najpierw ukończyła technikum handlowe i rozpoczęła studia na wydziale fizyki….

  • Walka o bezpieczeństwo

    Urodziłam się w Łodzi w roku 1961. Ojca nie znałam. Matka poznała go w pracy , był kierownikiem kina. On miał rodzinę, więc mną się nie interesował. Byłam więc nieślubnym dzieckiem kobiety, którą wtedy nazywałam matką. Mieszkałam w kamienicy w centrum Łodzi. Szczęśliwa byłam tylko w bardzo wczesnym dzieciństwie. Szybko zrozumiałam, że jestem sama i…

  • Auto czy mydelniczka?

     Trabant – legenda z epoki PRL-u Trabant, zwany pieszczotliwie „mydelniczką”, to kultowy samochód rodem z NRD, który na stałe zapisał się w historii motoryzacji. Czy znacie takie sukienki? Solejka bardzo popularny krój w latach 60  To plisowana spódnica z koła. Drobne, wąskie fałdki rozchodzą się od pasa niczym promienie słoneczne. Nazwa tego popularnego kroju pochodzi…

  • Miasto z duszą.

    Sobota pracująca, matka kończyła pracę o 13.00 i wracała do domu. Już o godzinie 14 wsiadaliśmy przy ul. Północnej w tramwaj nr 46 i jechaliśmy do Sokolnik. Wtedy była to osada podzielona na działki z domkami campingowymi. Tory tramwajowe biegły w jedną stronę. Podróż do Emilii trwała około godziny. Na przystanku czekały dorożki, którymi dojeżdżaliśmy…