Walka o bezpieczeństwo

Urodziłam się w Łodzi w roku 1961. Ojca nie znałam. Matka poznała go w pracy , był kierownikiem kina. On miał rodzinę, więc mną się nie interesował. Byłam więc nieślubnym dzieckiem kobiety, którą wtedy nazywałam matką. Mieszkałam w kamienicy w centrum Łodzi.

Szczęśliwa byłam tylko w bardzo wczesnym dzieciństwie. Szybko zrozumiałam, że jestem sama i nikt mi nie pomoże.

Mieszkałyśmy wtedy w siedemnastometrowym pokoju ze wspólną, z obcą rodziną, kuchnią. Każda z rodzin miała swoją kuchenkę. W pokoju miałyśmy dwa łóżka, szafę i stół. Na piętrze była łazienka i ubikacja.

Matka piła alkohol. Kiedy była pijana, podbierałam jej pieniądze i szłam na Piotrkowską zjeść ciepły posiłek. W szkole nie byłam akceptowana ze względu na awantury, jakie robiła matka. Często byłam głodna.

Mając 12 lat, poszłam do komisariatu milicji z prośbą, żeby zabrali mnie do Domu Dziecka. Niestety odwieźli mnie do domu, którego miałam dość. Spałam w wannie, na słomiance, bo matka wyrzucała mnie z domu. Założyłam się z koleżanką, że w sądzie mnie nie zlekceważą. Poszłam do sądu dla nieletnich przy ul. Sterlinga. Tam w sekretariacie przedstawiłam moją trudną sytuację i wreszcie zawieziono mnie do Domu Dziecka. Później przyjechaliśmy po książki i moje ubrania , których miałam niewiele. Matka nie chciała dać moich rzeczy, musiała interweniować milicja.

To nie była moja matka , nie mam do tej kobiety żadnych uczuć. Nie interesowałam się jej losami. Czuję ogromny żal, smutek. Otrzymałam taki niechciany smutny posag.

Byłam wreszcie szczęśliwa! Miałam swoje łóżko, swoje rzeczy, regularnie jedzenie, 20 zł kieszonkowego i spokój. Mogłam się uczyć. Były jednak dwie strony medalu . Musiałam walczyć o miejsce w tej społeczności. Nie było to łatwe. Często ginęło mi coś z kieszeni. Ktoś mnie stuknął , puknął. Dzieci chowały rzeczy w łóżkach, pod materacami, pod poduszkami . Taka walka o byt.

Dom Dziecka był dobrze wyposażony i niczego nam nie brakowało, mimo to walczyliśmy o swoją prywatną przestrzeń. Trzyosobowe pokoje, własne łóżko, szafa, biurko. Chodziłam do swojej dawnej podstawówki, bo tak chciałam. Nie miałam marzeń, tylko strach, że wrócę do starego mieszkania.

Po ukończeniu szkoły wybrałam zasadniczą szkołę odzieżową. Chciałam się szybko usamodzielnić. Lubiłam szyć, a tam miałam dostęp do maszyny. Wiedziałam, że nie mam na kogo liczyć, więc trzyletnia zasadnicza była dobrym wyborem. Musiałam myśleć o przyszłości. Wiedziałam, że po ukończeniu 18 roku życia muszę odejść na swoje. Moją książeczkę mieszkaniową ufundowało wojsko.

Dobrze się uczyłam, chciałam i umiałam się uczyć, więc postanowiłam pójść do technikum. Chciałam mieć lepsze perspektywy życiowe. W tajemnicy złożyłam dokumenty do dziennej szkoły przy ulicy Irysowej. Dostałam się! Dom Dziecka musiał zaakceptować mój wybór. Umowa z dyrektorką była taka, że kończę technikum i się wyprowadzam.. Zostałam. Zrobiłam maturę. Podczas wizytacji prezentowano mnie i kolegę jako tych, co się uczą w w technikach.

Stroniłam od alkoholu, tylko dwa razy wypiłam wino. Alkohol dla mnie nie istnieje, tak jak wszystkie używki. Nie miałam kontaktu z narkotykami. Korzystałam z darmowych biletów do teatru, chętnie chodziłam do opery, lubiłam balet. Korzystałam z każdego biletu. Pod tym względem różniłam się od innych wychowanków. Mieszkania dla wychowanków były małe, wąskie, ale udało się coś znaleźć do remontu. Miałam już chłopaka, który był sam po przejściach w trudnym dzieciństwie. Wiedzieliśmy, że chcemy być razem, aja bardzo chciałam mieć dom.

Umeblowali nas znajomi. Babcia Bożenka, obca osoba, kupiła nam stół z Cepelii. Ktoś załatwił krzesła z odzysku i inne meble. Pobraliśmy się, mając po 21 lat. Wesele było w domu babci Bożenki. Uczestnikami byli: jej rodzina , babcia i kuzyni ze strony męża, koleżanka, tak z 20 osób. Resztę jedzenia przynieśliśmy do domu. Jako młode małżeństwo dostaliśmy przydział na pralkę .

Mój mąż dawał mi poczucie bezpieczeństwa. Wiedziałam, że zrobię wszystko, żeby moje małżeństwo było trwałe i szczęśliwe. Podjęłam pracę w Wólczance i pracowałam tam do samego porodu.

Urodziłam córkę. Ponieważ nie miałam doświadczenia w byciu mamą , wsparcie otrzymałam od wspomnianej Babci Bożenki. Na urlopie macierzyńskim szyłam w domu ubranka dla dzieci. Gotowe wyroby woziliśmy wózkiem. Mąż był strażakiem, często brał dodatkowe zmiany. Pierwszy raz wyjechaliśmy na urlop do Krynicy Morskiej.

Całe życie bardzo oszczędzaliśmy, bo chcieliśmy wyprowadzić się z ciasnego mieszkania do bloków. Córka dorastała, a ja nie chciałam, żeby czuła się skrępowana korzystaniem z ubikacji na podwórku.

Osiągnęliśmy swój cel. W 1992 roku kupiliśmy dwupokojowe mieszkanie w bloku, za moją książeczkę mieszkaniową od wojska, kredyt i oszczędności. Córka miała wtedy 9 lat. Nie chcieliśmy mieć drugiego dziecka, bo baliśmy się biedy. Oszczędzamy do dziś – mamy to we krwi. Wszystko robię dla dobra rodziny, która jest dla mnie najważniejsza.

Jesteśmy do dziś szczęśliwym małżeństwem chyba dlatego, że dzieciństwo nie było dla nas szczęśliwe. Rozumiemy się, pomagamy sobie i najważniejsze szanujemy.

Najważniejsze są dla mnie Święta Bożego Narodzenia. Nie są ważne potrawy lecz rodzinna atmosfera, bo mam już trójkę wnucząt.

Nie interesuję się zbytnio polityką, bardziej zabiegam o życie i dobro mojej rodziny. Telewizja była i jest moim jedynym źródłem informacji.

Niestety zachorowałam w wieku 38 lat. Rok leczenia onkologicznego i obecnie emerytura. Teraz jestem zdrowa i szczęśliwa. Nikomu niczego nie zazdroszczę.

Ewa 1961

Podobne wpisy

  • Z Wilna

    Moja rodzina przyjechała do Polski w 1945 roku z polskiego Wilna. Nie było  łatwo otrzymać zezwolenie na repatriację. Należało udowodnić polskie  pochodzenie i przynależność do kościoła katolickiego. Wiele osób chciało  uciekać z terenu ZSRR. Najpierw wywieziono wszystkich w okolice Piły.  Była tam niesprzyjająca atmosfera, Niemcy , szabrownicy, teren  niebezpieczny. Postanowili jechać do centralnej Polski. Osiedlili…

  • Kino

    Urodziłem się w Łodzi w 1957 roku. Mieszkałem przy ulicy Wysockiego. Ulica była brukowana ,,kocimi łbami”, a rynsztokami po obu stronach płynęły nieczystości. Mama była nauczycielką a ojciec kierowcą karetki. Ojciec był piłkarzem w chojeńskim klubie sportowym. Mama bardzo angażowała się w pracę zawodową, bardziej niż w nasze wychowanie. Często zajmowałem się młodszym bratem. Pogodne…

  • Na Rudzie

    Urodziłem się w lutym 1957 roku w Łodzi. Mieszkaliśmy na Rudzie Pabianickiej w czynszowej kamienicy z wieloma lokatorami. Piękny teren: stawy, lasy, zagajniki. Jednym słowem, przedmieścia miasta. Rodzice byli robotnikami. Pracowali w pobliskich zakładach :,,Pierwsza” i „Biała. Tam też chodziłem do szkoły podstawowej. Byli tam dobrzy nauczyciele i przyjazna atmosfera. Miałem w kamienicy kolegów i…

  • Do fabryki

    Urodziłam się w Dzień Kobiet 8 marca 1960 roku, oczywiście w Łodzi. Dziadkowie byli robotnikami. Dziadek zajmował się dystrybucją napojów. Obie babcie były tkaczkami. Mama poszła do fabryki zobaczyć, jak się tam pracuje. Była zszokowana hałasem, wysoką temperaturą, pyłem, wolała się uczyć. Była nauczycielką matematyki. Najpierw ukończyła technikum handlowe i rozpoczęła studia na wydziale fizyki….

  • Pielęgniarstwo = pomoc

    Pielęgniarstwo = pomoc Mieszkałam z rodzicami w Łodzi, w czynszowej kamienicy. Mieszkało tam 14 rodzin. Sąsiad był kierownikiem w PKS, a żona położną. Chodziłam z nią na patronaże do domów, w których rodziły się dzieci. Kobiety rodziły w domach i bez komplikacji odbierała poród i nic złego się nie działo. Myślę, że z tego powodu…