Do fabryki

Urodziłam się w Dzień Kobiet 8 marca 1960 roku, oczywiście w Łodzi. Dziadkowie byli robotnikami. Dziadek zajmował się dystrybucją napojów. Obie babcie były tkaczkami.

Mama poszła do fabryki zobaczyć, jak się tam pracuje. Była zszokowana hałasem, wysoką temperaturą, pyłem, wolała się uczyć. Była nauczycielką matematyki. Najpierw ukończyła technikum handlowe i rozpoczęła studia na wydziale fizyki. Gdy wyszła za mąż i urodziła córkę czyli mnie, przerwała naukę. Później ukończyła matematykę w systemie zaocznym.

Po technikum chemicznym mój ojciec rozpoczął studia na uczelni wojskowej w Warszawie. Przerwał ze względu na miłość do mamy. Przyjechał do Łodzi, był kierownikiem w zakładach azbestowych. Miał też pół etatu na politechnice. Najmilej wspominam wczasy z zakładów pracy ojca. Jeździliśmy my i znajomi rodziców. Były to szczęśliwe, wesołe pobyty nad morzem i nad jeziorami. Materace, pływanie, rodzice mieli dla nas dużo czasu, wolność i słońce. Mama często prowadziła kolonie, więc zabierała mnie i siostrę. Gdy prosiłyśmy o kieszonkowe, zaproponowała, żebyśmy prały ubrania dzieciom z domu dziecka. I tak zarabiałyśmy na nasze wydatki.

Nie mieliśmy samochodu, więc jeździliśmy pociągami i autobusami. Ojciec był dla mnie wielkim bohaterem, kiedy wchodził do wagonu przez okno, żeby zdobyć miejsca siedzące. Pociągi jadące do miejscowości wczasowych były pełne ludzi, brakowało miejsc siedzących, a jechało się całą noc.

Mieszkaliśmy blisko parku na Zdrowiu i tam spędzaliśmy niedziele. Rodzice poświęcali nam wiele czasu. Było czytanie, rozmowy, poprawa zeszytów, kontrola prac domowych. Mam, żeby więcej zarobić, brała dodatkowe godziny w świetlicy. W domu pomagała też babcia. Piekła pyszne ciasta, gotowała i zajmowała się nami.

Pamiętam kolejki do kina( trudno było kupić bilety). Chodziliśmy całą rodziną. Obowiązkowo odwiedzaliśmy Granowską, była to słynna w mieście lodziarnia. W kolejce stało się nawet do godziny. Uwielbiałam spacerować z mamą po Piotrkowskiej. Wchodziłyśmy do delikatesów, pachniało kawą i cytrynami. Luksus. W późniejszych latach obowiązkowo ,,zaliczałyśmy,, Hortex. Pierwszym dużym sklepem wielobranżowym był Central. Przyjeżdżali tam ludzie z okolicznych wsi a nawet z Warszawy. To tam można było kupić ciekawsze płaszcze, bluzki, sukienki. Po buty chodziło się do Domu Buta przy ulicy Tuwima.

Mój tata zabierał mnie i siostrę na zakupy do Juventusu. Mama uważała zakupione stroje za ekstrawaganckie, ale ojciec mówił, że jego kobiety muszą wyglądać wystrzałowo.

W domu była biblioteczka. Rodzice czytali i kupowali książki. Należałyśmy też do biblioteki publicznej. Ojciec lubił książki szpiegowskie i o tematyce technicznej.

Grałam też w siatkówkę w klubie sportowym Start. Po ukończeniu podstawówki wybrałam liceum ogólnokształcące. Uważałam, że łatwiej mi będzie studiować.

Niestety, po maturze poszłam do pracy. Pracowałam w Zakładach Przemysłu Wełnianego im A. Struga. Tam poznałam swojego męża. Pracowałam w dziale magazynowym. Wolałam mieć etat pracownika fizycznego, bo była większa stawka godzinowa. Pracownicy odnosili się do siebie życzliwie. Wiele osób założyło rodziny, poznawali swoich partnerów. Nie było podziału na pracujących fizycznie i w biurach. Nie przypominam sobie sytuacji, żeby pracownicy kradli lub przychodzili do pracy pijani. Wszyscy szanowaliśmy swoje miejsce pracy. Czasem prości ludzie mają więcej godności.

Obecnie młodzi ludzie mają mniej możliwości spędzania czasu. Po pracy, w soboty, w niedziele spotykałam się ze znajomymi , chodziliśmy do kawiarni, na Piotrkowską, na zabawy, dancingi. Popularne były prywatki w domach. Zawsze gdzieś można było się pobawić, potańczyć. Kiedy nastały kartki na żywność też organizowaliśmy spotkania w domach.

Często chodziłam też do kina. W muszlach koncertowych w parkach, w niedziele odbywały się występy i zabawy. Wiele czasu spędzałam z rówieśnikami z zakładu pracy. W moim otoczeniu nie było alkoholików, zdarzało się, że ktoś za dużo wypił, to go eliminowaliśmy z następnych spotkań. Woleliśmy trzymać taką osobę na uboczu, żeby nie psuła zabawy. Marzyłam, żeby mieszkać nad morzem, na przykład w Gdyni, tak bardzo podobało mi się szumiące morze.

Należałam do ZMS, bo znalazłam tam możliwość pokazania mojego plastycznego talentu. Wykonywałam rysunki, dekoracje, itp. Lubiłam malować rysować, tworzyć.

Nie interesowało mnie uczestnictwo w manifestacjach, protestach, itp. Jedyne wydarzenie polityczne pamiętam z lat 60 tych. Mieszkaliśmy na Kozinach i były powybijane szyby wystawowe w sklepach, byłam wtedy dzieckiem. Później. jako osoba dorosła widziałam demonstracje. Były to czasy Solidarności, w której byłam sekretarzem. Uważałam, że jest nadzieja na lepsze jutro, że coś się zmieni, bo tak nie chcieliśmy dłużej żyć. Bardzo szanowałam Lecha Wałęsę.

Po ślubie przeniosłam się z bloków na Rudę. Warunki były gorsze, brak wody, palenie węglem. Po roku przenieśliśmy się do mieszkania babci, o takim samym standardzie. Tam przez siedem lat wychowywałam swoją jedyną córkę.

W roku 1990 kupiliśmy dwupokojowe mieszkanie w blokach. Chcieliśmy mieszkać w lepszych warunkach, nawet kosztem spłacania przez wiele lat kredytu. Spędzamy wiele czasu w domu. Lubimy oglądać programy kabaretowe, dla poprawienia nastroju. Lubię czytać.

Łódź nigdy nie była miastem niebezpiecznym, dobrze się tu żyło, i pracowało. Stukot końskich kopyt o granitowa kostkę ułożoną na ul. Kilińskiego to dla mnie wspomnienie szczęśliwego dzieciństwa.

Joanna 1960

Podobne wpisy

  • Okulary

    Moi rodzice byli mieszkańcami Łodzi od pokoleń. Prawdopodobnie ich przodkowie przyjechali z okolić Rawy Mazowieckiej. Dziadek był przed wojną tramwajarzem , więc był ,,kimś” i dużo zarabiał. Ojciec podczas wojny był w wojsku. Po wojnie znalazł się na Warmii, tam poznał matkę. W roku 1958 przyjechali do Łodzi. Mama pracowała na tramwajach a ojciec miał…

  • Badacz czarnych dziur w kosmosie

    Urodziłem się w Łodzi na Chojnach. Matka pochodziła w Warszawy, gdzie w Powstaniu Warszawskim zginęła cała jej rodzina. Przeżyła ona i siostra. Nie mam nawet grobów moich dziadków. Ojciec też urodził się w Łodzi. Przed wojną ukończył szkołę,w Warszawie i pracował w drukarni. Podczas wojny pracował w tajnej drukarni. Pamiętam zdjęcie ojca, jak przez piec…

  • Artystyczna Łódź

    Do miasta Łodzi płyną łodzie z ludźmi i ich marzeniami, nadziejami, pełni zapału twórczego, myśli o sukcesie, wzbogaceniu się, chęci ubarwienia miasta nowym kolorytem – miasta wędrówki „za chlebem”. Jednymi z nich byli moi rodzice. Przybyli z Bydgoszczy w 1952 roku. Tata podjął pracę w biurze. Mama udała się na egzamin do teatru, łódzkiej „Operetki”,…

  • Ze wsi do miasta

    Moi dziadkowie przyjechali ze wsi Małyń. Kupili w Łodzi duże mieszkanie. Pieniądze mieli ze sprzedaży majątku po swoich rodzicach. Były to lata 1930. Dziadek prowadził sklepik spożywczy, babcia nie pracowała, ale prowadziła dom, szyła nam ubrania, pracowała chałupniczo. Mieszkanie miało ponad 100 metrów, znajdowało się w pięknej kamienicy przy ul. Tuwima. Urodziła się trójka dzieci….

  • Zarzew

    Moja pierwsza dekada. Urodziłem się w Łodzi. Nie miałem innej możliwości. Moi rodzice mieszkali na Szlezyngu. Tam się poznali, pobrali jeszcze przed II- gą wojną światową . Okupacja ich rozdzieliła. Ojciec ślusarz, po szkole selezjańskiej, pracował w zakładach Rozenblata. Niemcy wychwycili dobrego fachowca i wywieźli na roboty do Rzeszy. Pracował w zakładach zbrojeniowych. Za działalność…