Wiele umiejętności i zawodów
Urodziłam się w Łodzi w 1972 roku.
Moja babcia Marianna ze strony mamy zawsze mieszkała
w Łodzi.
Jej rodzice pracowali u Scheiblera i Herbsta.
Ojciec babci Władysław był kucharzem w pałacu Herbsta.
1/ Marcin Kuśmierczyk ojciec Marianny – dowód osobisty
z 1928 r.



2 Poniżej zdjęcie dziadka Józefa z matką Bronisławą z domu
Gutman.

Często babcia siedząc nad stawem na kładce opowiadała
mi o życiu w pałacu. Herbst wyprawiał bale dla dzieci
pracowników oraz inne uroczystości, na które przyjeżdżały
panie w ślicznych sukniach. Bardzo dbał o ludzi i babcia
zawsze ciepło go wspominała.
3. Zaświadczenie z listopada 1945 roku upoważniające do
odbioru kartek na żywność.


4 Dowód zatrudnienia z roku 1947 .Pani Otylia była siostrą
Marianny

Po wojnie Marianna pracowała w ,,Niciarce”
na produkcji –była to fabryka nici.
Po przeszkoleniu medycznym
dostała zatrudnienie w żłobku prowadzonym dla dzieci
pracowników
w zakładach pasmanteryjnych Lenta. Była tam opiekunką.
Jej dziadkowie i rodzice mieszkali w drewnianym domu,
który stał róg ulicy Przędzalnianej i Milionowej.
Był to budynek Scheiblera przeznaczony dla robotników.
Marianna wyszła za mąż za Józefa Kubasiewicza, kierowcę
karetki pogotowia. Józef pracował podczas drugiej wojny
również jako kierowca pogotowia.

Józef Kubasiewicz.

Zeszyt Józefa Kubasiewicza ze szkolenia robotników
w roku 1948. Całość dokumentu w posiadaniu Pani Kasi.



Żłobek dla dzieci pracowników zakładów Lenta.
Miejsce pracy babci Marianny.

Babcia Marianna żona Józefa Kubasiewicza rok 1946.
—–
Dziadkowie ze strony taty przybyli tu z Wrocławia. Babcia
Janina pochodziła z Warszawy. Poznali się w lesie w
partyzantce. Dziadek Leszek Szczerba- typowy smagły
brunet miał pseudonim Leszek Biały, był w AK w oddziale
Eugeniusza Nurta- Kaszyńskiego. Walczył w lasach
Kielecczyzny. Babcia zaniosła do lasu wiadomość, spojrzała
na przystojnego partyzanta i za trzy dni wzięli ślub, którego
udzielił dowódca.
Dziadek Leszek był bardzo wykształcony, był ekonomistą,
przestrzegał prawa i godnego, honorowego życia. Babcia
Janina nie miała wykształcenia, nie pracowała, ale
prowadziła elegancki dom.
Była dystyngowaną kobietą. Miała swoje przepisy kulinarne,
piękną zastawę stołową, obrusy itp. Często pytałam ją, jak
doprawić potrawę, a ona odpowiadała: ,, no tak na oko”, ale
ile to jest …….itd. Chętnie gotowałam pod jej kierunkiem.
Po wojnie dziadkowie mieszkali przy ulicy
Przybyszewskiego nad kinem ,,Wolność”. Były to dwa
pokoje z kuchnią na
drugim piętrze. Dziadek Leszek był dyrektorem banku i
często zmieniał miejsce pracy. Byli pięknymi ludźmi i mieli
też urodziwe dzieci. Siostra ojca Jolanta grała w filmie
„Stawka większa niż życie”.
Babcia Janina upinała na niej materiał, tworzyła fason sukni,
potem zszywała piękne kreacje.
Tak nauczyła się szyć. Zamawiały u niej suknie bogate
kobiety. Dziadkowie Józef i Marianna dostali bloki przy ulicy
Astronautów, w pobliżu szpitala Kopernika. Moja mama
Maria prowadziła w Bistonie kadry i płace.
Opiekowała się też młodocianymi pracownikami.
Dziadkowie Józef i Marianna dostali bloki przy ulicy
Astronautów, w pobliżu szpitala Kopernika. Moja mama
Maria prowadziła w Bistonie kadry i płace.
Opiekowała się też młodocianymi pracownikami.

Pierwsze urodziny Kasi.

Komunia Pani Kasi. Przed kościołem Św. Anny
Kiedy miałam trzy lata, przeprowadziłam się z rodzicami do
bloku przy ulicy Przędzalnianej i mieszkam tu do dziś.
Chodziłam do przedszkola , miałam wiele koleżanek. Obok
była piekarnia. Do dziś pamiętam smak tego chleba. Na
podwórku było dużo ciekawych zajęć. Zbieraliśmy od
lokatorów butelki, makulaturę. Za uzyskane pieniądze
kupowaliśmy żelki. Rodzice sami zrobili dla nas plac zabaw:
piaskownicę, karuzelę i huśtawkę. Dzieci spędzały całe dnie
na tym placu i podwórku. O godzinie 19 piekarze wołali
dzieci i dostawaliśmy bochenki chleba.
Chętnie pomagaliśmy w sklepie zoologicznym. Były tam
świnki morskie, kolorowe rybki i inne zwierzaki. Obok był
też stary sad, którym opiekowali się przypadkowi sąsiedzi.
Wczasach kiedy wyświetlano film ,, Czterej pancerni”
bawiliśmy się zamieniając metalowe drabinki w czołg. Nigdy
się nie nudziliśmy. Jedliśmy pyszne pajdy chleba posypane
cukrem.
Łódź nigdy nie była miastem biednych ludzi. Na tamte czasy
mieliśmy wyrównane warunki życia. Moje babcie były
zawsze przepięknie ubrane, zawsze eleganckie z pięknymi
fryzurami.
Miały dobrane torebeczki, kapelusze, buciki. Miasto
produkowało wiele kolorowych tkanin,
z których same szyły sukienki. Ja sama też szyłam dla mojej
lalki Barbie. Dużo osób dorabiało biorąc do domu prace
chałupnicze, szyli ubranka dla dzieci, szelki, paski. W
każdym domu była maszyna do szycia, popularne nożne
Singery i inne. Mój dziadek Józef z plastikowych butelek
robił piękne lampy. Po transformacji rodzice zostali
rzemieślnikami. Ojciec prowadził zakład elektryczny,
produkował lampy i abażury. Pamiętam te wyplatane ze
sznura. Babcia Mariana wykonywała szydełkiem piękne
firanki, obrusy. Było tego wiele. Mama zapisała się na kurs
makramy i robiła kilimy. Ojciec uczył mnie wyplatać
abażury. Ścigaliśmy się, kto pierwszy ukończy pracę.
Pewnego razu rodzice wpadli na pomysł podróżowania
przyczepą kempingową. Głównie stała przed domem i
stanowiła magazyn gotowych lamp. Rodzice też szyli majtki,
staniki, malowali na tkaninach, ciągle próbowali czegoś
nowego. Mama była kreatywna, ciągle tworzyła coś ładnego,
dekorowała każde pudełko.
Rodzice nie narzekali na brak pieniędzy. Wakacje spędzaliśmy
za Bydgoszczą, nad wodą. Rzemieślnicy wynajmowali od
fabryki produkującej łódki cały ośrodek. Był czas, że mama
szyła i robiła reklamy dla klubu sportowego Widzew.
Zaopatrywała się w sklepach dla plastyków.
Ja spędzałam czas w pracowniach rodziców i cały czas im
pomagałam. Ciocia Sylwia – moja matka chrzestna- wyszła
za mąż za Belga i przysyłała nam paczki. Cała rodzina
zdołała
wykupić mieszkania, miała samochody, jeździli
na wakacje, ale ciężko pracowali.
Czasy Gierka to wierszyki ,, Idź do Gierka po cukierka,
Gierek ma, to ci da”. Zima stulecia, śnieg po pas, robiliśmy
orły, igloo, wymyślaliśmy inne zabawy. W podstawówce
zapisałam się do ZHP. Jeździłam na obozy.
Od pierwszej klasy uczęszczałam do zespołu pieśni i tańca w
Domu Kultury przy ulicy Przędzalnianej, prowadzonym
przez zakład Uniontex. Zespół estradowy pieśni i tańca
nazywał się Sezamki.
Prowadziła zespół pani choreograf Maria Bartniak .
Jej koleżanka po szkole baletowej Irena Kik prowadziła
Zespół Pieśni i Tańca Poltex przy zakładach Marchlewskiego,
obecna Manufaktura. Od 1987 roku tańczę tam do dziś. Po
śmierci Pani Ireny zespól prowadzą do dziś jej
wychowankowie. Musieliśmy zmienić miejsce siedziby
zespołu ze względu na budowę Manufaktury. Wydział
Kultury miasta oddaje nas pod opiekę Adamowi Kocherowi
dyrektorowi Młodzieżowego Domu Kultury.
W latach 80. i 90. zespoły ludowe finansowane były przez
fabryki
i Wdział Kultury. Mogły się rozwijać i kultywować tradycje
kultury ludowej. Obecnie część zespołów musi utrzymywać
się sama. Tancerze żyją pasją do tańca i kultury ludowej,
dlatego sponsorują działalność z własnych pensji. Płacimy za
stroje, buty, bilety lotnicze, za sale teatralne. Sponsorujemy
sami szerzenie polskiej kultury w świecie. Jest to kolejny
dowód na to, jakie kiedyś były możliwości rozwoju i
kreatywnego działania, jak życie kulturalne tętniło w rytm
stukotu maszyn włókienniczych.
Po podstawówce zdaję egzamin do Liceum Plastycznego.
Niestety, oblałam historię sztuki. Rozpoczynam naukę
w Liceum Pielęgniarskim przy Narutowicza na oddziale
opiekunek chorych dzieci. Pierwsze praktyki odbyłam
na oddziale onkologicznym. Załamałam się. Dzieci były
mądre, płakały, bo bały się o swoich rodziców po swoim
odejściu. Zrezygnowałam ze szkoły.
Mama wybiera dla mnie liceum odzieżowe przy ulicy
Naruszewicza. Poznałam panią, która organizowała targi
Inter Fashion. Zatrudniła mnie jako modelkę. Choreografia,
taniec, szycie sukni- połączyłam i organizowałam piękne
przedstawienia, pokazy mody. Ukończyłam kierunek
konfekcjonowania tkanin i kontynuowałam naukę
w technikum odzieżowym. Po ukończeniu szkoły średniej
nie myślałam o Politechnice ze względu na matematykę.
Rozpoczynam pracę w zakładach ,,Delta”, produkujących
dzianiny. Zostaję technologiem, współpracuję z plastykiem
. Tworzę szablony, pilotuję kolekcje podczas produkcji.
Pilnowałam czasu pracy na poszczególnych etapach
produkcji, lagowanie, krojenie, szwaczki, prasowaczki,
aż do gotowego wyrobu. Pracuję tam dwa lata. Rozpoczyna
się prywatyzacja. Zakłady były nowoczesne, część produkcji
zautomatyzowana, nowoczesne aparaty prasowalnicze.
Szczególnie podobał mi się zakład
im. Próchnika.

1990 rok – przed denominacją.
W latach 90 pojawiły się komputery do produkcji szablonów.
Moja umiejętność okazała się zbędna.
Rozpoczęłam studia na UŁ na Wydziale Prawa i
Administracji. Ukończyłam dwie specjalizacje: Procedury
sądowo administracyjne i bezpieczeństwo państwa
. Współpracowałam z jednostką strzelecką ucząc młodych
kadetów ratownictwa na polu walki. Kontynuuję naukę
na Wydziale Pedagogiki w AHE. Jednocześnie Poszerzam
kwalifikacje na kursach medycznych. Są to Kwalifikowana
Pierwsza Pomoc i instruktor pierwszej pomocy. Kończę
również studium opieki medycznej.
Bardzo fascynuje mnie historia dziadka partyzanta.
Uczę się o Żołnierzach Wyklętych.
Pracuję w prywatnym przedsiębiorstwie Tatuum.
Zostają końcówki serii i wiele wyrobów, otwieram przy
magazynie sklep firmowy. Łodzi.
Równocześnie mam trzy razy w tygodniu próby
w zespole pieśni i Tańca Poltex, prowadzonym przez panią
choreograf Kik i Wincentego Kaźmierczaka- tego od
Wesołego Autobusu. On uczył śpiewu i rytmiki. Zwiedziłam
wszystkie kontynenty. Ciągle wyjeżdżaliśmy.
W roku 1989 roku jedziemy do Korei Północnej. Byliśmy tam
półtora miesiąca. Przysłali studentów, którzy uczyli nas
hymnu i pieśni na cześć przywódcy. Ulice w mieście były
szerokie, czteropasmowe, prawie puste. Na skrzyżowaniach
policjantki. Ruch to jedna limuzyna rządowa i rowery.
Mieszkamy w wysokim hotelu na 26 piętrze. Dwie obrotowe
restauracje,
a Koreańczycy mają tylko bony na zakupy,
a nie pieniądze.
Zwiedzaliśmy, co się dało. Po odwiedzeniu oficjalnych
miejsc, zaglądaliśmy, gdzie się dało.
Koreańczycy uśmiechnięci, ale mieli zakaz rozmowy.
Dajemy trzy koncerty dziennie.
Zespół Białorusinów wygrywa rywalizację o zaszczyt
wystąpienia w finale przed Kim Ir Senem.
—————–
W 2026 roku, 31 października będzie duży koncert na 65 lecie
istnienia zespołu. Cały czas nieprzerwanie tańczę,
z przerwą na ciążę i poród dziecka.
Mój mąż był muzykiem, z muzycznej rodziny. Dom pełny
wykonawców, piosenkarzy. Mąż nie miał etatu, grał na
sesjach.
Wchodzimy do Unii. Obowiązują przepisy i prawa
reklamacyjne. Tworzę te przepisy w mojej firmie,
współpracując ze Stowarzyszeniem Włókienników przy
NOT. Uczę się. Jestem zafascynowana nowymi
procedurami, wysokimi normami i precyzją operacji.
Pracuję w szwalni Hexeline. Ciągle siedzę w sądach jako
przedstawiciel firmy, bo prowadzę dział kontroli jakości i
reklamacji.
Potem organizuję kiermasze, sprzedaję ile się da. Resztę
oddajemy do Domów Dziecka.
Firma kończy działalność. Kończę pracę.
Wracam do kierunków medycznych. Podejmuję prace w
Pabianicach przy zabezpieczaniu medycznym imprez. W
szkołach wchodzi przedmiot Edukacja dla Bezpieczeństwa.
Jeżdżę jako wolontariusz po szkołach i uczę zasad
bezpieczeństwa i pierwszej pomocy.
Rozpoczynam pracę w szkole Mistrzostwa Sportowego im K.
Górskiego. Uczę w podstawówce
i szkole średniej, zabezpieczam mecze. Łódź dała mi
możliwość wszechstronnego rozwoju. Ukończyłam trzy
fakultety oraz studia podyplomowe : etyka, technika i
plastyka, edukacja dla bezpieczeństwa. Jestem emocjonalnie
związana z tym miastem.
Katarzyna 1972