Wiele umiejętności i zawodów

Urodziłam się w Łodzi w 1972 roku.

Moja babcia Marianna ze strony mamy zawsze mieszkała

w Łodzi.

Jej rodzice pracowali u Scheiblera i Herbsta.

Ojciec babci Władysław był kucharzem w pałacu Herbsta.

1/ Marcin Kuśmierczyk ojciec Marianny – dowód osobisty 

z 1928 r.

2 Poniżej zdjęcie dziadka Józefa z matką Bronisławą z domu

 Gutman.

Często babcia siedząc nad stawem na kładce opowiadała

mi o życiu w pałacu. Herbst wyprawiał bale dla dzieci

 pracowników oraz inne uroczystości, na które przyjeżdżały

 panie w ślicznych sukniach. Bardzo dbał o ludzi i babcia

 zawsze ciepło go wspominała.

3. Zaświadczenie z listopada 1945 roku upoważniające do

 odbioru kartek na żywność.

4 Dowód zatrudnienia z roku 1947 .Pani Otylia była siostrą

 Marianny

Po wojnie Marianna pracowała w ,,Niciarce” 

na produkcji –była to fabryka nici.

Po przeszkoleniu medycznym

 dostała zatrudnienie w żłobku prowadzonym dla dzieci

 pracowników

w zakładach pasmanteryjnych Lenta. Była tam opiekunką.

Jej dziadkowie i rodzice mieszkali w drewnianym domu,

 który stał róg ulicy Przędzalnianej i Milionowej.

Był to budynek Scheiblera przeznaczony dla robotników.

 Marianna wyszła za mąż za Józefa Kubasiewicza, kierowcę

 karetki pogotowia. Józef pracował podczas drugiej wojny

 również jako kierowca pogotowia.


Józef Kubasiewicz.

Zeszyt Józefa Kubasiewicza ze szkolenia robotników

w roku 1948. Całość dokumentu w posiadaniu Pani Kasi.

Żłobek dla dzieci pracowników zakładów Lenta.

Miejsce pracy babci Marianny.

Babcia Marianna żona Józefa Kubasiewicza rok 1946.

—–

Dziadkowie ze strony taty przybyli tu z Wrocławia. Babcia

 Janina pochodziła z Warszawy. Poznali się w lesie w

 partyzantce. Dziadek Leszek Szczerba- typowy smagły

 brunet miał pseudonim Leszek Biały, był w AK w oddziale

 Eugeniusza Nurta- Kaszyńskiego. Walczył w lasach

 Kielecczyzny. Babcia zaniosła do lasu wiadomość, spojrzała

 na przystojnego partyzanta i za trzy dni wzięli ślub, którego

 udzielił dowódca.

Dziadek Leszek był bardzo wykształcony, był ekonomistą,

 przestrzegał prawa i godnego, honorowego życia. Babcia

 Janina nie miała wykształcenia, nie pracowała, ale

 prowadziła elegancki dom.

Była dystyngowaną kobietą. Miała swoje przepisy kulinarne,

 piękną zastawę stołową, obrusy itp. Często pytałam ją, jak

 doprawić potrawę, a ona odpowiadała: ,, no tak na oko”, ale

 ile to jest …….itd. Chętnie gotowałam pod jej kierunkiem.

Po wojnie dziadkowie mieszkali przy ulicy

 Przybyszewskiego nad kinem ,,Wolność”. Były to dwa

 pokoje z kuchnią na

 drugim piętrze. Dziadek Leszek był dyrektorem banku i

 często zmieniał miejsce pracy. Byli pięknymi ludźmi i mieli

 też urodziwe dzieci. Siostra ojca Jolanta grała w filmie

 „Stawka większa niż życie”.

Babcia Janina upinała na niej materiał, tworzyła fason sukni,

 potem zszywała piękne kreacje.

Tak nauczyła się szyć. Zamawiały u niej suknie bogate

 kobiety. Dziadkowie Józef i Marianna dostali bloki przy ulicy

 Astronautów, w pobliżu szpitala Kopernika. Moja mama

 Maria prowadziła w Bistonie kadry i płace.

Opiekowała się też młodocianymi pracownikami. 

Dziadkowie Józef i Marianna dostali bloki przy ulicy

 Astronautów, w pobliżu szpitala Kopernika. Moja mama

 Maria prowadziła w Bistonie kadry i płace.

Opiekowała się też młodocianymi pracownikami. 

Pierwsze urodziny Kasi.

Komunia Pani Kasi. Przed kościołem Św. Anny

Kiedy miałam trzy lata, przeprowadziłam się z rodzicami do

 bloku przy ulicy Przędzalnianej i mieszkam tu do dziś.

 Chodziłam do przedszkola , miałam wiele koleżanek. Obok

 była piekarnia. Do dziś pamiętam smak tego chleba. Na

 podwórku było dużo ciekawych zajęć. Zbieraliśmy od

 lokatorów butelki, makulaturę. Za uzyskane pieniądze

 kupowaliśmy żelki. Rodzice sami zrobili dla nas plac zabaw:

 piaskownicę, karuzelę i huśtawkę. Dzieci spędzały całe dnie

 na tym placu i podwórku. O godzinie 19 piekarze wołali

 dzieci i dostawaliśmy bochenki chleba.

Chętnie pomagaliśmy w sklepie zoologicznym. Były tam

 świnki morskie, kolorowe rybki i inne zwierzaki. Obok był

 też stary sad, którym opiekowali się przypadkowi sąsiedzi. 

Wczasach kiedy wyświetlano film ,, Czterej pancerni”

 bawiliśmy się zamieniając metalowe drabinki w czołg. Nigdy

 się nie nudziliśmy. Jedliśmy pyszne pajdy chleba posypane

 cukrem.

Łódź nigdy nie była miastem biednych ludzi. Na tamte czasy

 mieliśmy wyrównane warunki życia. Moje babcie były

 zawsze przepięknie ubrane, zawsze eleganckie z pięknymi

 fryzurami.

Miały dobrane torebeczki, kapelusze, buciki. Miasto

 produkowało wiele kolorowych tkanin,

z których same szyły sukienki. Ja sama też szyłam dla mojej

 lalki Barbie. Dużo osób dorabiało biorąc do domu prace

 chałupnicze, szyli ubranka dla dzieci, szelki, paski. W

 każdym domu była maszyna do szycia, popularne nożne

 Singery i inne. Mój dziadek Józef z plastikowych butelek

 robił piękne lampy. Po transformacji rodzice zostali

 rzemieślnikami. Ojciec prowadził zakład elektryczny,

 produkował lampy i abażury. Pamiętam te wyplatane ze

 sznura. Babcia Mariana wykonywała szydełkiem piękne

 firanki, obrusy. Było tego wiele. Mama zapisała się na kurs

 makramy i robiła kilimy. Ojciec uczył mnie wyplatać

 abażury. Ścigaliśmy się, kto pierwszy ukończy pracę.

 Pewnego razu rodzice wpadli na pomysł podróżowania

 przyczepą kempingową. Głównie stała przed domem i

 stanowiła magazyn gotowych lamp. Rodzice też szyli majtki,

 staniki, malowali na tkaninach, ciągle próbowali czegoś

 nowego. Mama była kreatywna, ciągle tworzyła coś ładnego,

 dekorowała każde pudełko.

Rodzice nie narzekali na brak pieniędzy. Wakacje spędzaliśmy

 za Bydgoszczą, nad wodą. Rzemieślnicy wynajmowali od

 fabryki produkującej łódki cały ośrodek. Był czas, że mama

 szyła i robiła reklamy dla klubu sportowego Widzew.

 Zaopatrywała się w sklepach dla plastyków.

Ja spędzałam czas w pracowniach rodziców i cały czas im

 pomagałam. Ciocia Sylwia – moja matka chrzestna- wyszła

 za mąż za Belga i przysyłała nam paczki. Cała rodzina

 zdołała

 wykupić mieszkania, miała samochody, jeździli

na wakacje, ale ciężko pracowali.

Czasy Gierka to wierszyki ,, Idź do Gierka po cukierka,

 Gierek ma, to ci da”. Zima stulecia, śnieg po pas, robiliśmy

 orły, igloo, wymyślaliśmy inne zabawy. W podstawówce

 zapisałam się do ZHP. Jeździłam na obozy.

Od pierwszej klasy uczęszczałam do zespołu pieśni i tańca w

 Domu Kultury przy ulicy Przędzalnianej, prowadzonym

 przez zakład Uniontex. Zespół estradowy pieśni i tańca

 nazywał się Sezamki.

Prowadziła zespół pani choreograf Maria Bartniak .

Jej koleżanka po szkole baletowej Irena Kik prowadziła

 Zespół Pieśni i Tańca Poltex przy zakładach Marchlewskiego,

 obecna Manufaktura. Od 1987 roku tańczę tam do dziś. Po

 śmierci Pani Ireny zespól prowadzą do dziś jej

 wychowankowie. Musieliśmy zmienić miejsce siedziby

 zespołu ze względu na budowę Manufaktury. Wydział

 Kultury miasta oddaje nas pod opiekę Adamowi Kocherowi

 dyrektorowi Młodzieżowego Domu Kultury.

W latach 80. i 90. zespoły ludowe finansowane były przez

 fabryki

i Wdział Kultury. Mogły się rozwijać i kultywować tradycje

 kultury ludowej. Obecnie część zespołów musi utrzymywać

 się sama. Tancerze żyją pasją do tańca i kultury ludowej,

 dlatego sponsorują działalność z własnych pensji. Płacimy za

 stroje, buty, bilety lotnicze, za sale teatralne. Sponsorujemy

 sami szerzenie polskiej kultury w świecie. Jest to kolejny

 dowód na to, jakie kiedyś były możliwości rozwoju i

 kreatywnego działania, jak życie kulturalne tętniło w rytm

 stukotu maszyn włókienniczych.

Po podstawówce zdaję egzamin do Liceum Plastycznego.

 Niestety, oblałam historię sztuki. Rozpoczynam naukę

w Liceum Pielęgniarskim przy Narutowicza na oddziale

 opiekunek chorych dzieci. Pierwsze praktyki odbyłam

na oddziale onkologicznym. Załamałam się. Dzieci były

 mądre, płakały, bo bały się o swoich rodziców po swoim

 odejściu. Zrezygnowałam ze szkoły.

Mama wybiera dla mnie liceum odzieżowe przy ulicy

 Naruszewicza. Poznałam panią, która organizowała targi

 Inter Fashion. Zatrudniła mnie jako modelkę. Choreografia,

 taniec, szycie sukni- połączyłam i organizowałam piękne

 przedstawienia, pokazy mody. Ukończyłam kierunek

 konfekcjonowania tkanin i kontynuowałam naukę

w technikum odzieżowym. Po ukończeniu szkoły średniej

nie myślałam o Politechnice ze względu na matematykę.

 Rozpoczynam pracę w zakładach ,,Delta”, produkujących

 dzianiny. Zostaję technologiem, współpracuję z plastykiem

. Tworzę szablony, pilotuję kolekcje podczas produkcji.

Pilnowałam czasu pracy na poszczególnych etapach

 produkcji, lagowanie, krojenie, szwaczki, prasowaczki,

aż do gotowego wyrobu. Pracuję tam dwa lata. Rozpoczyna

 się prywatyzacja. Zakłady były nowoczesne, część produkcji

 zautomatyzowana, nowoczesne aparaty prasowalnicze.

 Szczególnie podobał mi się zakład

im. Próchnika.

1990 rok – przed denominacją.

W latach 90 pojawiły się komputery do produkcji szablonów.

 Moja umiejętność okazała się zbędna.

Rozpoczęłam studia na UŁ na Wydziale Prawa i

 Administracji. Ukończyłam dwie specjalizacje: Procedury

 sądowo administracyjne i bezpieczeństwo państwa

. Współpracowałam z jednostką strzelecką ucząc młodych

 kadetów ratownictwa na polu walki. Kontynuuję naukę

na Wydziale Pedagogiki w AHE. Jednocześnie Poszerzam

 kwalifikacje na kursach medycznych. Są to Kwalifikowana

 Pierwsza Pomoc i instruktor pierwszej pomocy. Kończę

 również studium opieki medycznej.

Bardzo fascynuje mnie historia dziadka partyzanta.

Uczę się o Żołnierzach Wyklętych.

Pracuję w prywatnym przedsiębiorstwie Tatuum.

Zostają końcówki serii i wiele wyrobów, otwieram przy

 magazynie sklep firmowy. Łodzi.

Równocześnie mam trzy razy w tygodniu próby

w zespole pieśni i Tańca Poltex, prowadzonym przez panią

 choreograf Kik i Wincentego Kaźmierczaka- tego od

 Wesołego Autobusu. On uczył śpiewu i rytmiki. Zwiedziłam

 wszystkie kontynenty. Ciągle wyjeżdżaliśmy.

W roku 1989 roku jedziemy do Korei Północnej. Byliśmy tam

 półtora miesiąca. Przysłali studentów, którzy uczyli nas

 hymnu i pieśni na cześć przywódcy. Ulice w mieście były

 szerokie, czteropasmowe, prawie puste. Na skrzyżowaniach

 policjantki. Ruch to jedna limuzyna rządowa i rowery.

 Mieszkamy w wysokim hotelu na 26 piętrze. Dwie obrotowe

 restauracje,

a Koreańczycy mają tylko bony na zakupy,

a nie pieniądze.

Zwiedzaliśmy, co się dało. Po odwiedzeniu oficjalnych

 miejsc, zaglądaliśmy, gdzie się dało.

Koreańczycy uśmiechnięci, ale mieli zakaz rozmowy.

Dajemy trzy koncerty dziennie.

Zespół Białorusinów wygrywa rywalizację o zaszczyt

 wystąpienia w finale przed Kim Ir Senem.

—————–

W 2026 roku, 31 października będzie duży koncert na 65 lecie

 istnienia zespołu. Cały czas nieprzerwanie tańczę,

z przerwą na ciążę i poród dziecka.

Mój mąż był muzykiem, z muzycznej rodziny. Dom pełny

 wykonawców, piosenkarzy. Mąż nie miał etatu, grał na

 sesjach.

Wchodzimy do Unii. Obowiązują przepisy i prawa

 reklamacyjne. Tworzę te przepisy w mojej firmie,

 współpracując ze Stowarzyszeniem Włókienników przy

 NOT. Uczę się. Jestem zafascynowana nowymi

 procedurami, wysokimi normami i precyzją operacji.

Pracuję w szwalni Hexeline. Ciągle siedzę w sądach jako

 przedstawiciel firmy, bo prowadzę dział kontroli jakości i

 reklamacji.

Potem organizuję kiermasze, sprzedaję ile się da. Resztę

 oddajemy do Domów Dziecka.

Firma kończy działalność. Kończę pracę.

Wracam do kierunków medycznych. Podejmuję prace w

 Pabianicach przy zabezpieczaniu medycznym imprez. W

 szkołach wchodzi przedmiot Edukacja dla Bezpieczeństwa.

 Jeżdżę jako wolontariusz po szkołach i uczę zasad

 bezpieczeństwa i pierwszej pomocy.

Rozpoczynam pracę w szkole Mistrzostwa Sportowego im K.

 Górskiego. Uczę w podstawówce

i szkole średniej, zabezpieczam mecze. Łódź dała mi

 możliwość wszechstronnego rozwoju. Ukończyłam trzy

 fakultety oraz studia podyplomowe : etyka, technika i

 plastyka, edukacja dla bezpieczeństwa. Jestem emocjonalnie

 związana z tym miastem.

Katarzyna 1972

Podobne wpisy

  • Daleka droga

    Moja rodzina ze strony matki wywodzi się z Alzacji. Prapradziad von Falkenberg mieszkał w zameczku. Z Armią Napoleona trafił pod Moskwę. Został ranny i schronił się w dworku szlacheckim Nagiełłów na Litwie. Ożenił się z właścicielką tamtych dóbr. Rodzina żony przystąpiła do Powstania Listopadowego. Majątek został skonfiskowany. Musieli uciekać. Zabrali najpotrzebniejsze rzeczy i przyjechali do…

  • Moje Podwórko

    Niżej podpisany (aktualnie 75 lat), urodził się i spędził pierwsze 14 lat swojego życia (czyli do 1966 r.) w starej, przedwojennej 1-piętrowej kamienicy w centrum Łodzi. Do kamienicy przylegały dwa podwórka. Na jednym z nich, tym większym, regularnie, a jeśli pogoda dopisywała to codziennie, bawiliśmy się z kolegami, czyli dziećmi sąsiadów lub też dziećmi z…

  • Auto czy mydelniczka?

     Trabant – legenda z epoki PRL-u Trabant, zwany pieszczotliwie „mydelniczką”, to kultowy samochód rodem z NRD, który na stałe zapisał się w historii motoryzacji. Czy znacie takie sukienki? Solejka bardzo popularny krój w latach 60  To plisowana spódnica z koła. Drobne, wąskie fałdki rozchodzą się od pasa niczym promienie słoneczne. Nazwa tego popularnego kroju pochodzi…

  • Spotkanie z ziemią obiecaną

    Październik 1958 roku. Centrum Łodzi. Nie wiem skąd tu się wzięłam. Miasto oglądane oczami czteroletniego dziecka było mokre i smutne. Brukowana, wąska ulica z przepastnymi otworami bram. Jedna z tych bram prowadziła na podwórko otoczone z czterech stron obskurnymi kamienicami do samego nieba z niezliczoną ilością okien. W jednej z nich, najmniejszej, miałam zamieszkać. Dziadek…

  • Moje łódzkie podwórko.

    Nasze podwórko było jedyne na całej ulicy i wyjątkowe pod każdym względem. Przede wszystkim dlatego, że było bardzo duże, wyłożone płytami chodnikowymi, posiadało okazałą piaskownicę pod topolą i ławeczkę pod krzakami bzów. Był też okazały ogródek kwiatowy, ale niestety dla nas dzieci niedostępny z powodu obaw, że zamienimy go w klepisko. Może to i prawda,…