Morskie Oko
Moja mama urodziła się w Łodzi, a ojciec pod Warszawą. Ojciec pracował jako cukiernik w zakładach Optima. Zrobił papiery mistrzowskie. Matka nie miała wykształcenia więc, była szwaczką. Zaraz po wojnie rodzice z rodzicami mamy mieszkali na Bałutach. Miałem młodszą o cztery lata siostrę.
Latem w niedzielę spędzaliśmy czas w Łagiewnikach- kompleksie wypoczynkowym dla łodzian. Bardzo lubiłem chleb z cukrem polany wodą. Nie pamiętam wykwintnych potraw. Wraz z ojcem chodziliśmy często do kina. Szkoły także organizowały wyjścia do teatru. Sam poszedłem do teatru dopiero, będąc studentem.
Interesowałem się sportem, chodziłem na mecze na stadion ŁKS i Widzew. Atmosfera na stadionach była poprawna, nikt się nie bił. Po meczach też było spokojnie. Z ojcem chodziliśmy na stadion Włókniarza. W liceum grałem w klubie ,,Metalowiec”. Po pierwszej wywiadówce rodzice stwierdzili, że mam kiepskie oceny i zabronili treningów. Rodzice przykładali dużą wagę do kształcenia dzieci. Był to priorytet.
Mieszkaliśmy w pokoju z kuchnią w 8 osób, było bardzo ciasno. Nie było ubikacji, woda na korytarzu. Choinkę wieszaliśmy odwrotnie pod sufitem, inaczej nie mieściliśmy się w pokoju. Nie było biedy, ale było biednie. Moja ciocia i mama szyły ubrania sobie i siostrze. Nie było ładnych rzeczy w sklepach. Ja miałem ubrania ze sklepu, nie była istotna moda i kolory.
Na Bałutach (dziś teren dawnego stadionu ,,Budowlani,,) był olbrzymi lej po bombie, nazywaliśmy tę dziurę ,,Morskie Oko”. Tam spędzałem z kolegami całe popołudnia.
W roku 1964 doczekaliśmy się mieszkania w blokach na Dąbrowie. Byliśmy zapisani w spółdzielni, Państwo dało mieszkanie, a my zapłaciliśmy tylko kaucję. Było to mieszkanie kwaterunkowe. Dostaliśmy dwa pokoje z kuchnią, ubikacją i łazienką, razem 45 metrów kwadratowych. Bardzo poprawiło się nasze życie, mieszkaliśmy w ,,salonach”, była ciepła woda, ubikacja w domu. Nie było wiele pieniędzy, o kieszonkowym nie było mowy. Od 16 roku życia raz w tygodniu rozładowywałem wagony z węglem. Zdarzało się że po otwarciu połowa sama się wysypała, innym razem z kolegą szuflami opróżnialiśmy wagon.
W liceum byłem dobrym uczniem, szczególnie z przedmiotów ścisłych. Siostra też uczyła się w liceum. Rodziców było stać na kształcenie dzieci, ale my też nie mieliśmy dużych wymagań. Nauka była najważniejsza. Urlopy i wakacje spędzaliśmy na wsi u cioci pod Krośniewicami. Ojciec i mama pomagali w pracach na roli, a my sprzątaliśmy w domu. Dopiero w wieku 17 lat zobaczyłem góry i morze. Był to wyjazd pod namiot.
W liceum należałem do ZMS, byłem nawet w zarządzie. Rodzice nie rozmawiali z nami o polityce, o poziomie życia. Czytałem dużo książek, które wypożyczałem z biblioteki. Jednego roku zostałem najlepszym czytelnikiem.
Po maturze zdawałem na studia, wybrałem matematykę. Niestety nie dostałem się na Uniwersytet Łódzki, oblałem fizykę. Kontynuowałem naukę w elektronicznym studium pomaturalnym. Byłem technikiem od naprawy telewizorów. Pracowałem 2 lata jako elektryk w Dywilanie.
Założyłem rodzinę w 1976 roku. Podjąłem wraz z żoną decyzję, że muszę ukończyć studia. Wybrałem PŁ, wydział wydział elektryczny. Nie stać mnie było na studia dzienne, więc studiowałem wieczorowo.
Mieszkaliśmy z teściami. Moja żona studiowała język rosyjski na UŁ. Nie płaciliśmy za mieszkanie, co dało nam możliwość studiowania, na życie musiała nam wystarczyć moja pensja.
Podjąłem pracę w zakładzie produkcji filcu. W roku 1980 zaczął się kryzys, zakłady splajtowały a ja straciłem pracę. Pół roku pobierałem minimalną pensję z racji likwidacji zakładu. W tym czasie pisałem pracę magisterską – było bardzo ciężko. W końcu znalazłem pracę jako inżynier w zakładach budowlanych.
Łódź była miastem spokojnym i bezpiecznym. Na ulicą Piotrkowską chodziłem na lody. Zawsze interesowałem się muzyką rozrywkową, zbierałem płyty gramofonowe i grałem w brydża. Urządzaliśmy w domu prywatki przy gramofonie i moich płytach.
Ryszard 1953