Teatr

Moi rodzice przyjechali do Łodzi z województwa kieleckiego. Zaraz po wojnie ojciec rozpoczął pracę na poczcie, był listonoszem. Pracował tam 46 lat. Był bardzo znany w swoim rejonie, ludzie go lubili a zwierzchnicy często nagradzali.

Mama zajmowała się moim wychowaniem i domem. Poszła do pracy, kiedy poszedłem do szkoły podstawowej. Podjęła pracę telefonistki. Mieszkaliśmy w starej kamienicy przy ulicy Przędzalnianej, między ulicą Nawrot a Tuwima. Były to dwie izby: pokój z dużą kuchnią, razem 47 metrów kwadratowych. Mieszkało tam nas 4 osoby. a potem jeszcze babcia. Z kuchni wydzieliliśmy łazienkę i ubikację.

Łodzianie wiedzą, że nie była to spokojna dzielnica. Rodziny były wielodzietne, więc na podwórku bawiło się wiele dzieci. Podwórko było wybrukowane ,,kocimi łbami”, potem zastąpiono je trylinką. Pewnego dnia w połowie lat 60-tych przyjechały ciężarówki i wybrukowano całą przestrzeń. Pojawił się metalowy trzepak. Wykonywaliśmy na nim ewolucje gimnastyczne.

Pamiętam, że sąsiedzi byli wielką rodziną, życzliwi, pomocni, często spotykali się wieczorami na podwórku.

Pamiętam jak wymieniano słomę w siennikach. Wieczorem podpalano z tego wielkie ognisko.

W pobliżu znajdował się Park 3-maja. Chłopcy przechodzili przez tory kolejowe przecinające ulicę Tuwima i bez opamiętania grali tam w piłkę.

Moja szkoła nr 33 mieściła się w budynku szpitala Wermachtu. Był to duży, okazały budynek blisko parku. Do dziś jest tam szkoła.

Pamiętam, że dzieci miały zawieszone klucze od mieszkania na szyi. Razem się bawiliśmy, nie było różnicowania na biednych i trochę bogatszych.

Na mojej posesji znajdowała się piekarnia. Często piekarze rozdawali nam pajdy gorącego chleba posypanego cukrem i zwilżonego wodą . Smaczne były też okruchy pieczywa, które wyjadaliśmy z wózków piekarzy. Była to super zabawa i smaczny posiłek.

Wracając do parku, tam graliśmy w piłkę, a potem wybudowano tam klubu sportowy ,,Łodzianka”.Nie każde dziecko miało rower, więc pożyczaliśmy go sobie. Nie było problemu, wszyscy mogli się przejechać. Mój ojciec kupował mi arbuz, dzieliłem się z trzema kolegami z trzeciego piętra. Ich matka sama pracowała, bo ojciec zmarł. Uważałem to za normalne, że dzielę się smacznym arbuzem, nie czekałem na rewanż.

Blisko mieszkali bracia ojca i rodziny się odwiedzały. Mamy brat mieszkał na Chojnach, ale to była już poważna wyprawa z wieloma przesiadkami.

Moi rodzice nie chodzili do kina i teatru. Pierwszy raz byłem w teatrze w szkole podstawowej. Pierwszy raz byłem w kinie ,, Stylowy” na filmie ,,Konik Garbusek”.Poszedłem z mamą, ale zabrakło biletów, nie dostaliśmy się. Rodzice zawsze uczestniczyli w przedstawieniach, w których brałem udział. Rodzice wiedzieli, że lubię śpiewać, grać i występować.

Lubiłem słuchać artystów występujących w muszlach koncertowych . Moim ulubionym piosenkarzem był Czesław Niemen. Miałem małą gitarę, zakładałem perukę z wywiniętej na lewą stronę czapki i tak występowałem przed rodziną. Bardzo chciałem iść do szkoły muzycznej. W trzeciej klasie szkoły podstawowej zdałem egzamin do szkoły muzycznej pierwszego stopnia, przy Placu Zwycięstwa. Na egzaminie trzeba było, zaśpiewać piosenkę, chciałem grać na gitarze. Nauczycielka stwierdziła, że mam zbyt małe ręce i lepszy będzie inny instrument. Wykonałem piosenkę: ,, Rozkwitały jabłonie i grusze”, co bardzo się spodobało partyjnemu gronu egzaminatorów.

Wtedy mama kupiła mi używany akordeon.

Mieliśmy malutki węgierski telewizor, potem rodzice kupili duży, korzystając z możliwości zakupu ratalnego. Ten system pozwolił na wymianę łóżek na wersalki .

Powoli ludzie polepszali standard swego życia.

Pamiętam profesora Bartnikowskiego. Cudowny nauczyciel. Dzięki niemu stanąłem na nogi. Było ciężko, uczyłem się w dwóch szkołach równolegle.

Dałem radę, zawsze dostawałem nagrody za dobre wyniki w nauce. Rodzice byli bardzo dumni.

Dyrektorka szkoły poleciła napisać pismo do Centrali Muzycznej, dołączyłem zaświadczenie, że jestem w szkole muzycznej i sprowadzono dla mnie nowy duży akordeon. W tym samym czasie ojciec odkupił pianino.

Zawsze śpiewałem, ale chciałem być instrumentalistą. Grałem też na klarnecie, występowałem z różnymi grupami muzycznymi. W szkole średniej zarabiałem duże pieniądze, grając w restauracjach tzw. ,,chałtury”.

Miałem konflikt z wychowawczynią i musiałem odejść. Wtedy odwiedził mnie profesor Bartnikowski i zaproponował szkołę w Kutnie. Natychmiast pojechałem i rozpocząłem naukę w liceum i w szkole muzycznej. Mieszkałem w internacie.

Bez problemu ukończyłem obie szkoły. Było ciężko, plasterek kiełbasy przesuwało się na koniec kanapki. Grałem również na gitarze, co pozwoliło mi pracować w trzech różnych zespołach. Sytuacja materialna bardzo się poprawiła. Sobota i niedziela miałem granie. Tydzień był na naukę. Zarabiałem bardzo dużo. Musiałem zainwestować w sprzęt muzyczny, w nagłośnienie, itp. Nauczycielka powiedziała, że zarabiam trzykrotnie więcej niż ona.

W okresie szkoły średniej dużo chodziłem do filharmonii, do teatrów, do opery. Rodzice zawsze oglądali moje występy.

Mama zmarła kiedy miałem 14 lat. Miałem dużo starszego brata, który pracował w wydziale ruchu drogowego w Komendzie Milicji w Łodzi. Obaj mieliśmy uzdolnienia artystyczne, ja śpiewałem a brat pięknie rysował. Dla mnie rysunki były bardzo trudne, więc prosiłem brata o pomoc. Nauczycielka szybko się zorientowała i stawiała nam dwie oceny.

Rodzice nie rozmawiali z nami o sytuacji finansowej, o trudnościach i sytuacji politycznej. Wiedzieliśmy, że jest ciężko i musimy oszczędzać.

Zawsze była zupa , w niedzielę kotlet schabowy, a ojciec kupował sezonowe owoce.

Ojciec dopiero w starszym wieku opowiadała, że z racji zawodu był często przesłuchiwany w urzędzie przy ul. Północnej.

Uczestniczyłem w pochodach pierwszomajowych. Jako szkoła muzyczna braliśmy zawsze udział. Było to normalne.

Zdawałem na dyrygenturę do Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie. Niestety nie udało się.

Podczas egzaminu dowiedziałem się że dużo osób brało prywatne lekcje u profesorów tej szkoły.

Wróciłem do Łodzi z zamiarem zostania milicjantem. Moja kategoria zdrowia nie pozwoliła jednak na przyjęcie mnie do zawodu.

Zakochałem się. Teatr Wielki ogłosił nabór do chóru. Poszedłem i otrzymałem tego samego dnia pracę. I tak właśnie minęło 40 lat w jednym miejscu pracy.

Byłem dumny z mojego miasta. Nasze szkoły, instytucje kultury były na wysokim poziomie. Nigdy nie chciałem wyjechać do Warszawy. Niestety to miasto nie miało szczęścia do dynamicznego rozwoju. W roku 1990 powstała Spółdzielnie Mieszkaniowa Środowisk Twórczych i biorąc kredyt kupiłem mieszkanie w blokach. Mam dwoje dzieci. Oboje z wyższym wykształceniem.

Marek 1960

Podobne wpisy