Świadomość polityczna.

W wielu robotniczych domach nie mówiło się o polityce. Ludzie narzekali na ceny, kolejki i braki w sklepach. Wszyscy kupowali gazety, słuchali radia, gonili do pracy na trzy zmiany, stali w kolejkach.

Moja świadomość polityczna rozpoczęła się od wiadomości na temat Szarych Szeregów. Mówili nam o tym w szkole. Bardzo chciałam zapisać się do zuchów. Moja matka miała w pamięci obraz pogrzebu harcerek, które utopiły się na obozie, więc miałam zakaz wstąpienia do ZHP. Wybrałam więc turystykę .

W klasie siódmej, wbrew zakazowi wstąpiłam do mojej upragnionej organizacji. Dało mi to możliwość zwiedzania. Pragnienie zapewnienia dzieciom z podwórka wakacji z dala od trzepaka i śmietnika stało się możliwe.

Podczas pochodu pierwszomajowego Komendant Hufca intonował: ,, My pierwsza brygada”, ,, Sokoły”, itp. Zawsze przed dojściem harcerzy do trybuny. Jakoś tak, właśnie wtedy śpiewaliśmy najgłośniej. W hufcu dowiedziałam się, że można jechać do Ostrawy na pochód pierwszomajowy. Natychmiast się zgłosiłam. Korzystałam z każdej możliwości zobaczenia świata. Delegacja do NRD, dlaczego nie ? Wyjazd Pociągiem Przyjaźni do Mińska i Rygi, oczywiście, przecież tam mnie jeszcze nie było. W roku 1975 zostałam delegatem na Zlot Przodowników Socjalistycznych Związków Młodzieży Polskiej. Pojechałam!

Nastąpił przełom w mojej świadomości politycznej – bunt, jawna niechęć do panującego ustroju. Jako delegat otrzymałam strój za 1200 zł., a moja pensja wynosiła wtedy 720 zł. Nie mogłam jechać w mundurze. Autobusy Ikarus wiozły młodzież przez kraj do Koszalina. Otrzymaliśmy kolację i miejsce w namiocie. Całe pole namiotowe urządziło i obsługiwało wojsko. Potem pojechaliśmy na stadion. Tam następnego dnia miało się odbyć spotkanie młodzieży z towarzyszem Gierkiem. Na stadionie pod blaszanym dachem odbyło się szkolenie. Uczyłam się: bić brawo, krzyczeć: ,,młodzież z partią…”, ,,niech żyje…”. Było to szokujące. Po powrocie na pole namiotowe rozdano wódkę. W namiotach odbywały się popijawy. Ilość alkoholu była nieograniczona. Już na początku podróży zdziwiło mnie, że dziewczyna z ZMW z Radomska zabrała torbę wina i butelkami wznosiła toast: ,,za Radomsko”. Wszyscy pili fundowane wino. Tylko cztery osoby nie piły – dwóch studentów , doktorantka z UŁ i ja- harcerka. Noc zapowiadała się ciekawie. Na dwóch scenach występowali znani wtedy artyści, między innymi: Maryla Rodowicz i Daniel Olbrychski oraz zespoły bigbitowe.

W dwóch punktach polany wyświetlano filmy. Po północy nasza czwórka chciała już odpocząć. W namiotach trwały imprezy. Zajęłyśmy swoje łóżka. Wpadło kilku chłopaków z krzykiem: ,,która jeszcze wolna”. Pod boczną połą namiotu wyślizgnęłam się i pobiegłam do naszych studentów. Chłopcy przyszli na ratunek. Siedzieliśmy razem do świtu. Następnego dnia na stadionie ćwiczyliśmy okrzyki ,,na cześć,,. Wszyscy się buntowali i odgrażali, że nie będą krzyczeć. Obiad podano w restauracjach i barach Koszalina .

W kulminacyjnym punkcie imprezy lunął deszcz, ulewa, strumienie wody lały się przez źle zespawany dach. My staliśmy na stadionie, z którego nie można było wyjść. Transmisja w TV była wstrzymana. Bunt jeszcze bardziej wzbierał.

Po deszczu szybko weszły służby, zajmując miejsca w każdym rzędzie. Na miejscach dla rządu położono grubą warstwę koców. Na motocyklach przyjechała milicja w białych kaskach. Zaroiło się od dziwnych ludzi. Atmosfera zmroziła wszystkich. Reżyser rozkazał siadać. Zaczęło się. Zgodnie z planem biliśmy brawo, krzyczeliśmy hasła. Czułam się jak bezwolny manekin. Po imprezie wróciliśmy do obozu. Całą noc spacerowaliśmy po lesie, opowiadałam wymyślone na poczekaniu historie. Przetrwaliśmy. W namiotach delegatów impreza trwała pełną parą do rana.

W niedzielę pojechaliśmy na większy stadion na dożynki. Widziałam zziębnięte dzieci, sportowców czekających na swój występ. Studenci mieli osobne spotkanie z Gierkiem. Mówili, że powiedzą mu prawdę. Nie było to możliwe. Odbyło się wyreżyserowane spotkanie z wcześniej uzgodnionymi wypowiedziami.

Gdy wracaliśmy do Łodzi, do autokaru wniesiono dwie skrzynki wódki. Na koniec podróży podeszła do mnie radomszczanka, poklepała mnie po ramieniu. Powiedziała: ,, wy studenci i harcerze macie jeszcze idee, marzenia, a nam została tylko wódka”

To było najmądrzejsze zdanie usłyszane podczas całej imprezy.

Urszula1954

Podobne wpisy

  • Pielęgniarstwo = pomoc

    Pielęgniarstwo = pomoc Mieszkałam z rodzicami w Łodzi, w czynszowej kamienicy. Mieszkało tam 14 rodzin. Sąsiad był kierownikiem w PKS, a żona położną. Chodziłam z nią na patronaże do domów, w których rodziły się dzieci. Kobiety rodziły w domach i bez komplikacji odbierała poród i nic złego się nie działo. Myślę, że z tego powodu…

  • Chojny

    Rozpoczęłam pracę w 1973 roku, już na piątym roku studiów. Najpierw w świetlicy, a potem uczyłam języka polskiego. Najmilej wspominam pracę w małej szkole na Chojnach. Były po dwie klasy, na każdym poziomie i do 22 uczniów w klasie. Warunki do nauki idealne. Rodziny były zamożne. Większość rodzin mieszkała w domkach jednorodzinnych, a niewielka część…

  • Moja sentymentalna Łód

    Łódź zawsze była dla mnie miejscem przyjemnym, z parkami, życzliwymi ludźmi, przyjazną atmosferą. Mieszkaliśmy z babcią i prababcią w kamienicy przy ulicy Dolnej. Babcia i prababcia pochodziły ze wsi i nie miały wykształcenia. Babcia sama nauczyła się szyć i prywatnie szyła dla kobiet i dla mnie sukienki, spódnice, bluzki. Przypuszczam, że zmusiły ja do tego…

  • Kino

    Urodziłem się w Łodzi w 1957 roku. Mieszkałem przy ulicy Wysockiego. Ulica była brukowana ,,kocimi łbami”, a rynsztokami po obu stronach płynęły nieczystości. Mama była nauczycielką a ojciec kierowcą karetki. Ojciec był piłkarzem w chojeńskim klubie sportowym. Mama bardzo angażowała się w pracę zawodową, bardziej niż w nasze wychowanie. Często zajmowałem się młodszym bratem. Pogodne…

  • Bałuty

    Urodziłam się na Bałutach a dokładnie na Julianowie. Mieszkałam w małym domku przy ulicy Pocztowej. Mała uliczka, małe domeczki, głównie drewniane, z równie małymi ogródeczkami, w których uprawiano warzywa i kwiaty. Kocie łby, rynsztoki, ubikacje za domami. Był też wielki ogród, nazywany Marcelin, do którego przechodziliśmy przez drewniany płot. Pamiętam, że w moim domu zimą…