W bloku.
Urodziłam się w Łodzi w 1966r. Mieszkaliśmy przy ul. Tatrzańskiej w blokach. Wokół były pola i pasły się krowy. Granice miasta kończyły się na cmentarzu Zarzew. Widziałam jak Łódź się rozrasta.
Dzięki zakładom przemysłowym działały kluby sportowe, np. klub Łodzianka, do którego uczęszczałam. Teren był udostępniony w niedzielę dla całych rodzin. Odbywały się mecze, zajęcia sportowe, potem powstały korty tenisowe. Były dostępne boiska do koszykówki, siatkówki, gdzie bez opłaty mogliśmy grać. Korzystałam z tego jako nastolatka i jako mama mojego syna. Klub Łodzianka wychowywał młodych piłkarzy. Często się umawialiśmy z rówieśnikami, aby grać w siatkówkę . Miałam starszych braci, z którymi tam chodziłam. Był także dostęp do basenów, dziś już zlikwidowanych. Popularny był basen w centrum miasta przy ul. Kilińskiego. Tam działał klub Włókniarz. W niedziele całe rodziny spędzały tam czas. Na Widzewie była Anilana. Choć nie pochodziłam z rodziny zamożnej, stać mnie było na opłaty za basen.
Starsi koledzy wymalowali między blokami kort tenisowy, jako siatkę ustawili ławki i się grało. Rodzice instruowali nas podczas gry, trenowaliśmy odbicia na ścianie marketu od strony zaplecza. Graliśmy w badmintona, w chowanego, każdy z nas miał potrzebę biegania, ruchu.
Miejsc dla młodzieży do uprawiania sportu było dużo, w szkołach działał SKS. Jestem w szoku, że za zajęcia dzieci obecnie trzeba płacić duże pieniądze. Na hali sportowej było zimą lodowisko, też tam bywałam. Byłam w rodzinie jedyną dziewczyną, ale chętnie uczestniczyłam z bratem i kuzynami w zajęciach sportowych. Jeden z kuzynów był żeglarzem, więc wszyscy umieliśmy pływać.
Zawsze mnie pasjonowała historia. W ósmej klasie brałam udział w olimpiadzie historycznej. Uważam, że jeśli ktoś miał jakieś pasje, to miał możliwość ich realizacji. Jednocześnie miałam zamiłowanie do robótek ręcznych, mody i projektowania ubrań. Wybrałam technikum o specjalizacji konfekcja czyli przemysłowa produkcja ubrań. Miałam szczęście zatrudnić się w zakładach wzornictwa przemysłowego, pracować z plastykami, tworzyć modne ubrania. Była to praca moich marzeń, pozwala mi się rozwijać zawodowo. Jako modelka zakładowa uczestniczyłam w pokazach mody. Mam wiele wspomnień i zdjęć z pokazów dla telewizji i z innych wydarzeń. Nasz plastyk wygrał konkurs na ubrania sportowe na olimpiadę w Seulu. Cały nasz dział tworzył stroje treningowe.
Zakład pracy pozwalał mi na doskonalenie umiejętności i pozyskiwanie wiedzy z zakresu nowych technologii. Przemiana ustrojowa zmusiła mnie do zmiany pracy. Wybrałam zagraniczną spółkę, bo zaproponowano mi wyższą pensję.
Upadały spółdzielnie mieszkaniowe, młodzi ludzie zostali bez szans na swoje mieszkanie., które kosztowało ogromne pieniądze.
Moja polonistka rozbudziła we mnie zamiłowanie do literatury, teatru i poezji. Jeszcze w technikum uczęszczałam na warsztaty literackie. Byłam częstym gościem w Teatrze Nowym .Dyrektorem był Kazimierz Dejmek. Do dziś pamiętam cudowne przejmujące spektakle, np. ,,Uciechy staropolskie”. Ten spektakl zrobił na mnie olbrzymie wrażenie. Do naszego teatru przyjeżdżała publiczność nawet z Warszawy. Każde przedstawienie było inne, poruszało trudne i niewygodne tematy. Brakuje mi teraz takiego teatru. Brakuje dobrych kierowników literackich i przedstawień na wysokim poziomie. Teraz Łódź staje się pustynią teatralną.
Teatr Wielki był kiedyś na wysokim poziomie, świetni wokaliści, dobre przedstawienia. Nie można było się nudzić, miasto oferowało wiele pod każdym względem.
Szkoły dawały ogromne możliwości rozwoju dzieci: zuchy, harcerstwo, koła zainteresowań, sport i to wszystko za darmo, co było szalenie ważne. Nie było podziału na dzieci, które stać na własny rozwój i na te, których nie stać. Taka sytuacja zachęcała dziecko do poszukiwań. Uważam, że obecne koszty uczestnictwa z zajęciach pozalekcyjnych ograniczają i dzielą dzieci na bogate i biedne.
Nieprawdą jest, że łodzianie byli biedni. W Warszawie też można spotkać pijących, biednych. W każdym mieście były ulice typu Włókiennicza. Natomiast moje miasto dawało możliwość rozwoju każdemu dziecku.
Fundusze socjalne umożliwiały całym rodzinom uczestnictwo w życiu kulturalnym. Transformacja zlikwidowała te możliwości. Przy obecnej cenie biletów wstępu uczestnictwo w kulturze jest mocno ograniczone.
Nigdy nie myślałam o wyjeździe . Kocham moje miasto. Mamy piękne kamienice, ładne zakątki. Łódź jest miejscem, gdzie zachowała się specyficzna architektura przemysłowa. To jest młode miasto, które dynamicznie z wioski zmieniło się w tętniący życiem ośrodek. Narzucaliśmy modę całej Polsce. To tu ubierali się artyści, politycy i inni. Produkowaliśmy piękne, dobrej jakości rzeczy w takich zakładach jak Olimpia, Próchnik, Wólczanka, Telimena. Powstawały instytuty włókiennicze. Miasto było centrum nauki i produkcji włókienniczej. Mieliśmy technologie porównywalne do Niemiec i Anglii. Nie mieliśmy się czego wstydzić.
To miasto realizowało moje marzenia o modzie i kreatywności. Mimo braków w sklepach łodzianki były pięknie ubrane. Sama sobie szyłam kreacje. Umiałam haftować, wyszywać, sprawiało mi to radość. Nauczyłam się tych umiejętności od mamy i babci. Trzeba było tylko chcieć.
Ewa 1966