Chojny

Rozpoczęłam pracę w 1973 roku, już na piątym roku studiów. Najpierw w świetlicy, a potem uczyłam języka polskiego.

Najmilej wspominam pracę w małej szkole na Chojnach. Były po dwie klasy, na każdym poziomie i do 22 uczniów w klasie. Warunki do nauki idealne. Rodziny były zamożne. Większość rodzin mieszkała w domkach jednorodzinnych, a niewielka część w starych kamienicach. Przeważali drobni rzemieślnicy, krawcy, szewcy, hodowcy warzyw, kwiatów. Rodzice współpracowali ze szkołą, uczestniczyli w wywiadówkach, uroczystościach, pomagali nauczycielom. Bardzo nas szanowali. Prężnie pracowali w komitecie rodzicielskim. W latach 70-tych mieliśmy w szkołach stomatologa i pielęgniarkę. Dzieci i nauczyciele mieli wyleczone zęby, nie tak jak teraz. Po wakacjach zdarzały się wszawice i świerzb, więc natychmiast pielęgniarka reagowała. Pierwsza pomoc była natychmiast. Dzieci chętnie uczestniczyły w pracach społecznych. Zbierały makulaturę, klasy rywalizowały między sobą. Nagrodą była często satysfakcja lub dyplom. Organizowaliśmy wiele konkursów, np. recytacji poezji L. Staffa.

Byłam wiele razy wychowawczynią klas od 4 do 8. Dzieci były kochane, chętne, radosne , można było realizować z nimi wszystkie marzenia. Na zakończenie roku dostawałam bukiety kwiatów z ich własnych ogrodów. Trzeba było taksówką wracać do domu. Zawsze z zakończeniem roku kojarzą mi się peonie. Jednego razu dostałam wielki bukiet różowych róż , oszałamiająco pachnących. Dziś nie ma takich zapachów. Dzieci nosiły mundurki, dziewczynki fartuszki z białym kołnierzykiem. Oczywiście mieliśmy dane uczniów i mogliśmy interweniować w trudnych sytuacjach.

Rodziny były różne, od tych rzemieślniczych, po robotnicze z kamienic czynszowych. Rodzice dużo pracowali, często na trzy zmiany. Byli też właściciele zakładów współpracujących z zagranicą. Zdarzały się wagary. ale sporadycznie. Było kilku trudnych uczniów, wagarowali, nie chcieli się uczyć, pochodzili z rodzin alkoholików. Szkoła dla dzieci była oazą spotkań, zabaw, kontaktów towarzyskich. Na przerwach chłopcy grali w piłkę, dziewczyny, plotkowały. Organizowaliśmy wiele akademii z występami teatralnymi, wokalnymi na wysokim poziomie, konkursy recytatorskie. Przygotowywaliśmy dzieci do publicznych wystąpień, uczyliśmy opanowania tremy. Organizowaliśmy także międzyklasowe i międzyszkolne olimpiady sportowe.

Nigdy się nie czułam pokrzywdzona z powodu niskich zarobków. Taki wybrałam zawód, a raczej misję i ją wypełniałam. Nie byłam naturą buntowniczą, godziłam się na te warunki pracy. Zawsze w wakacje pracowałam na koloniach, zabierałam z sobą swoje dzieci. Był to dla mnie duży przypływ pieniędzy i rozwiązanie problemu wakacji dla mojej rodziny. Za moje dzieci płaciłam symboliczną kwotę. Fundusz Wczasów Pracowniczych pozwalał na wyjazdy rodzinne. Było to bardzo pomocne dla ludzi, którzy niewiele zarabiali.

Za mąż wyszłam w listopadzie 1973 roku. Mieszkaliśmy w domu jednorodzinnym w wydzielonym jednym, trzydziestometrowym pokoju. Urządziliśmy w nim kuchnię, łazienkę – bez wody i pokój sypialnio – dzienny. Ubikacja na zewnątrz. Po dwóch latach ciocia użyczyła nam dwie izby w swoim drewnianym domku. Mieliśmy już oddzielnie kuchnię, ale nadal było to tylko 30 metrów. Ściana działowa była z dykty i kartonu. W roku 1978 przeniosłam się do mieszkania po rodzicach. Mieszkanie miało już 50 metrów, ale bez ubikacji i z wodą, początkowo na ulicy, potem na podwórku. Dopiero w roku 1990 kupiłam mieszkanie w blokach.

Żyło, się szczęśliwie, było dobrze i rodzinnie. Zostałam dyrektorem szkoły i mogłam organizować więcej imprez. Często były to imprezy środowiskowe. Moim zadaniem było opracowanie planu dydaktyczno – wychowawczego na cały rok. Musiałam zabezpieczyć środki, metody realizacji i wszystkie działania musiały być bardzo atrakcyjne. Razem z sąsiadką zorganizowałam sportowy festyn osiedlowy z wyprzedażą roślin. Dzieci rywalizowały w różnych konkurencjach( jestem zodiakalnym Baranem, więc charakteryzuję się potrzebą rywalizacji). Nagrody zdobyłam od zakładów pracy. Miałam też sponsorów, nie było z tym problemu. Główną nagrodą był aparat fotograficzny.

Gdy wprowadzono etaty pedagogów szkolnych, to do nich należało obserwowanie, i reagowanie na złe zachowania uczniów, przemoc i patologię. Pamiętam ucznia, który był w 4 klasie, a miał lat 16. Przestał uczęszczać na zajęcia. Była to rodzina mocno patologiczna.

Po ukończeniu klasy 8 dzieci wybierały w 50 procentach licea ogólnokształcące, 30 procent szło do technikum, a 20 procent do szkół zasadniczych. panował wtedy wśród uczniów pęd do nauki, chęć do poprawy bytu. Do ogólniaka szły dzieci bez sprecyzowanych zainteresowań i umiejętności manualnych.

Sprawy polityczne są poza moimi zainteresowaniami, nie należałam do partii.

Basia 1951

Podobne wpisy

  • Z Wilna

    Moja rodzina przyjechała do Polski w 1945 roku z polskiego Wilna. Nie było  łatwo otrzymać zezwolenie na repatriację. Należało udowodnić polskie  pochodzenie i przynależność do kościoła katolickiego. Wiele osób chciało  uciekać z terenu ZSRR. Najpierw wywieziono wszystkich w okolice Piły.  Była tam niesprzyjająca atmosfera, Niemcy , szabrownicy, teren  niebezpieczny. Postanowili jechać do centralnej Polski. Osiedlili…

  • Dzieciństwo w PRL

    Moja rodzina nie należy do rdzennych mieszkańców Łodzi. Rodzice przybyli do miasta w poszukiwaniu pracy ze swoich rodzinnych wsi, tata z okolic Krośniewic a mama z małej wioski niedaleko Rawy Mazowieckiej. Oboje pochodzili z rodzin wielodzietnych, więc musieli poza domem szukać dla siebie miejsca, bo na gospodarstwach pozostali jedynie najstarsi synowie. Pozostałe dzieci rozpierzchły się…

  • Teatr

    Moi rodzice przyjechali do Łodzi z województwa kieleckiego. Zaraz po wojnie ojciec rozpoczął pracę na poczcie, był listonoszem. Pracował tam 46 lat. Był bardzo znany w swoim rejonie, ludzie go lubili a zwierzchnicy często nagradzali. Mama zajmowała się moim wychowaniem i domem. Poszła do pracy, kiedy poszedłem do szkoły podstawowej. Podjęła pracę telefonistki. Mieszkaliśmy w…

  • Rodowita Łodzianka

    Urodziłam się w Łodzi w 1964 roku, jestem rodowitą łodzianką. Wychowałam się na Chojnach. Mieliśmy czynszowe mieszkanie w poniemieckim domu, w którym mieszkały jeszcze trzy rodziny. Obok był ogród z drzewami owocowymi oraz okazała altana. Była tam piękna aleja z peoniami i gladiolami. Kilka bzów dostarczało bukiety do wazonów. Zapach lilaków do dziś jest dla…