Ze wsi do miasta
Moi dziadkowie przyjechali ze wsi Małyń. Kupili w Łodzi duże mieszkanie. Pieniądze mieli ze sprzedaży majątku po swoich rodzicach. Były to lata 1930. Dziadek prowadził sklepik spożywczy, babcia nie pracowała, ale prowadziła dom, szyła nam ubrania, pracowała chałupniczo. Mieszkanie miało ponad 100 metrów, znajdowało się w pięknej kamienicy przy ul. Tuwima. Urodziła się trójka dzieci. Mieszkali tam przez kolejne 20 lat. Dzieci dorastały, żeniły się i odchodzili na swoje. Mój ojciec urodzony w 1950 roku, został z rodzicami. Ożenił się z dziewczyną, która pochodziła z Parzęczewa. Ojciec ukończył liceum ogólnokształcące. Interesowało go majsterkowanie i podjął pracę w zakładach produkujących pierścienie tłokowe.
Mama urodziła się roku 1948. Pracowała przez 30 lat w Zakładach Włókienniczych im. J. Marchlewskiego. Była prządką. Siostra ojca pracowała w fabryce, a brat był wojskowym i otrzymał pracę w Gorzowie Wielkopolskim. Dziadkowie chcieli wykształcić swoje dzieci, dać im szkoły, zawód. Moi rodzice byli zadowoleni ze swojego życia. Byli religijni, nie narzekali na warunki bytowe. Mama mówiła, że była przyzwyczajona do ciężkiej pracy na roli. Praca w fabryce jest porównywalna, ale trwa tylko przez 8 godzin.
Rodzice chodzili często do kina i do kasyna wojskowego na tańce. Korzystali z oferowanych przez fabrykę biletów do teatrów. Bardzo lubili tańczyć. Święta spędzaliśmy rodzinnie, nigdy nie było wiadomo ile osób zasiądzie przy stole. Odwiedzali się i świętowali w gronie rodziny.
Ja również kontynuuję ten zwyczaj, mój dom jest pełen ludzi. Utrzymuję bardzo bliski kontakt z rodziną. W mieszkaniach na Tuwima paliło się w piecach. Było ciężko wnosić węgiel. Dziadkowie sprzedali mieszkanie i kupili na Bałutach w bloku. Mieszkają tam do dziś. Obchodzą w tym roku 50-tą rocznicę ślubu. Nie pamiętam, żeby się kłócili.
Ja wybrałem Technikum Przemysłu Spożywczego w Łodzi.
Otrzymałem propozycję pracy w Ośrodku Wychowawczym. Podjąłem studia na UŁ ,na wydziale Pedagogiki i Resocjalizacji. Pracuję w ośrodku z trudną młodzieżą już 25 lat.
Moja żona pochodzi również z Parzęczewa, jesteśmy szczęśliwym małżeństwem. Mieszkamy blisko rodziców, pomagamy sobie, wspieramy się. Każdą wolną chwilę spędzamy na wsi, w domu teściów. Zawsze zabieram ze sobą rodziców. Mam dwoje dzieci.
Rodzice nie wyjeżdżali na wczasy, ale wysyłali mnie i brata na kolonie. Jeździłem też na obozy harcerskie. Mój dom nie był bogaty, ale zawsze miałem na wszystkie potrzeby. Rodzice zapewniali pieniądze i uczestniczyłam w wycieczkach szkolnych i spektaklach teatralnych. ZHP była popularną organizacją, dawała możliwość wyjazdów, wycieczek, ciekawego spędzania czasu. W szkole uczestniczyłem w różnych kołach zainteresowań. Ważna dla mnie była grupa katolicka Oaza. W tej organizacji byłem do ukończenia szkoły, podobała mi się życzliwość, pomoc innych osób. Jestem osobą wierzącą praktykującą. Moje dzieci też uczymy zasad wiary katolickiej. Moja córka jest już dwa latach w zuhach, jedzie w tym roku na obóz, a od przyszłego roku będzie harcerką. Syn jest niepełnosprawny i jeździ na wakacje z nami.
Mój ojciec był bardzo wymagający, pilnował moich zeszytów. Zdarzało się, że przepisywałem wyrwane kartki. Wtedy siedział ze mną i dopingował do ładnego pisania.
W mojej rodzinie widoczna była miłość rodziców do siebie, do rodzeństwa i do nas dzieci. Ten wzorzec rodziny kontynuuję. Tradycją niedzielną były wyprawy do parku na Zdrowiu. Koce, jedzenie, piknik, odwiedziny w ZOO lub lunaparku. Nie było w domu alkoholu. Tradycyjną potrawą wigilijną była zupa grzybowa, ziemniaki w mundurkach, śmietana z mleczem i śledzie.
Do dziś to właśnie podaję, oraz ryby, grzyby w cieście naleśnikowym, sałatki, ciasta, pierogi obsmażane, karp w galarecie. Na śniadanie wielkanocne podajemy żur z białą kiełbasą, jajka, oraz wędliny własnej roboty. Jest to tradycja mojej rodziny. Wędliny produkujemy sami, wędzimy, gotujemy, peklujemy. W czasach kryzysu zaopatrywaliśmy się w mięso u rodziny na wsi. Rodzice jechali autobusem i dźwigali wielkie torby z wyrobami lub z mięsem.
Moi rodzice nie narzekali, tylko starali się zapewnić jedzenie, wyprodukować to, czego nie mogli kupić. Oczywiście była to wymiana towarowa, bezgotówkowa. My woziliśmy na wieś wyroby przemysłowe. Wujek jeździł do Rosji /ZSRR/ przywoził telewizory i inne brakujące u nas sprzęty. Ciocia wywoziła dżinsy, a przywoziła dolary. Takie były czasy. Rodzina pomagała sobie wzajemnie.
Moje miasto jest dla mnie przyjazne. Chodzimy do teatrów, do kina, do parków, na wystawy, koncerty. Teraz Łódź zaczęła się zmieniać, jest atrakcyjna dla młodych ludzi.
Nigdy nie myślałem o zmianie miejsca zamieszkania.
Dariusz 1978


