Moja pasja to autobusy.
Moja rodzina ze strony ojca przywędrowała z okolic Moszczenicy, jest to rejon Piotrkowa Trybunalskiego. Przyjechali jeszcze przed wojną. Dziadek zajmował się końmi ale w Łodzi podjął pracę jako palacz w jednej z fabryk. Babcia zajmowała się domem.
Chciałabym powiedzieć o ich życiu podczas wojny. Dziadek pracował u Niemca, woził go dorożką, transportował towary w jego fabryce. Stosunki między nimi były poprawne. W styczniu 1945 roku Niemcy uciekali na zachód. Wtedy pracodawca zawołał dziadka i powiedział ,, Adam zamieszkaj w domu mojej mamy przy ulicy Żwawej. Ja już tu nie wrócę”. Dom był drewniany i stał u podnóża Ruckiej Góry. Tam zamieszkali wraz z 5 letnim synem, moim ojcem. W tym domu się wychowywałem. W roku 1977, kiedy ukończyłem 7 lat, rodzice otrzymali mieszkanie w blokach na Widzewie Wschodzie przy ulicy Gorkiego. Mój ojciec ukończył Technikum Samochodowe przy
ul Prożka, pracował wiele lat w MPK, był dystrybutorem, potem pracownikiem socjalnym. Za swoje pracę otrzymał medal zasługi. Mama ukończyła liceum, miała maturę i pracowała na poczcie. Była naczelnikiem jednego z oddziałów. Mieszkając na Rudzie Pabianickiej latem spędzaliśmy czas na Stawach Stefańskiego. Leżało się na kocu, pływało, biegałem po trawie . Był tam Barkares czyli bar kawiarnia i restauracja.
Kupowaliśmy lody, obiady, napoje i inne. Obecnie stoi tam tylko pusty budynek. Była też drewniana scena, na której grały różne kapele. Zimą chodziliśmy do kina Muza. Będąc dzieckiem w każdą niedzielę chodziłem z rodzicami na poranki. Na przeciwko sprzedawano bardzo dobre lody. lody. Utrzymywaliśmy kontakty z rodziną, wspólnie obchodziliśmy imieniny i święta. Zawsze spacerowaliśmy na Rudzka Górę i podziwialiśmy panoramę miasta. Były to trudne czasy, ale rodzice nie rozmawiali o polityce i nie narzekali na brak pieniędzy. Najbardziej bulwersowały ich kartki na cukier. Mnie jako dziecku niczego nie brakowało. Dopiero wprowadzenie stanu wojennego było szokiem. Zaopatrywaliśmy się w towary przemysłowe w sklepie ,, Andrzejczak” przy ul Pabianickiej. Często jeździliśmy ,,do miasta” czyli na Plac Niepodległości do Universalu.
Mama dbała o swój modny strój, miała dobrane pod kolor buty i torebkę. Sukienki szyła
u krawcowej. Święta spędzaliśmy u dziadków od strony mamy w gospodarstwie rolnym we wsi Moskwa niedaleko Nowosolnej. Tam też spędzałem wakacje. U rodziców mojej mamy spotykała się cała rodzina wraz z dziećmi. Ważna była tradycja prezentów, każdy coś dostawał, my dzieci dostawaliśmy zabawki. W niedziele i drugi dzień świąt obowiązkowy był rosół ze swojskiej kury.
Tam produkowali też wyroby wędliniarskie, sery. Było co zjeść, korzystała z tego cała rodzina.
Na imieniny rodziców , dziadkowie przyjeżdżali PKS-em do miasta.
Po podstawówce wybieram Zasadnicza Szkołę Samochodową przy ulicy Zakątnej 34. Zawsze chciałem być kierowcą i to jak najszybciej. Nie interesowało mnie ukończenie Technikum , choć pracując próbowałem. Praca przy samochodach mnie fascynowała, to była moja pasja. Ojciec pracował w zajezdni na Nowych Sadach i tam oglądałem autobusy, siadałem za kierownicą , marzyłem o własnym autobusie i wożeniu turystów. W zakładzie ojca organizowano wycieczki dla pracowników . Uczestniczyłem w tych wyjazdach. Pan Andrzej Dąbrowski organizował te wyjazdy , był kierowcą i przyjacielem ojca. Często bardzo miło go wspominam. Zawsze chciałem być kierowcą i to zrealizowałem mam własne autobusy.
Po ukończeniu szkoły podejmuję pracę na Nowych Sadach i rozpoczynam naukę w technikum dla pracujących. Jednak pasja do samochodów przeważa. W latach 80. myślałem o wyjeździe do Niemiec. Jednak tu miałem wszystko i więź rodzinna mnie trzymała. Nie żałuje, jestem szczęśliwy, zrealizowałem swoje marzenia. Łódź zawsze mi się podobała, to jest moje miasto. Obecnie remonty i korki bardzo mnie denerwują. Ostatnio zauroczyły mnie Pieniny, Gorce , Ochotnica. Wożąc grupy turystyczne, w roku 2000 zdarzyło mi się odebrać z Okęcia polską rodzinę emigrantów z USA. Całą drogę do Łodzi szukali domów pokrytych strzechą i wozów konnych. Ktoś przedstawia nasz kraj w taki sposób. Tłumaczyłem, że te obrazki zniknęły już w latach 60, nie chcieli uwierzyć. Kto i dlaczego tak nasz kraj pokazuję ?
Arkadiusz 1970