Tajemniczy mieszkańcy kamienicy.

Kamienica w centrum miasta, trzy piętra, dwie klatki, piwnice, strych.

Ważne socjalne budynki obok na podwórku, ubikacja zamykana na klucz z pięcioma kabinami, pralnia,komórki. Część podwórka zabierał ogród uprawiany przez sześć sąsiadek. Dla nas dzieci najważniejsza były piaskownica, studnia z ruchomą pompą zakończoną kulą i trzepak. Ozdobą całości były potężne drzewa: topola, jesion, akacja. To wszystko stanowiło nasz dziecięcy świat .

Były jednak tajemnicze postacie.

Na pierwszym piętrze dwuizbowy lokal zajmowali ,,kacapy”- tak dorośli utrwalili w mojej pamięci rodzinę robotników z dwojgiem starszych od reszty dzieci. Z powodu braku kontaktu trudno nam dzieciom było dociekać,co to są ,,kacapy”. Pan ,,kacap’’był miły, spokojny. Pracował jako tramwajarz. Żona- kacapka- była miłą, uśmiechniętą, pracowitą, schludną kobietą. Uwagę przykuwała też córka – piękna dziewczyna, Walentyna. Burza falowanych blond włosów, wyprostowana , smukła figura – jednym słowem piękność. Jako pierwsza, z racji wieku ,miała chłopaka. Przyjeżdżał na motocyklu.

Z zazdrością patrzyliśmy na Walentynę, jak wybiegała, zawiązując chustkę osłaniającą od wiatru piękną, falującą fryzurę. Odjeżdżali z rykiem silnika . Chłopcy byli zainteresowani motocyklem, a my dziewczyny sukienkami sąsiadki.

Nauczyliśmy się popularnej piosenki ,,Walentyna twist„ i głośno ją śpiewaliśmy, oznajmiając przybycie narzeczonego .

Nikt z nas nie wiedział, co znaczyło przezwisko ,,kacap’’. Sąsiedzi różnili się tylko pięknym polskim językiem ze śpiewnym akcentem, bo przybyli do Łodzi ,,zza Buga’’.I to była cała nasza wiedza .

Na drugim pietrze mieszkała ,,Niemra,,. Nikt z dzieci nigdy Niemry nie widział ,ale czuliśmy, że to osoba zła,bo z niechęcią o niej mówiono. Ktoś robił dla niej zakupy, a potem w jednopokojowym mieszkaniu zjawiła się młoda dziewczyna z podłódzkiej wsi , żeby jej pomagać , bo Niemra była coraz starsza .Pewnego dnia przyjechał elegancki samochód z rejestracją RFN . Gruchnęła wiadomość, że Niemra nie chciała wyjechać po wojnie, bo uważała, że Łódź to jest jej miejsce na ziemi. Jej rodzina wyemigrowała do swojej ojczyzny. Był koniec lat 60 i przyjechali ją zabrać . Zainteresowanie wzbudził super samochód. Nikt nie interesował się jej wyjazdem. Aż tu stało się coś niezrozumiałego! Niemra zaprosiła kolejno mieszkańców kamienicy i rozdawała pamiątki.

Moja matka otrzymała piękną przedwojenną paterę oraz czarną ażurową chustę z cienkiej wełnianej nici. Chustkę natychmiast przerobiłam na obcisłą bluzkę z krótkimi rękawami. Takich bluzek nie było nawet w Peweksie za dolary. Stroiłam się w nią jeszcze 5 lat.

Wszyscy żegnali starszą Panią, machali dłońmi i życzyli długiego życia. W głowach młodzieży z kamienicy zaświtała myśl, że to nie była zła osoba. Nie pamiętam jej nazwiska.

Urszula1954

Podobne wpisy

  • Teatr

    Moi rodzice przyjechali do Łodzi z województwa kieleckiego. Zaraz po wojnie ojciec rozpoczął pracę na poczcie, był listonoszem. Pracował tam 46 lat. Był bardzo znany w swoim rejonie, ludzie go lubili a zwierzchnicy często nagradzali. Mama zajmowała się moim wychowaniem i domem. Poszła do pracy, kiedy poszedłem do szkoły podstawowej. Podjęła pracę telefonistki. Mieszkaliśmy w…

  • Zarzew

    Moja pierwsza dekada. Urodziłem się w Łodzi. Nie miałem innej możliwości. Moi rodzice mieszkali na Szlezyngu. Tam się poznali, pobrali jeszcze przed II- gą wojną światową . Okupacja ich rozdzieliła. Ojciec ślusarz, po szkole selezjańskiej, pracował w zakładach Rozenblata. Niemcy wychwycili dobrego fachowca i wywieźli na roboty do Rzeszy. Pracował w zakładach zbrojeniowych. Za działalność…

  • Na Rudzie

    Urodziłem się w lutym 1957 roku w Łodzi. Mieszkaliśmy na Rudzie Pabianickiej w czynszowej kamienicy z wieloma lokatorami. Piękny teren: stawy, lasy, zagajniki. Jednym słowem, przedmieścia miasta. Rodzice byli robotnikami. Pracowali w pobliskich zakładach :,,Pierwsza” i „Biała. Tam też chodziłem do szkoły podstawowej. Byli tam dobrzy nauczyciele i przyjazna atmosfera. Miałem w kamienicy kolegów i…

  • Spotkanie z ziemią obiecaną

    Październik 1958 roku. Centrum Łodzi. Nie wiem skąd tu się wzięłam. Miasto oglądane oczami czteroletniego dziecka było mokre i smutne. Brukowana, wąska ulica z przepastnymi otworami bram. Jedna z tych bram prowadziła na podwórko otoczone z czterech stron obskurnymi kamienicami do samego nieba z niezliczoną ilością okien. W jednej z nich, najmniejszej, miałam zamieszkać. Dziadek…

  • Mój ojciec powinien dostać Nobla.

    Mój ojciec powinien dostać Nobla. Ojciec przyjechał do Łodzi z Wielkopolski mając 20 lat. Wcześnie został sierotą, więc wychowywany był przez stryja. Ciotka z wujem murarzem prowadzili gospodarstwo rolne. Po 5 klasach szkoły podstawowej, ojciec był posłany do terminu. Tak zdobył zawód piekarza, który wykonywał do końca życia. Mając 16 lat włożył buty stryja, wsiadł…