Mój ojciec powinien dostać Nobla.

Mój ojciec powinien dostać Nobla.

Ojciec przyjechał do Łodzi z Wielkopolski mając 20 lat.

Wcześnie został sierotą, więc wychowywany był przez stryja. Ciotka z wujem murarzem prowadzili gospodarstwo rolne.

Po 5 klasach szkoły podstawowej, ojciec był posłany do terminu. Tak zdobył zawód piekarza, który wykonywał do końca życia. Mając 16 lat włożył buty stryja, wsiadł na rower i pojechał w świat. Osiedlił się w Łodzi, gdzie założył rodzinę .

Był człowiekiem pracowitym i wszechstronnie uzdolnionym . Bardzo lubił muzykę, nawet próbował grać na gitarze.

Matka pracowała w szwalni. Mieszkali razem z teściową, czyli matką mojej matki. To właśnie babcia namówiła matkę, żeby wybrała tego biednego chłopaka, bo umiał naprawić korki. ,,Ma fach w ręku i z nim do czegoś dojdziesz”-mówiła.

I tak zostało. Naprawiał wszystko, robił stołeczki , regały, półki ,nauczył się nawet szyć. Do ślubu kupił ciemny garnitur z białą nitką, tak zwany ,,tenis”. Gdy moda się zmieniła ,pozbył się białych nitek i garnitur nabrał modnego szyku. Stare filcowe kapelusze zamienił na pantofle. Naprawiał buty, wymieniał fleki, podbijał gumą obcasy. Pewnego dnia przyszłam z podwórka z informacją, że dzieci mają samochód, a ja nie . Podszedł do sprawy ambitnie i skonstruował ciężarówkę z obracającymi się kołami, a napędem był sznurek. Ciągaliśmy auto z piaskiem po całym podwórku. W szkole zadano nam zbudowanie karuzeli – nie do wykonania przez dzieci. Dumna zaniosłam karuzelę z napędem ze szpulki na nici. Mama nie była gorsza,szyła nam sukienki, kostiumy i robiła kapelusze na bale karnawałowe.

Babcia pracowała w zakładach im. Próchnika, umiała szyć, robiła szydełkiem serwetki, haftowała płótna wiszące nad wodniarką ,,Zimna woda zdrowia doda„ – czytałam , zmywając naczynia. Nad stołem w kuchni wisiało płótno z napisem: ,,Smacznego”.

Pewnego dnia zostałam na godzinę sama, więc postanowiłam ozdobić kuchenny kredens czerwonymi różami. Użyłam do tego celu szminki mojej mamy. Po zakończonej pracy poszłam spać. Rodzina wróciła i z przerażeniem zobaczyła czerwony ,,zakrwawiony,, kredens i czerwoną pościel, ja byłam umazana czerwona szminką . Tak objawił się mój talent artystyczny odziedziczony po rodzicach i babci.

Babcia niepodzielnie zajmowała się domem i nami ,bo rodzice ciężko pracowali. Oczywiście sukienki szyła mama. Tkaniny kupowałyśmy na wyprzedażach w fabrykach, tak zwane resztki. Ojciec rozpruwał stare spodnie i mając formę szył nowe. Pierwszą spódnicę uszyłam, mając 13 lat. W moim domu naturalną sprawą było, że każdy coś umiał zrobić. Myślę, że wynikało to z zaradności mojego ojca. W 1962 roku rodzice zadecydowali, że będą budować dom i to pod Warszawą (tam matka odziedziczyła po śmierci swojego ojca działkę rolną).

Rodzice sami posadzili niewielki sad, ojciec wybudował pakamerę. Cała życie oszczędzali, a wyprowadzili się z Łodzi do dwupokojowego domku dopiero na emeryturze. Ojciec w piątek po nocnej zmianie, czyli o godz. piątej rano, jechał pociągiem, tramwajem, potem pekaesem na działkę. Kopał szpadlem fundament, zrobił studnię. Projekt domu musiał kupić, ale wykonał z kartonu przestrzenny model. Mozolnie powstawał dom. Pomógł stryjek – murarz. Ojciec sam wykonał centralne ogrzewanie, instalację elektryczną, hydrauliczną oraz ogrodzenie.

Kupował urządzenia, narzędzia i dziwił się, że w ,,centralnej Polsce,, sąsiedzi wchodzą na strych po drabinie, podczas gdy w ,,poznańskim,, były schody – wybudował na strych oczywiście schody.

Babcia przeszła na emeryturę i wprowadziła się do jeszcze niewykończonego domu. Tak jak wcześniej w Łodzi, tak i na wsi, hodowała kury, kaczki, gęsi. Skubała pierze, żeby zrobić dla wnuczek posagowe kołdry i poduszki. Sprzedawała na targu jajka, latem śliwki. Ojciec z powodu choroby zawodowej przeszedł na rentę. Zawód piekarza zmienił na hodowcę. Wybudował kurnik. Kury dawały jajka. Miał stałych odbiorców jaj i kur. To mu nie wystarczyło. Kupił malutkie indyki, ogrzewał je żarówkami, karmił pokrzywami, serem, drożdżami. Stado białych indyków zdumiewało klientów, pytali czy hodujemy łabędzie. Do końca życia miał szacunek sąsiadów, którym w wolnej chwili pomagał.

Nikt mnie nie przekona, że trzeba pochodzić z bogatego domu ,żeby spełniać marzenia.

,,Manna z nieba nie spadnie i trzeba pracować, albo nauka ,albo praca”- tak mawiał ojciec. Czy warto tyle pracować ? – tak, jeśli chce się mieć szacunek do siebie.

Urszula1954

Podobne wpisy