W drewniaku

W drewniaku

Słysząc: „moje łódzkie podwórko”, natychmiast w mojej wyobraźni pojawia się projekcja wspomnień. I bardzo doceniam siłę retrospekcji.

Jestem zaledwie kilkuletnią dziewczynką, mieszkającą w piętrowym „drewniaku” na ówczesnych obrzeżach miasta. Choć nie pamiętam dokładnie samego budynku, wiem, że wchodziło się do niego po dwóch lub trzech stopniach schodów od strony południowej.

Przywoływany przeze mnie dzień był bardzo słoneczny, dzięki czemu mogłam bawić się na dworze. Przed domem rosła trawa usiana żółtymi kwiatami. Pamiętam, że spacerowałam po podwórku, z niedużym koszyczkiem i zrywałam soczyste kwiatki. Układałam je po kilka sztuk w koszyczku, zbierałam w maleńkie bukieciki obwiązane źdźbłami trawy lub łodyżkami roślinek. Przepełniał mnie totalny spokój. Pomimo tego, że za ogrodzeniem podwórka znajdowała się ulica Szczecińska, tu panował spokój, bez hałasu jeżdżących pojazdów. Przez cały czas towarzyszyło mi kukanie skrywającej się w koronach drzew ,,kukułki,,. Musiało to być dla mnie intensywnym wrażeniem, skoro pamiętam ten dzień doskonale.

W to wspomnienie musi być wpleciona refleksja dorosłej już kobiety, rozpoznającej niektóre ptaki po ich śpiewie … Moją „kukułką” z pewnością była cukrówka … Ale to w żaden sposób nie ma wpływu na moje podwórkowe wspomnienie, nie czyni go mniej prawdziwym lub przerysowanym.

Kilka lat później, wraz z rodzicami, babcią i siostrą przeprowadziłam się do mieszkania w bloku. I moje łódzkie podwórko zmieniło się w nieograniczoną jakimkolwiek ogrodzeniem przestrzeń. Od północy, na olbrzymim trawniku pyszniły się okazałe grusze, z których jesienią spadały niewielkich rozmiarów gruszki, tak zwane „pierdziołki”. A latem, kiedy tylko pogoda sprzyjała, chodziło się tam z kocem bawełnianym i lalką, żeby posiedzieć w cieniu drzew.

Od wschodu, między dwoma wieżowcami ustawiono dwa trzepaki. Na „naszym” odważniejsze dzieci siedziały lub kręciły fikołki. Wiele razy z innymi „podwórkowymi” kolegami graliśmy w siatkówkę ponad górną poprzeczką. Od strony balkonowej wieżowców, szeroki chodnik ciągnący się wzdłuż trzech bloków był miejscem wielu zabaw najmłodszego pokolenia mieszkańców osiedla. Gra w klasy, w „gumę”, zbijanego – odbywały się bezpiecznie, z dala od ulicy, po której jeździły samochody. Od zachodu wybudowano przy asfaltowej ulicy wieżowiec , więc tędy szybko przemykaliśmy do kiosku czy innego bloku.

Bez wątpienia miałam szczęście w dzieciństwie do „łódzkich” podwórek: bezpiecznych, obszernych, pełnych zieleni. Podwórek, dzięki którym w pamięci zapisałam wiele wspomnień. Podwórek mojego dzieciństwa.

Magdalena 1973

Podobne wpisy