Tajemniczy mieszkańcy kamienicy.
Kamienica w centrum miasta, trzy piętra, dwie klatki, piwnice, strych.
Ważne socjalne budynki obok na podwórku, ubikacja zamykana na klucz z pięcioma kabinami, pralnia,komórki. Część podwórka zabierał ogród uprawiany przez sześć sąsiadek. Dla nas dzieci najważniejsza były piaskownica, studnia z ruchomą pompą zakończoną kulą i trzepak. Ozdobą całości były potężne drzewa: topola, jesion, akacja. To wszystko stanowiło nasz dziecięcy świat .
Były jednak tajemnicze postacie.
Na pierwszym piętrze dwuizbowy lokal zajmowali ,,kacapy”- tak dorośli utrwalili w mojej pamięci rodzinę robotników z dwojgiem starszych od reszty dzieci. Z powodu braku kontaktu trudno nam dzieciom było dociekać,co to są ,,kacapy”. Pan ,,kacap’’był miły, spokojny. Pracował jako tramwajarz. Żona- kacapka- była miłą, uśmiechniętą, pracowitą, schludną kobietą. Uwagę przykuwała też córka – piękna dziewczyna, Walentyna. Burza falowanych blond włosów, wyprostowana , smukła figura – jednym słowem piękność. Jako pierwsza, z racji wieku ,miała chłopaka. Przyjeżdżał na motocyklu.
Z zazdrością patrzyliśmy na Walentynę, jak wybiegała, zawiązując chustkę osłaniającą od wiatru piękną, falującą fryzurę. Odjeżdżali z rykiem silnika . Chłopcy byli zainteresowani motocyklem, a my dziewczyny sukienkami sąsiadki.
Nauczyliśmy się popularnej piosenki ,,Walentyna twist„ i głośno ją śpiewaliśmy, oznajmiając przybycie narzeczonego .
Nikt z nas nie wiedział, co znaczyło przezwisko ,,kacap’’. Sąsiedzi różnili się tylko pięknym polskim językiem ze śpiewnym akcentem, bo przybyli do Łodzi ,,zza Buga’’.I to była cała nasza wiedza .
Na drugim pietrze mieszkała ,,Niemra,,. Nikt z dzieci nigdy Niemry nie widział ,ale czuliśmy, że to osoba zła,bo z niechęcią o niej mówiono. Ktoś robił dla niej zakupy, a potem w jednopokojowym mieszkaniu zjawiła się młoda dziewczyna z podłódzkiej wsi , żeby jej pomagać , bo Niemra była coraz starsza .Pewnego dnia przyjechał elegancki samochód z rejestracją RFN . Gruchnęła wiadomość, że Niemra nie chciała wyjechać po wojnie, bo uważała, że Łódź to jest jej miejsce na ziemi. Jej rodzina wyemigrowała do swojej ojczyzny. Był koniec lat 60 i przyjechali ją zabrać . Zainteresowanie wzbudził super samochód. Nikt nie interesował się jej wyjazdem. Aż tu stało się coś niezrozumiałego! Niemra zaprosiła kolejno mieszkańców kamienicy i rozdawała pamiątki.
Moja matka otrzymała piękną przedwojenną paterę oraz czarną ażurową chustę z cienkiej wełnianej nici. Chustkę natychmiast przerobiłam na obcisłą bluzkę z krótkimi rękawami. Takich bluzek nie było nawet w Peweksie za dolary. Stroiłam się w nią jeszcze 5 lat.
Wszyscy żegnali starszą Panią, machali dłońmi i życzyli długiego życia. W głowach młodzieży z kamienicy zaświtała myśl, że to nie była zła osoba. Nie pamiętam jej nazwiska.
Urszula1954