Tajemniczy mieszkańcy kamienicy.

Kamienica w centrum miasta, trzy piętra, dwie klatki, piwnice, strych.

Ważne socjalne budynki obok na podwórku, ubikacja zamykana na klucz z pięcioma kabinami, pralnia,komórki. Część podwórka zabierał ogród uprawiany przez sześć sąsiadek. Dla nas dzieci najważniejsza były piaskownica, studnia z ruchomą pompą zakończoną kulą i trzepak. Ozdobą całości były potężne drzewa: topola, jesion, akacja. To wszystko stanowiło nasz dziecięcy świat .

Były jednak tajemnicze postacie.

Na pierwszym piętrze dwuizbowy lokal zajmowali ,,kacapy”- tak dorośli utrwalili w mojej pamięci rodzinę robotników z dwojgiem starszych od reszty dzieci. Z powodu braku kontaktu trudno nam dzieciom było dociekać,co to są ,,kacapy”. Pan ,,kacap’’był miły, spokojny. Pracował jako tramwajarz. Żona- kacapka- była miłą, uśmiechniętą, pracowitą, schludną kobietą. Uwagę przykuwała też córka – piękna dziewczyna, Walentyna. Burza falowanych blond włosów, wyprostowana , smukła figura – jednym słowem piękność. Jako pierwsza, z racji wieku ,miała chłopaka. Przyjeżdżał na motocyklu.

Z zazdrością patrzyliśmy na Walentynę, jak wybiegała, zawiązując chustkę osłaniającą od wiatru piękną, falującą fryzurę. Odjeżdżali z rykiem silnika . Chłopcy byli zainteresowani motocyklem, a my dziewczyny sukienkami sąsiadki.

Nauczyliśmy się popularnej piosenki ,,Walentyna twist„ i głośno ją śpiewaliśmy, oznajmiając przybycie narzeczonego .

Nikt z nas nie wiedział, co znaczyło przezwisko ,,kacap’’. Sąsiedzi różnili się tylko pięknym polskim językiem ze śpiewnym akcentem, bo przybyli do Łodzi ,,zza Buga’’.I to była cała nasza wiedza .

Na drugim pietrze mieszkała ,,Niemra,,. Nikt z dzieci nigdy Niemry nie widział ,ale czuliśmy, że to osoba zła,bo z niechęcią o niej mówiono. Ktoś robił dla niej zakupy, a potem w jednopokojowym mieszkaniu zjawiła się młoda dziewczyna z podłódzkiej wsi , żeby jej pomagać , bo Niemra była coraz starsza .Pewnego dnia przyjechał elegancki samochód z rejestracją RFN . Gruchnęła wiadomość, że Niemra nie chciała wyjechać po wojnie, bo uważała, że Łódź to jest jej miejsce na ziemi. Jej rodzina wyemigrowała do swojej ojczyzny. Był koniec lat 60 i przyjechali ją zabrać . Zainteresowanie wzbudził super samochód. Nikt nie interesował się jej wyjazdem. Aż tu stało się coś niezrozumiałego! Niemra zaprosiła kolejno mieszkańców kamienicy i rozdawała pamiątki.

Moja matka otrzymała piękną przedwojenną paterę oraz czarną ażurową chustę z cienkiej wełnianej nici. Chustkę natychmiast przerobiłam na obcisłą bluzkę z krótkimi rękawami. Takich bluzek nie było nawet w Peweksie za dolary. Stroiłam się w nią jeszcze 5 lat.

Wszyscy żegnali starszą Panią, machali dłońmi i życzyli długiego życia. W głowach młodzieży z kamienicy zaświtała myśl, że to nie była zła osoba. Nie pamiętam jej nazwiska.

Urszula1954

Podobne wpisy

  • Teatr

    Moi rodzice przyjechali do Łodzi z województwa kieleckiego. Zaraz po wojnie ojciec rozpoczął pracę na poczcie, był listonoszem. Pracował tam 46 lat. Był bardzo znany w swoim rejonie, ludzie go lubili a zwierzchnicy często nagradzali. Mama zajmowała się moim wychowaniem i domem. Poszła do pracy, kiedy poszedłem do szkoły podstawowej. Podjęła pracę telefonistki. Mieszkaliśmy w…

  • Okulary

    Moi rodzice byli mieszkańcami Łodzi od pokoleń. Prawdopodobnie ich przodkowie przyjechali z okolić Rawy Mazowieckiej. Dziadek był przed wojną tramwajarzem , więc był ,,kimś” i dużo zarabiał. Ojciec podczas wojny był w wojsku. Po wojnie znalazł się na Warmii, tam poznał matkę. W roku 1958 przyjechali do Łodzi. Mama pracowała na tramwajach a ojciec miał…

  • Kamienica

    Mama jest mieszkanką Łodzi od pokoleń. Babcia została zabita przez Rosjan przed wojną. Dziadek był w AK i zostaje rozstrzelany w 1946r. W 1933 r. w Wilnie urodził się mój ojciec. Po wojnie był sam we Wrocławiu. W wieku 17 lat poszedł do wojska. Po służbie wojskowej przyjechał z kolegą do Łodzi. Poznał moją mamę…

  • Chojny

    Rozpoczęłam pracę w 1973 roku, już na piątym roku studiów. Najpierw w świetlicy, a potem uczyłam języka polskiego. Najmilej wspominam pracę w małej szkole na Chojnach. Były po dwie klasy, na każdym poziomie i do 22 uczniów w klasie. Warunki do nauki idealne. Rodziny były zamożne. Większość rodzin mieszkała w domkach jednorodzinnych, a niewielka część…

  • Na ryby

    Dorastałem na osiedlu Zdrowie. Moimi kolegami z podwórka, a raczej z osiedla, byli niewiele starsi chłopcy. Nie mieli zagospodarowanych placów zabaw. Organizowali sobie sami miejsca, gdzie grali w siatkówkę (siatka rozpięta między akacjami), wyrysowane boisko i miejsce dla sędziego. W piłkę nożną grali na poligonie Brus wraz z żołnierzami. Zimą graliśmy w hokeja na Majerce…