Bałuty

Urodziłam się na Bałutach a dokładnie na Julianowie. Mieszkałam w małym domku przy ulicy Pocztowej. Mała uliczka, małe domeczki, głównie drewniane, z równie małymi ogródeczkami, w których uprawiano warzywa i kwiaty. Kocie łby, rynsztoki, ubikacje za domami. Był też wielki ogród, nazywany Marcelin, do którego przechodziliśmy przez drewniany płot. Pamiętam, że w moim domu zimą na drewnianych ścianach pojawiał się mróz.

Na Pocztowej mieszkali różni ludzie i bardzo dużo dzieci. Pamiętam rodzinę prawników, których córki wykształciły się i kontynuowały profesję rodziców. Ludzie pracowali w wielkich zakładach włókienniczych na trzy zmiany. Latem wszyscy mieszkańcy ulicy szli do Łagiewnik ,przez Julianów, Marysin- wtedy była to wieś. Taki długi pochód ludzi dzieci, dzieci w wózkach. Oczywiście zawsze ktoś miał z sobą harmonię.

Babcia mieszkała na sąsiedniej ulicy, były to czasy gdy rodziny mieszkały blisko siebie. Z tego powodu kontaktowali się częściej, a święta spędzano w dużych grupach rodzinnych. Babcia była bardzo wierząca, ale nie nakłaniała mnie do religii.

Chodziłam do małej szkoły przy ul Wspólnej. Niestety wybudowano wielką szkołę – ,,tysiąclatkę„ i zamknięto małe szkoły. Dla mnie był to horror mentalny i fizyczny. Często wracałam z guzem. Dzieciństwo to piękny czas i pamiętam głównie miłe zdarzenia. Wszystkie dzieci bawiły się razem, bez żadnego pobłażania wobec młodszych, trzeba było sobie radzić. Rodzice byli zapracowani, więc wychowywała nas ulica, ale zawsze jakieś babcie, ciotki pilnowały dzieci. Nic się nikomu nie stało. Nigdy też nie byliśmy głodni.

Ważnym wydarzeniem było pojawienie się telewizora . Wieczorem właścicielka otwierała okno i wszyscy zaglądali, siedzieli na podłodze, na parapecie przed magicznym pudełkiem. Nie pamiętam programu – coś się ruszało i było głośno.

Organizowano kolonie dla dzieci i wczasy, na które można było pojechać co dwa lata. Nie bardzo mi odpowiadało spędzanie wakacji w towarzystwie dzieci z podwórka i tej samej klasy. To jednak był mój osobisty problem. Byłam na koloniach 4 razy w tym samym miejscu, bo zakład ojca wykupił teren nad morzem i wybudował ośrodek kolonijno- wczasowy. Rodzice nigdy nie pojechali na wczasy, jeździli do rodziny na wieś.

Jako nastolatka chciałam poznawać świat. Umożliwiły mi to obozy wędrowne. Pierwszy raz zobaczyłam góry. Wyjeżdżałam też z ZHP. W szkole średniej dano mi do wyboru dwie organizacje ZMS i harcerstwo, wybrałam tę drugą organizację. Zapisałam się do harcerstwa głównie z powodów tradycji rodzinnych, moja kuzynka była instruktorem. Ta organizacja dała mi możliwość żeglowania. Budowaliśmy stanicę wodną nad Zalewem Włocławskim.

Pochody 1-majowe nie były akceptowane, ale ojciec chodził, bo musiał podpisać listę obecności.

W domu nie przelewało się, więc jeśli chciałam mieć coś nowego, to musiałam uszyć, zrobić na drutach. Ludzie więcej sami wytwarzali, mama robiła na drutach piękne rzeczy nawet kapelusiki. Ojciec nie był tak twórczy, ale wszystkie prace, naprawy, malowania robił sam. Starsza siostra mamy była bardzo dobrą krawcową, babcia potrafiła wszystko, szyć, wyszywać nawet wzory Richelieu. Jej dom był przepiękny. Do dziś mam jej wyroby. Myślę, że obie miały do tego predyspozycje, ale również wynikało to z potrzeby tworzenia pięknego otoczenia i posiadania rzeczy wyjątkowych. Od 15 tego roku życia szyłam i haftowałam. Tworzyłam przemyślne kieszenie na drobiazgi, które służyły nam na obozach w namiotach i na rejsach. Mam je do dziś .

Ojciec był brygadzistą, reperował krosna. Po zakończeniu II wojny światowej rodzice mieli wykształcenie podstawowe. Musieli więc uczyć się zawodu, pracując. Zakłady dokształcały pracowników.

Matka była szwaczką, potem magazynierką. Pracowali cały czas w jednym zakładzie, produkującym jedwabie, brokaty i tkaniny żakardowe. O trudnościach się mówiło, ale ja w tych rozmowach nie uczestniczyłam. Zakład pracy organizował wyjścia do teatru, spektakle dla dzieci, itp. Często chodziliśmy do kina. W mieście było wiele kin.

Za namową psychologa wybrałam zasadniczą szkołę odzieżową, potem ukończyłam technikum. Jestem dobrym konstruktorem odzieży, jednak robię to ręcznie, nie korzystam z programów komputerowych.

W wieku dziewięciu lat w 1964 roku przeprowadziliśmy się do bloków. Była ciepła woda, dwa pokoje, łazienka i ubikacja, znaczna poprawa warunków życia. Ojciec doczekał się przydziału mieszkania. Fabryka wybudowała bloki, przedszkole i hotel pracowniczy.

Życie w osiedlu przyzakładowym było wygodne, ale miało też swoje minusy. Panowie wychodzili z zakładu i pili alkohol. Razem pracowali , mieszkali i razem spędzali czas po pracy. Kobiety chciały nad nimi zapanować i po zakończonej zmianie czekały na mężów, zabierały ich do domu. Zawsze w okolicy była ,,meta,,, w której sprzedawano nielegalnie alkohol. Nie byli to alkoholicy,ale alkoholu było dużo i była to zmora rodzin. Czy moi rodzice pili alkohol? Tak ojciec w szczególności. Nie lubiłam, kiedy do ojca przychodzili koledzy i pili.

Pozytywne zjawiska, to pomaganie sobie w trudnych sytuacjach. W okresie braków produktów spożywczych dzielono się zapasami, np. świnką przywiezioną ze wsi od rodziny.

Plusem osiedla zakładowego były też wycieczki organizowane przez zakład pracy. Podjeżdżały duże ciężarówki z plandeką, wyposażone w ławeczki i wyjeżdżaliśmy za miasto. Jesienią zbieraliśmy grzyby, a latam panowie łowili ryby. Często przyjeżdżaliśmy wcześnie rano i ,siedząc na aucie, czekaliśmy na wschód słońca i ciepło.

Niestety alkohol zawsze towarzyszył tym wyjazdom. Pamiętam jak zachęcano: ,,no co, nie wypijesz”. Oczywiście w tych eskapadach uczestniczyły dzieci często w roli pilnujących, aby dorośli nie pili. Były też wycieczki dla rodzin z dziećmi. Na tych wycieczkach nauczyłam się zbierać grzyby i rozpoznawać ich gatunki.

Były to bardzo miłe chwile.

Basia 1955

Podobne wpisy