Podwórko w bloku

Jako dziecko mieszkałam w 4- klatkowym bloku na Dąbrowie. Podwórko było małe, ciągnęło się wzdłuż klatek schodowych, pomiędzy dwoma trawnikami, piaskownicą i ustawionym przy piaskownicy trzepakiem. Trzepak był najważniejszym punktem spotkań wszystkich dzieci .Pełnił rolę przyrządu gimnastycznego (fikołki, przewroty) oraz w oczekiwaniu na rówieśników był punktem spotkań. Przy trzepaku grało się w gumę, wiązało się gumę zamiast trzymać ją na nogach . Siedząc na rurze trzepaka omawiało się różne sprawy, podziwiało chmury , na ich podstawie ustalano pogodę na następny dzień. Wszystkie dzieciaki wychodziły na tzw. „dwór”.

Ja z koleżankami spędzałam czas oczywiście przy trzepaku lub na trawniku bawiłam się lalkami. Jeśli było to lato, to bawiliśmy się na kocu lub na trawniku. W dni deszczowe lub chłodne siedzieliśmy na klatce schodowej. Lalkom szyłam odzież (spodnie dzwony, sukienki, kapelusiki) lub bawiłam się w lekarza. Zakładałam lalkom na kończyny gips po wymyślonych przeze mnie urazach. Każdy nałożony gips miał swoją historię, a kontuzje były opisane w karcie chorego. Bardzo biedne były miśki, gdyż one otrzymywały największą ilość zastrzyków (z wody). Nasze zabawki były stare , zużyte , tanie. Każdy przynosił to, co miał i chciał.

Gdy byłam starsza (chyba klasa komunijna), często bawiłam się razem z koleżanką u niej w domu. Jej tata gotował i częstował nas obiadem, a my częstowałyśmy go kawą Inką serwowaną w serwisie dla lalek (kawa załatwiana była przez jej mamę z pracy).

Pamiętam te obiadki – najczęściej była to jedna pyza z mięsem (z mrożonki) i surówka z kiszonej kapusty. Za przygotowanie tego obiadu tata koleżanki wpraszał się do nas na kawkę i ploteczki.

W wakacje organizowaliśmy festiwale piosenki, oczywiście mikrofonem była rączka od skakanki. Poza ,,gumą,, był to najważniejszy atrybut zabawowy dziewczynek.

Elżbieta 1960




Podobne wpisy

  • Na ryby

    Dorastałem na osiedlu Zdrowie. Moimi kolegami z podwórka, a raczej z osiedla, byli niewiele starsi chłopcy. Nie mieli zagospodarowanych placów zabaw. Organizowali sobie sami miejsca, gdzie grali w siatkówkę (siatka rozpięta między akacjami), wyrysowane boisko i miejsce dla sędziego. W piłkę nożną grali na poligonie Brus wraz z żołnierzami. Zimą graliśmy w hokeja na Majerce…

  • Drzewo Babińskiej

    Pierwsze kilkanaście lat mojego życia spędziłam w okolicy Kolei Obwodowej w Łodzi. W początkach lat sześćdziesiątych było to spokojne przedmieście, plątanina niewielkich uliczek z domkami otoczonymi ogródkami. Ulice: Romana, Ruchliwa, Eugeniusza, Łukowa i Beczkowa — te nazwy pamiętam do dziś. Czas spędzałam w przydomowym ogródku lub u kolegi rówieśnika, który mieszkał obok. Bawiliśmy się w…

  • Walka z ortografią

    Moje miejsce, w którym spędziłem dzieciństwo i czas szkolny to ulica Lipowa w Łodzi. To ulica w centrum miasta. Mieszkaliśmy z dziadkami w dwóch pokojach z kuchnią . Do naszego pokoju musiałem przechodzić przez pokój dziadków. Mieliśmy ubikację, ale łazienki nie było. Był jednak kran z zimną wodą . W tamtych czasach to był luksus….

  • Miasto z duszą.

    Sobota pracująca, matka kończyła pracę o 13.00 i wracała do domu. Już o godzinie 14 wsiadaliśmy przy ul. Północnej w tramwaj nr 46 i jechaliśmy do Sokolnik. Wtedy była to osada podzielona na działki z domkami campingowymi. Tory tramwajowe biegły w jedną stronę. Podróż do Emilii trwała około godziny. Na przystanku czekały dorożki, którymi dojeżdżaliśmy…

  • Ze wsi do miasta

    Moi dziadkowie przyjechali ze wsi Małyń. Kupili w Łodzi duże mieszkanie. Pieniądze mieli ze sprzedaży majątku po swoich rodzicach. Były to lata 1930. Dziadek prowadził sklepik spożywczy, babcia nie pracowała, ale prowadziła dom, szyła nam ubrania, pracowała chałupniczo. Mieszkanie miało ponad 100 metrów, znajdowało się w pięknej kamienicy przy ul. Tuwima. Urodziła się trójka dzieci….