Kamienica z ulicy Sienkiewicza

Urodziłam się w Łodzi, pierwsze lata życia spędziłam w kamienicy przy ulicy Sienkiewicza. W kamienicy mieszkało 55 rodzin. Wszyscy się znali, jednych lubiłam, a innych nie. Nie było awantur i nikt nikomu krzywdy nie zrobił. W podwórku była magiel, której właściciel hodował gołębie. Od samego rana ganiał ptaki, a dzieciaki goniły za nim.

Mój ojciec uczył się zawodu krawca podczas wojny w zakładzie pana Kamińskiego. Dzięki temu po wojnie mógł rozpocząć pracę w szwalni jako fachowiec. Pracował w zakładzie POLBOY przy ul Wólczańskiej. Tato został mistrzem od odzieży ciężkiej, ale szył wszystko. Nam, swoim córkom, szył sukieneczki.

Mieszkaliśmy na trzecim pietrze w pokoju z kuchnią – 27 metrów kwadratowych. Mieszkanie było ciasne, ale przytulne, z dobrą atmosferą. Ubikację ojciec zrobił w kuchni. Paliło się węglem. Młodsza siostra spała na sienniku ze słomą, którą kupowaliśmy od handlarzy przyjeżdżających wozami na podwórko .Na podwórku był ogród, gdzie kwitł bez.

Po 16 latach przeprowadziliśmy się na ulicę Żubardzką. Ojciec dostał mieszkanie w blokach, dwa pokoje z kuchnią i łazienką. Było to ogromne mieszkanie. Później wydawało się małe, jakby się zmniejszyło. Z zakładu pracy ojca jeździłam na kolonie, brałam udział w zajęciach teatralnych w świetlicy przyzakładowej. Było tam dla dzieci wiele różnych zajęć.

Jako czteroletnie dziecko chorowałam, więc lekarz zalecił wyjazd w góry. Łódź była bardzo zadymiona,co źle wpływało na płuca dzieci. Rodzice pojechali ze mną do Zakopanego. Długo utrzymywaliśmy kontakt z rodziną górali, u których mieszkaliśmy, a obecnie z ich dziećmi.

Czas spędzony na Sienkiewicza był bardzo rodzinny, szczęśliwy. Do dziś utrzymujemy kontakt z sąsiadami.

Chodziłam do Szkoły Podstawowej nr 22. Był to stary budynek, część szkoły znajdowała się w drewnianym, małym, parterowym domku. Nadal uczniowie mojej klasy utrzymuję ze sobą kontakt, a przez długi czas także z wychowawczynią klasy. Myślę, że obecnie uczniowie nie utrzymują z sobą bliskich relacji, a nasza klasa do dziś się spotyka. Byłam wysoką dziewczynką, szybko rosłam,więc zdarzało się, że ojciec przez noc szył mi mundurek na rozpoczęcie roku.

Mama nie pracowała, bo była ciężko chora. Prowadziła dom, dobrze gotowała. Była bardzo lubiana. Moje koleżanki z klasy radziły się jej, jak ubrać się na randkę. Zdarzało się, że mnie nie było w domu, ale były uczennice z mojej klasy i świetnie bawiły się z mamą. Również na imieniny otrzymywała kwiaty od moich koleżanek. Moja siostra w dzień Pierwszej Komunii dostała bukiecik od moich kolegów. Do dziś ze wzruszeniem wspominamy to wydarzenie.

Ważne były święta, zawsze robiłyśmy sałatkę jarzynową z kiełbasą i śledziem (mama zawsze czyściła śledzie i nigdy nie podawała ich ze skórą i ośćmi). Przychodziła do nas ciocia Antosia, która umiała dobrze gotować. Skończyła przedwojenną szkołę dla kucharzy. Przed wojną pracowała u Gayera jako kucharka. Opowiadała, że po wystawnym obiedzie otrzymywała napiwki, które wkładano pod talerze. Pamiętam, że uczyła mnie, które i jakie mięso jest najlepsze i tego, że pierś z indyczki jest najdelikatniejsza. Żałuję, że nie spisałam jej receptur.

Mama gotowała pyszną zupę marchewkową i wiele rodzajów krupników. Po śmierci mamy nie gotowałam tych zup. Od niej nauczyłam się piec ciasta. Jedna pensja ojca nie starczyła na utrzymanie domu, więc ojciec szył, wykonywał wykroje, kroił koszule, szył pikowane kurtki, pracował na drugim etacie w domu. Była to ciężka praca. Pomagałyśmy z siostra lagować tkaniny. Nie chodziłyśmy głodne, zawsze miałyśmy czyste dobre ubrania. Wtedy nikt nie zwracał uwagi na markę. Ubrania były trwałe, więc te już za małe zawoziliśmy do rodziny na wieś.

W wolnym czasie jeździliśmy z rodzicami do parku na Zdrowie, nad stawy Stefańskiego. Obowiązkowo zabierałyśmy kanapki z jajkiem, herbatę, koc. Stawy Jana słynęły z ,,odpustów,,. Mama pozwalała kręcić kołem, ale zabraniała wygrywać duże figurki, bo uważała, że są brzydkie. Jeździliśmy też do Włocławka nad Wisłę. Tam mieszkała rodzina ojca. Z dziadkiem chodziłam do parku Źródliska, tam grał z wujkami w damkę, a ja biegałam obok. Często byłam z mamą w Muzeum Przyrodniczym w parku Sienkiewicza. Do dziś pamiętam eksponaty, chodzę tam z wnuczkiem. W tym parku były górki, które wtedy wydawały się wysokie, a teraz zmalały. Ze szkoły pojechałam na wycieczkę do Warszawy, do Zakopanego. W dzień dziecka jeździliśmy tramwajem do Rosanowa. Z takiej wyprawy przywoziłam duże torby szyszek do palenia w piecu.

W dorosłym życiu wielu nauczycieli spotykało się z nami u naszej wychowawczyni. Nauczycielka przygotowywała dla nas obiady, przyjęcia. Było bardzo miło. Byliśmy dla niej rodziną. Pamiętam, że ktoś przyniósł butelkę wina, wtedy pani wychowawczyni stwierdziła, że młodzieży nie będzie rozpijać. Oznajmiliśmy, że mamy już po 50 lat. Wychowawczyni zmarła w wieku 90 lat.

Pamiętam też wspaniałą panią od geografii. Pani Zofia Dąbrowska ubierała się na pomarańczowo, jeździła z nami na rajdy i obozy wędrowne. Spaliśmy na sianie, po prawo chłopcy po lewo dziewczynki, a na środkowym łóżku czuwała całą noc Pani Zosieńka. Po rajdzie miałam rany na piętach, więc chwilowo zrezygnowałam z wędrówek. Ale już za tydzień planowaliśmy nową wyprawę.

O polityce ani w szkole, ani w domu nie rozmawialiśmy. Pamiętam przyjazd kosmonautki Walentyny Tierieszkowej. Cała szkoła stała wzdłuż ulicy Głównej i czekała na jej wizytę.

Z tatą chodziłam na pochody pierwszomajowe, cieszyłam się z otrzymanych balonów i bibułowych kwiatów.

Na wakacje rodzice jeździli w góry, wynajmowaliśmy pokój u górala, a żywiliśmy się we własnym zakresie. Było nas stać na takie wyjazdy dzięki dodatkowej pracy ojca.

Kiedy miałam 17 lat, umarła mama. Po dwóch latach ojciec ponownie się ożenił. Ja zajmowałam się młodszą siostrą. Mieszkaliśmy wtedy w 7 osób, w blokach w dwóch pokojach z kuchnią.

Lubiłam wyjeżdżać z miasta. Z każdym kilometrem czułam się szczęśliwsza. Nie lubiłam szyć, ale jak trzeba było, to córce szyłam ubranka. Na drutach zrobiłam jej sweterek i kapelusik. W sklepach nie było kolorowych ubrań. Wybrałam liceum ogólnokształcące, tylko dlatego, że szły tam koleżanki. Później zrozumiałam, że lepsze byłoby technikum ,np. elektryczne. Sama reperowałam żelazka, telewizor, pralkę. Miałam uzdolnienia techniczne. Zaraz po szkole podjęłam pracę w księgowości i pomagałam siostrze. Siostra ukończyła studia wyższe.

Bożena 1953

Podobne wpisy

  • Kino

    Urodziłem się w Łodzi w 1957 roku. Mieszkałem przy ulicy Wysockiego. Ulica była brukowana ,,kocimi łbami”, a rynsztokami po obu stronach płynęły nieczystości. Mama była nauczycielką a ojciec kierowcą karetki. Ojciec był piłkarzem w chojeńskim klubie sportowym. Mama bardzo angażowała się w pracę zawodową, bardziej niż w nasze wychowanie. Często zajmowałem się młodszym bratem. Pogodne…

  • W drewniaku

    W drewniaku Słysząc: „moje łódzkie podwórko”, natychmiast w mojej wyobraźni pojawia się projekcja wspomnień. I bardzo doceniam siłę retrospekcji. Jestem zaledwie kilkuletnią dziewczynką, mieszkającą w piętrowym „drewniaku” na ówczesnych obrzeżach miasta. Choć nie pamiętam dokładnie samego budynku, wiem, że wchodziło się do niego po dwóch lub trzech stopniach schodów od strony południowej. Przywoływany przeze mnie…

  • Artystyczna Łódź

    Do miasta Łodzi płyną łodzie z ludźmi i ich marzeniami, nadziejami, pełni zapału twórczego, myśli o sukcesie, wzbogaceniu się, chęci ubarwienia miasta nowym kolorytem – miasta wędrówki „za chlebem”. Jednymi z nich byli moi rodzice. Przybyli z Bydgoszczy w 1952 roku. Tata podjął pracę w biurze. Mama udała się na egzamin do teatru, łódzkiej „Operetki”,…

  • Ze wsi do miasta

    Moi dziadkowie przyjechali ze wsi Małyń. Kupili w Łodzi duże mieszkanie. Pieniądze mieli ze sprzedaży majątku po swoich rodzicach. Były to lata 1930. Dziadek prowadził sklepik spożywczy, babcia nie pracowała, ale prowadziła dom, szyła nam ubrania, pracowała chałupniczo. Mieszkanie miało ponad 100 metrów, znajdowało się w pięknej kamienicy przy ul. Tuwima. Urodziła się trójka dzieci….

  • Chojny

    Rozpoczęłam pracę w 1973 roku, już na piątym roku studiów. Najpierw w świetlicy, a potem uczyłam języka polskiego. Najmilej wspominam pracę w małej szkole na Chojnach. Były po dwie klasy, na każdym poziomie i do 22 uczniów w klasie. Warunki do nauki idealne. Rodziny były zamożne. Większość rodzin mieszkała w domkach jednorodzinnych, a niewielka część…

  • Jarzębina czerwona, Que serasera.

    Lata pięćdziesiąte, początek sześćdziesiątych.,, Jarzębina czerwona”, „Que sera sera” – te piosenki zawsze kojarzą mi się z dzieciństwem. Widzę pokój pełen rozśpiewanych ludzi – to rodzice oraz ich znajomi z dziećmi, których traktowaliśmy jak bliską rodzinę. Niedzielne popołudnia to był czas spotkań towarzyskich, wspólne biesiadowanie i śpiewanie. Do dziś brzmią mi w uszach słowa piosenek…