Obraz Łodzi.

Jestem urodzony w 1962 roku i wychowany w moim mieście

 Łodzi na Bałutach, pierwsza brama od Bałuckiego rynku.

 Miejsce specyficzne i ciekawe. Codziennie odbywały się 

tam interesy często załatwiane jako rękoczyny. 

Drzwi można było nie zamykać, nikt tu nie kradł.

 Sąsiedzi bardzo sobie pomagali.

.Często spotykamy złe opinie o Bałutach, a tu

 doświadczyłem zupełnie czegoś innego. Rodzice mieli

 wykształcenie-tata średnie, a mama ukończyła szkołę

 włókienniczą . Gdybym miał pieniądze, to nakręciłbym o nim

 film, bo zawsze był dla mnie wzorem. Pochodził ze wsi

 łowickiej. W 1950 roku zdał egzaminy do I Technikum

 Samochodowego w Warszawie. Milicja znalazła go pod,

 mostem jak spał. Okazało się, że dostał się do szkoły, ale

 nie miał internatu. Władza załatwiła mu internat. Był bardzo

 szczęśliwy. Miał dach nad głową i jedzenie. Zawsze

 powtarzał, że jest wdzięczny temu ustrojowi za pomoc.

 Powtarzał, że pozwolono mu się kształcić. Był bardzo

 aktywny, zawsze był społecznikiem. Zapisał się do PZPR.

 Rozpoczął studia, ale miłość do mojej matki była silniejsza.

 Po ślubie zamieszkali wraz z dziadkami przy ulicy

 Limanowskiego. Był to lokal bez wody, ogrzewanie

 węglowe, ubikacja w podwórku. Zapisali się na mieszkanie 

w blokach. Udało się. W roku 1970 przeprowadzamy się na

 Dąbrowę. Był to drugi wieżowiec za domem handlowym

 Pionier. Zajechaliśmy na 8 piętro, mieszkanie 48 metrów,

 łazienka , ciepła i zimna woda, centralne ogrzewanie,

 poczuliśmy się jak w Pałacu Poznańskiego. To był luksus.

 Każdy miał swój pokój. Można było się wykąpać w wannie.

 Władze komunistyczne rozpoczęły już w latach 60. budowę

 dzielnic mieszkaniowych. Ojciec był kierownikiem w

 Przedsiębiorstwie Transportu i Handlu. Mama pracowała w

 laboratorium odzieżowym. Ojciec był Pierwszym

 Sekretarzem Partii. Pewnego razu Dyrektor oświadczył, że

 zakład otrzyma samochód do dyspozycji partii. Ojciec

 powiedział, że jego rolą jest dbać o sprawność samochodów

 dowożących rano pieczywo i auto osobowe jest zbędne.

 Pracę w partii traktuje jako zajęcie społeczne. Po pól roku

 zmieniono Pierwszego Sekretarza. Ojciec zmienił pracę,

 został taksówkarzem. W latach 70. to był ,, Pan Taksówkarz”,

 dużo się zarabiało. Nie było telefonów, a jednak ludzie

 utrzymywali ze sobą kontakty, polecali swoje usługi. Ojciec

 miał stałych klientów. Zawsze się elegancko ubierał, jeździł

 pod krawatem. Obecnie też najlepsza jest reklama z

 polecenia, poczta pantoflowa. Już kiedy był przed emeryturą ,

 była okazja kupna restauracji we wsi, w której się urodził .

 Zainwestował. Prowadził restaurację i tam też działał

 społecznie. W l970 roku został wybrany na pierwszego

 sekretarza gminy. Był też religijny i chodził do kościoła.

 Założył zespół muzyczny, organizował wydarzenia

 kulturalne. Zorganizował Młodzieżową Straż Pożarną.

 Wybudował Dom Kultury. Tata był komunistą, ale jakimś

 takim uczciwym. Myślę, że w tym czasie wielu członków

 partii było prawych i oddanych pracy społecznej.

W moim domu nie narzekało się na brak pieniędzy, o polityce

 rozmawiano na imieninach, w większym gronie. Pamiętam

 grudzień 1970 roku, w telewizji nadawano wiadomości o

 strajkach, wtedy się więcej rozmawiało. Wielkie nadzieje

 pokładano w Edwardzie Gierku. On odbudował Polskę na

 nowo. Droga do Warszawy skracała czas przejazdu,

 ,,gierkówka na Śląsk” itp. Myśleliśmy, wtedy, że to idzie w

 dobrym kierunku. Były tanie kredyty. Na wsiach powstawały

 szklarnie, tunele z folii, budowano nowe domy, takie klocki-

 sześciany z płaskim dachem. Wieś się zmieniała. Na nowo

 powstawała ,,prywatna inicjatywa”. Na nowo Łódź była

 placem budowy. Powstawały dzielnice mieszkaniowe, każdy

 miał pracę. Gdyby nie braki w zaopatrzeniu i rosnące ceny

 pewnie muru berlińskiego by nie obalono tak szybko. W

 moim życiu nie widziałem biedy, nawet na Bałutach. A już

 jak zamieszkałem z żona na Dąbrowie, na pewno, biedy nie

 było. Była praca, zaradność, oszczędzanie, zapobieganie,

 wspólnie cała rodzina dbała o siebie. Wszyscy chodziliśmy

 dobrze ubrani, dzieci w białych kołnierzykach, obiady w

 szkołach, kolonie, obozy harcerskie. Naprawdę szło, ku

 dobremu. Szkoła była drugim domem, darmowe zajęcia

 pozalekcyjne, SKS, koła zainteresowań . Szkoła była czynna

 do wieczora. Ja chodziłem do ogniska muzycznego,

 nauczyłem się grać na akordeonie, ukończyłem muzyczną

 szkołę podstawową. Wybrałem tę szkołę – 6 letnią , bo

 podobała mi się gra na akordeonie. Ciotka, która zamieszkała

 z nami, narzekała, że ćwiczę na instrumencie i hałasuję.

 Doceniła, kiedy już nauczyłem się na tyle, żeby przygrywa

ć podczas imienin .

Byłem dumny, że żadna impreza rodzinna nie obyła się bez

 mojego grania. Pamiętam przebój

,, Kolorowe jarmarki”. Podczas tych uroczystości meble

 wynoszono do suszarni, była przestrzeń do tańców.

Przychodzili znajomi, nie tylko rodzina, była duża radość z

 każdego odwiedzającego. Obecnie trzeba się zapowiedzieć,

 uzgodnić. Kiedy przypadkowo znalazłem się pod blokiem

 serdecznego kolegi, zadzwoniłem, to ze strachem zapytał, czy

 coś się stało. Rodzice lubili życie towarzyskie.

Razem z zaprzyjaźnionymi trzema małżeństwami zawsze w

 sobotę starali się gdzieś pójść. Chodzili na tańce do SIM-u na

 Placu Wolności, do kina, do teatru. Sobota musiała mieć

 jakieś rozrywkowe wydarzenie.

Już na Dąbrowie, pamiętam, w niedzielę razem szli do

 kościoła, obowiązkowo cukiernia i rurki z kremem po 2 zł, a

 potem się odwiedzali w domach i spędzali czas do wieczora.

 Latem jeździliśmy do Łagiewnik, do Parku Źródliska, do

 Arturówka, do Parku Śledzia, na Julianów. Pamiętam, że w

 parku na Julianowie zgubiłem się, szalejąc na rowerku.

 Usiadłem i czekałem, aż rodzice mnie znajdą. Miałem

 zabawki, nawet autko na kablu, którym mogłem wykonywać

 skręty. Mama była zawsze elegancka. Pamiętam torebki

 dobrane pod kolor butów. Mama sama szyła sobie sukienki,

 niewiele kupowała. Bardzo to lubiła i szyła też znajomym.

 Obecnie ma 84 lata i przerabia koleżankom ubrania. Mamę

 mam wyjątkową, bo ma też talent poetycki . Pisze wiersze.

 Po śmierci ojca wyemigrowała do siostry do Kanady.

 Rozmawiamy w niedziele i zawsze czyta mi dwa wiersze.

Należy do kółka polonijnego i aktywnie spędza czas.

 Chciałbym wydać tomik jej wierszy.

Ja rozpocząłem naukę w XXIII LO, wtedy też Boniek zaczął

 grać w Widzewie. Obowiązkowo chodziłem po szkole na

 boisko Klubu Widzew. Nie interesowałem się środowiskiem

 robotniczym, jedynie czytałem ,, Głos Robotniczy”. Otaczali

 mnie ludzie zadowoleni i szczęśliwi. Celebrowaliśmy święta

 kościelne. Zjeżdżały się całe rodziny. Teraz już tak nie jest.

 Rodzina się rozjechała, kuzyn został marynarzem. Bardzo

 dobrze się uczył, świetnie zdał egzaminy do Wyższej Szkoły

 Morskiej. On jest przykładem, że poprzez naukę można

 spełnić marzenia.

Stałem kilka godzin w kolejce ,, za karpiem”, zaczęły się

 kłopoty z zaopatrzeniem, potem wprowadzono kartki.

 Ożeniłem się dość wcześnie, mając 20 lat, a żona- 22 i

 musiałem po pracy dorabiać . Chciałem, żeby moja rodzina,

 miała co jeść. Łódź cały czas mi się podoba. Kiedy miałem

 możliwość, zapisałem się na kurs przewodników po Łodzi.

 Opuściłem tylko jeden wykład. Jestem przewodnikiem po

 mieście. Zawsze chciałem pokazywać moje miasto

 przyjezdnym. Uważam, że jest bardzo piękne i interesujące.

 Zauważyłem ze turyści mają stereotypowe wyobrażenia o

 nim. Muszę to przełamywać. Zdarza się, że ponownie

 wracają, bo zainteresowałem ich moim miastem.

Miałem grupę, która przyjechała na integrację. Rano w sobotę

 ledwo doszli, i to w mniejszym składzie. Poprzedniego dnia

 byli w pubach na Piotrkowskiej, więc ręce ciągnęli po

 asfalcie. Kierownik ekipy powiedział, żebym skrócił

 wycieczkę do 2 godzin. Chodziliśmy 4,5 godziny i

 umówiliśmy się za rok. To jest miód na moje serce. Nie

 zdawali sobie sprawy, że ta Łódź ma inną historię niż ta,

 którą niektórzy chcą nam wmówić. Nigdy Łódź nie była

 szara ani czerwona tylko kolorowa, wieloraka. Uwielbiam

 oprowadzać dzieci łódzkie. Proponuję, żeby zamiast

 odpowiadać szybko, że jesteście z miasta Łodzi, powiedzieć,

 że jesteście z takiego miasta, gdzie jest najdłuższa ulica

 handlowa w Europie, że jest tu jedyne w świecie Muzeum

 Kinematografii, że jest tu największy cmentarz żydowski, że

 tu jest słynna Szkoła Filmowa, gdzie studiował Roman

 Polański.

Krzysztof 1962

Podobne wpisy