Mała uliczka na przedmieściach wielkiego miasta.

Wczesne lata sześćdziesiąte, słoneczna niedziela. Na przedmieściach miasta, w otoczeniu pól i łąk tam gdzie mówiło się jadę do miasta Łodzi, trwa świąteczny dzień. Z kolegami wychodzimy na ulicę utwardzoną szlaką. Rozpoczynają się zawody sportowe. Rzucamy dyskiem zrobionym przez jednego z ojców. Bez zabezpieczeń, bez techniki i trenerskich wskazówek – ma być jak najdalej. Ktoś przynosi specjalnie przygotowany bambusowy kij udający oszczep. Teraz każdy jak legendarny Janusz Sidło, który jako pierwszy w historii Europejczyk, rzucił oszczepem na odległość ponad 80 metrów, stara się zbliżyć do wyczynu mistrza. Na kartoflisku, obecnie zamienionym na pas zieleni ustawiona jest skocznia wzwyż. Dwie listewki z nabitymi gwoździami, o które opiera się poprzeczka. Skaczemy techniką zwaną „nożycami” rekord to 110 cm. Lądowanie odbywa się na wcześniej przekopanej ziemi. Jesteśmy zmęczeni i brudni. Obok stoją nasi rodzice, najczęściej ojcowie w białych koszulach. Niektórzy próbują rywalizować z nami w rzutach dyskiem. Jest dużo śmiechu, każdy ma szansę i nikt nie jest wyśmiany. Starsi wspierają swoje i obce dzieci. Teraz czas na rowery. Jedziemy znanymi nam ścieżkami na pobliskie łąki i rzekę Ner. Tu jest prawdziwy wyścig, wpadamy na górki co daje możliwość kilkumetrowych skoków – super zabawa, dla wielu kończy się upadkiem, stłuczeniami i odrapaniami. Znój sportowych zmagań zmywamy w płytkim nurcie Neru. Wracamy do domu na późny obiad.

W ogrodzie słychać jak sąsiad – ślusarz i ustawiacz maszyn tkackich gra znane arie na flecie. Kto go tego nauczył? Wieczorem dziadek od strony ojca wyciąga mandolinę. Gra i śpiewa. Czasami wyjmuje skrzypce i gra. Wiem, że w szufladzie przechowuje okarynę, z której potrafi zrobić użytek. Kto go tego nauczył? Dziadek ze strony mamy, popisuje się grą na klarnecie. Jego sztandarowy numer to bardzo trudna „Polka Dziadek”. Kto go tego nauczył? Ojciec gra na akordeonie i fortepianie. Razem z wujkiem perkusistą obsługują wesela i imprezy taneczne. Perkusję wujek nazywa jazem. Kto ich tego nauczył? Z rozrzewnieniem wspominam wszystkie domowe uroczystości wypełnione muzyką i wspólnym śpiewaniem. Z bratem i kolegą z sąsiedztwa (fortepian, gitara i harmonijka ustna) próbujemy zagrać „Twist and Shout” The Beatles, zwanymi Bitlesami.

Ta mała uliczka, na przedmieściach wielkiego miasta wydała: premiera naszego kraju, kompozytora i muzyka profesora organistyki, chemika specjalizującego się w barwnikach, muzyka BBC, jednego z pierwszych założycieli niepublicznych szkół w Łodzi, wielu przyzwoitych ludzi.

Krzysztof 1952

Podobne wpisy

  • ZHP moja szansa.

    Urodziłam się w lipcu w roku 1968. Moje beztroskie dzieciństwo spędziłam na wsi pod Kutnem z dziadkami i najbliższą rodziną. W latach osiemdziesiątych rodzice postanowili przyjechać do Łodzi. Otrzymali tu mieszkanie czynszowe w blokach na Radogoszczu Zachód. Tata miał znajomego, który załatwił mu pracę. Mieszkanie otrzymali tylko dlatego, że podjęli się pracy jako gospodarze bloku….

  • Moja sentymentalna Łód

    Łódź zawsze była dla mnie miejscem przyjemnym, z parkami, życzliwymi ludźmi, przyjazną atmosferą. Mieszkaliśmy z babcią i prababcią w kamienicy przy ulicy Dolnej. Babcia i prababcia pochodziły ze wsi i nie miały wykształcenia. Babcia sama nauczyła się szyć i prywatnie szyła dla kobiet i dla mnie sukienki, spódnice, bluzki. Przypuszczam, że zmusiły ja do tego…

  • Kamienica

    Mama jest mieszkanką Łodzi od pokoleń. Babcia została zabita przez Rosjan przed wojną. Dziadek był w AK i zostaje rozstrzelany w 1946r. W 1933 r. w Wilnie urodził się mój ojciec. Po wojnie był sam we Wrocławiu. W wieku 17 lat poszedł do wojska. Po służbie wojskowej przyjechał z kolegą do Łodzi. Poznał moją mamę…

  • Drzewo Babińskiej

    Pierwsze kilkanaście lat mojego życia spędziłam w okolicy Kolei Obwodowej w Łodzi. W początkach lat sześćdziesiątych było to spokojne przedmieście, plątanina niewielkich uliczek z domkami otoczonymi ogródkami. Ulice: Romana, Ruchliwa, Eugeniusza, Łukowa i Beczkowa — te nazwy pamiętam do dziś. Czas spędzałam w przydomowym ogródku lub u kolegi rówieśnika, który mieszkał obok. Bawiliśmy się w…

  • Z Łodzi do Aleksandrii

    Moja mama mieszkała w Łodzi przed wojną. Po śmierci rodziców, jako dziecko, w wieku 10-11 lat przywieziona została do miasta. Pracowała w żydowskiej rodzinie. Mieszkała przy ulicy Gdańskiej 3, potem przy ul. Legionów aż do czasu wojny. Po wybuchu wojny pojechała na wieś w okolice Rawy Mazowieckiej. Tam poznała mojego ojca, który też poprzednio pracował…

  • Moje łódzkie podwórko.

    Nasze podwórko było jedyne na całej ulicy i wyjątkowe pod każdym względem. Przede wszystkim dlatego, że było bardzo duże, wyłożone płytami chodnikowymi, posiadało okazałą piaskownicę pod topolą i ławeczkę pod krzakami bzów. Był też okazały ogródek kwiatowy, ale niestety dla nas dzieci niedostępny z powodu obaw, że zamienimy go w klepisko. Może to i prawda,…