Okulary

Moi rodzice byli mieszkańcami Łodzi od pokoleń. Prawdopodobnie ich przodkowie przyjechali z okolić Rawy Mazowieckiej. Dziadek był przed wojną tramwajarzem , więc był ,,kimś” i dużo zarabiał. Ojciec podczas wojny był w wojsku. Po wojnie znalazł się na Warmii, tam poznał matkę. W roku 1958 przyjechali do Łodzi. Mama pracowała na tramwajach a ojciec miał różne posady, również w biurze. Przed wojną ojciec uczył się w technikum włókienniczym. Niestety nadużywał alkoholu i został zwolniony z biura. Podjął pracę w zakładach Marchlewskiego, pracował jako majster.

Po przyjeździe do Łodzi mieszkaliśmy razem z ciotką w pokoju z kuchnią. Nie było tam miejsca dla nas dzieci. Ciotka była krawcową i szyła prywatnie ubrania. Nie pracowała w fabryce. Ja i starsza siostra zostaliśmy na Warmii w internacie. Młodsza siostra przebywała z dalszą rodziną w Ursusie. Ciotki znajomą była Michalina Tatarkówna i dzięki niej otrzymaliśmy w 1960 roku mieszkanie w starej kamienicy. Wtedy mogliśmy przyjechać do rodziców. Było luksusowo, bo dostaliśmy dwa duże pokoje z kuchnią, ubikacją na korytarzu, wodą w kuchni.

Wybrałem technikum włókiennicze w Łodzi, bo po tej szkole łatwo było o pracę, a ja chciałem się szybko usamodzielnić.

Zarobki mistrzów były wysokie, niestety ojciec pił alkohol. Starsza siostra skończyła liceum i uczył się stenografii. Młodsza siostra po maturze zdawała na medycynę, ale bez powodzenia. Poszła pracować do biura MPK. Poznała Japończyka i po roku wyemigrowała do Japonii. W tym czasie starsza siostra poznała Czecha i wyjechała do jego kraju. Jedno jest pewne, że obie chciały jak najszybciej uciec z domu i nie widzieć pijanego ojca. Ja także chciałem wyjechać, więc w każdej gazecie czytałem o możliwości pracy w kopalni. Podjąłem decyzję o wyjeździe do Kamiennej Góry za Wałbrzychem. Tam pracowałem 7 lat ,a potem pojechałem na rok do Bogatyni. Po wyjeździe sióstr wróciłem do rodziców i podjąłem pracę w Zakładach Przemysłu Bawełnianego im S. Dubois. Ożeniłem się w 1976 roku. Wynajmowaliśmy mieszkanie. Moja pensja ledwo starczyła na utrzymanie.

Wracając do lat sześćdziesiątych. Nigdy nie rozmawiałem z rodzicami o sprawach politycznych i ekonomicznych. Bardzo lubiłem kino, chodziłem tam bardzo często, znałem wszystkie sale kinowe. Bilety wtedy były tanie, obecnie nie stać mnie na takie eskapady. Bardzo lubiłem też czytać książki, które wypożyczałem z biblioteki przy ulicy Tramwajowej. Uprawiałem też sport. Grałem w koszykówkę w klubie sportowym. Biegałem i skakałem, w siatkówkę grałem w klubie TKKF. Brałem udział w międzyszkolnych, międzyzakładowych turniejach.

Lubiłem też chodzić do ZOO. Pewnego razu tak byliśmy z siostrą zafascynowani zwierzętami, że zostaliśmy po zamknięciu. Musieliśmy wydostać się przez płot. Często sam spędzałem niedzielę w ZOO.

Chodziłem na pochody pierwszomajowe, nikt mnie do tego nie zmuszał. Było to towarzyskie spotkanie.

Łódź była dla mnie ciekawym, kolorowym miastem, pełnym możliwości. To moje ukochane miasto.

Byłem krótkowidzem i źle widziałem z daleka. Mając 16 lat zdecydowałem się pójść do okulisty i coś zaradzić. Bardzo przeszkadzało mi złe widzenie w szkole. Nikt nie kontrolował wzroku dzieciom. Kupiłem pierwsze okulary. Wyszedłem na ulicę i zobaczyłem piękny świat. Byłem bardzo szczęśliwy. Widziałem kolory, kamienice, neony. Do dziś pamiętam ten szczęśliwy dzień. Nie przeszkadzały mi dymiące kominy. Jedynie zapach w pobliżu gazowni był nieprzyjemny. Łódź była piękna. Na urlop jeździliśmy z żoną na wczasy. Zakład pracy dotował wyjazdy pracownikom i ich rodzinom.

W roku 1990 kupiliśmy z żoną mieszkanie w blokach, 3 pokoje z kuchnią. Był to ogromny wysiłek finansowy. Wychowaliśmy i wykształciliśmy syna. Moja żona jest nauczycielką.

Zbyszek 1948

Podobne wpisy