Rodowita Łodzianka
Urodziłam się w Łodzi w 1964 roku, jestem rodowitą łodzianką. Wychowałam się na Chojnach. Mieliśmy czynszowe mieszkanie w poniemieckim domu, w którym mieszkały jeszcze trzy rodziny. Obok był ogród z drzewami owocowymi oraz okazała altana. Była tam piękna aleja z peoniami i gladiolami. Kilka bzów dostarczało bukiety do wazonów. Zapach lilaków do dziś jest dla mnie najpiękniejszym symbolem wiosny i mojego dzieciństwa.
Warunki mieszkaniowe były ciężkie. Piec węglowy ogrzewał zimą całe mieszkanie, wodę czerpaliśmy z ulicznego hydrantu, toaleta była nieogrzewana, znajdowała się w podwórku. Mimo trudnych warunków było to szczęśliwe miejsce do życia dla wszystkich rodzin. Wieczorami w sobotę sąsiedzi wynosili stół, parzyli kawę, ktoś przynosił ciastka, sąsiad z góry grał na akordeonie. Byliśmy jak jedna wielka rodzina. Dzieci wspólnie się bawiły. Nie mówię, że nie było alkoholu, ale nikt nie był pijany. Nie było awantur – zawsze był dobry nastrój. Noce latem były ciepłe, więc siedzieliśmy do późna. Do dziś utrzymuję kontakt z sąsiadką, która ma ponad 80 lat. Spotykam się z jej córką, więc są to spotkania rodzinne a nie sąsiedzkie. Obraz Chojen z czasów mojego dzieciństwa różni się od dzisiejszej Łodzi. Ludzie byli życzliwi , pomocni, serdeczni, nie było rywalizacji. Czuliśmy się bezpieczni, ufaliśmy sobie.
Mama pracowała w fabryce, w przędzalni przy ul. Rzgowskiej. Wracała w nocy po trzeciej zmianie lub po godzinie 22, często pieszo przez łąki. Nie było czego się bać, wszyscy się znali, nikomu nic się złego nie stało. Dzieci bawiły się na łąkach i okolicznych polach. Podczas deszczu łąki zamieniały się w ,,morze” i dzieciaki pływały, pluskały się w wodzie. Nie znałam ulicy Piotrkowskiej, moje życie toczyło się do Górniaka. Dopiero w szkole średniej poznawałam swoje miasto.
Mój ojciec był stolarzem i pracował w zakładach remontowych na Lublinku. Tata pięknie wyszywał, był zdolnym mężczyzną. Jest dla mnie wzorem. Bardzo go szanuję.
Zdarzało się, że mama zabierała mnie do fabryki i wtedy widziałam potężne maszyny. Stukot, hałas, wszechobecny pył. Szanowałam i doceniałam jej ciężką pracę. Rano mama po nocy szykowała nas do szkoły, potem gotowała, sprzątała i dopiero po południu kładła się spać na trzy, cztery godziny.
Spałam na wojskowym rozkładanym łóżku, które stało przy szafie. Rodzice kupili dla mnie wersalkę i to był dla mnie najszczęśliwszy dzień. Dwie siostry spały razem na wersalce, a brat na rozkładanym fotelu.
Chodziliśmy do kina Roma i do kina Wolność. Wyprawą był wyjazd do ZOO i na Zdrowie. Pamiętam pomnik ,,Baby Jagi,, ze Starowej Góry, dokąd jeździliśmy do lasu. Cieszyliśmy się z czasu spędzonego z rodzicami, a niewiele mogli go nam poświęcić, ponieważ oprócz pracy etatowej rodzice mieli chałupnictwo, szyli rękawiczki i bambosze.
Mama zmarła w wieku 45 lat. Zdjęcia z tego okresu są dla mnie cenną pamiątką.
Bardzo lubiłam rysować i szyć, chciałam uczyć się w liceum plastycznym. Mama podpowiedziała mi, żebym wybrała szkołę, która da mi zawód i stabilną pracę. Rozpoczęłam więc naukę w technikum odzieżowym przy ulicy Naruszewicza. Po mamie odziedziczyłam starą maszynę do szycia i przez całe dorosłe życie szyłam dla rodziny. Większość młodego życia spędziłam z ojcem, przejął wszystkie obowiązki po śmierci mamy. Po szkole średniej rozpoczęłam pracę w Wólczance, na dwie zmiany, w systemie akordowym. Produkowaliśmy piękne bluzki, koszule męskie i inne. Poznałam tam wspaniałe kobiety, przyjęły mnie serdecznie. W zakładzie była dobra atmosfera, chciało się chodzić do pracy. Podczas pierwszego kiermaszu zakupiłam dla całej rodziny po jednej rzeczy. Byłam dumna, że mogę im coś od siebie dać.
Po pracy wracałam do domy, gdzie miałam obowiązki. Czas wolny był w sobotę i niedzielę. Z kolegami i koleżankami spędzaliśmy czas na Stawach Jana. Miałam wielu znajomych. Do dziś – już 45 lat przyjaźnię się z koleżanką ze szkoły, która mieszka 60 km od Łodzi. Odwiedzam ją i czuję się jak w rodzinie. Tam wypoczywam od pośpiechu życia w mieście.
Rodzice nie narzekali na warunki życia i pracy, takich rozmów nie było. Starali się zabezpieczyć dzieci tak, aby miały co jeść. Uprawialiśmy też mały ogródek przed domem. Zapewnili nam wykształcenie i start w dorosłe życie. Zamiłowanie do czytania rozbudzili we mnie nauczyciele już w szkole podstawowej. Wypożyczałam książki z biblioteki. Interesowały mnie książki historyczne i podróżnicze. Bardzo dużo dzieci korzystało z bibliotek. Jednakowe mundurki w szkołach zacierały różnice ekonomiczne. Tylko dzieci badylarzy ze Starowej Góry przynosiły na zakończenie roku piękne bukiety.
Należałam do ZHP, brałam czynny udział w życiu szkoły. Bardzo dobrze grałam w piłkę ręczną. Moja córka lubiła sport i chciała uczyć się w szkole sportowej. Mam dwójkę dorosłych dzieci. Syn ukończył licencjat i pracuje, a córka zrobiła maturę. Wspierałam dzieci w nauce i ich wyborach.
Nigdy nie rozmawiałam z rodzicami na tematy polityczne. Słuchaliśmy radia, słuchowisk, graliśmy w warcaby, w karty. Potem była telewizja. Rodzice brali udział w pochodach pierwszomajowych. W fabrykach obchodzono Dzień Kobiet. Pamiętam, że mama dostała z okazji tego święta cienkie pończochy, trudno osiągalne w tamtych czasach. Pamiętam paczki świąteczne z cytrusami i słodyczami z zakładu ojca. Były to produkty drogie i niedostępne w sklepach.
Miasto dawało dużo możliwości spędzania czasu. Na pierwszą randkę mąż zaprosił mnie do pizzerii ,,Papa lolo”. Naszą ulice wyburzono pod budowę szpitala im. Matki Polki. Dostaliśmy mieszkania na Widzewie. Po trzech latach kupiliśmy mieszkanie w blokach.
Łódź była miastem dobrych. ciężko pracujących ludzi. To moje ukochane miasto, nie zamieniłabym go na inne. Jestem z nim związana emocjonalnie.
Viola 1964