Okrutny początek
Jest 1940 rok. Dworzec, wywózka Polaków na roboty do Niemiec. Moja babcia wraz z mężem ładowani są do wagonów. Babcia trzyma na ręku najmłodszą córkę. Obok idą starsze ,dwie trzymające się za ręce dziewczynki. Esesman stwierdza, że troje dzieci to za dużo i średnią dziewczynkę zostawia na peronie. Niewyobrażalna rozpacz, ból, płacz. Pociąg rusza. Zdarzenie widzi dróżnik. Zabiera trzletnią dziewczynkę do domu. Potem odnajduje jej rodzinę.
Koniec wojny, wszyscy uciekają do Polski. Dziadkowie wracają do Łodzi. Odnajdują swoją rodzinę i niewidzianą przez 4 lata córkę. Ogromna radość. Rodzina otrzymuje przy ulicy Siennej pokój z kuchnią. Mieszkanko malutkie, ale nie to jest ważne, są szczęśliwi. Dwie dziewczynki posługują się tylko językiem niemieckim. Mają swoje dzieci, wreszcie mogą mówić po polsku.
Lata mijają i każda z dziewczynek układa sobie życie. Moja mama wychodzi za mąż i w 1954 roku rodzę się ja. Rodzice poświęcają nam dużo czasu. Oboje pracują, każdą wolną chwilę spędzają razem z dziećmi. Czasy ciężkie, ale nigdy nie było tak, żeby ojciec nie przeczytał bajki na dobranoc, a mama nie sprawdziła zeszytów. Idziemy spać i bajka musi być: słowo czytane buduje naszą wyobraźnię i zamiłowanie do książek. Rodzice bardzo dbali o właściwy dobór lektur. Starali się nauczyć nas poczucia wartości, oceny zła i dobra.
Mama nie miała wykształcenia , do tego musiała nauczyć się mówić poprawnie po polsku. Musiała uzupełnić wykształcenie, nauczyć się zawodu. Była szwaczką w łódzkiej fabryce. Szyła nam ubranka, gotowała, prowadziła dom. Była osobą ambitną i zapisała się do szkoły wieczorowej. Razem z mamą zrobiliśmy maturę.
Ojciec również wieczorowo skończył szkołę średnią. Mama zmieniła pracę – została księgową. Ojciec był milicjantem, bardzo wierzył w zmiany ustrojowe. Niestety czasy się zmieniały niezgodnie z obietnicami i jego postawa się też zmieniła. Był rozczarowany, krytyczny, odważnie się wypowiadał. Po osiągnięciu wieku emerytalnego natychmiast odszedł ze służby. Myślę że gdyby nie wojna, rodzice mieliby wykształcenie.
Ojciec lubił historię, czytał książki, mama równała do męża.
Warunki mieszkaniowe mieliśmy bardzo dobrze, bo rodzice po ślubie otrzymali mieszkanie w bloku.
Po moim ślubie warunki się pogorszyły, czas oczekiwania na mieszkanie bardzo się wydłużał. Oczekiwaliśmy na przydział w czynszowej kamienicy, gdzie musiałam palić w piecu. Była to dla mnie uciążliwa czynność i nigdy się tego nie nauczyłam. Mój ojciec przychodził codziennie , palił w piecu i zajmował się moimi synami. Mój mąż przynosił węgiel, drewno na rozpałkę.
Mój ojciec kochał wnuki, czytał im książki, chodził na spacery, układał klocki, gotował obiady. Zdecydował: ,,co będziemy w domu we dwójkę robić , ty idź do pracy, a ja wychowam wnuki”. Miałam wielką pomoc w wychowaniu dzieci. Moja mama jeszcze pracowała. Po przejściu na emeryturę pomagała w wychowaniu wnuków. Mój mąż pracował w ośrodku badawczo rozwojowym i mógł pracować na dwie zmiany, a w następnym tygodniu zajmował się synami, odciążając dziadków. Dla mojego ojca wykształcenie dzieci to był priorytet , punkt honoru.
Ja wybrałam nauczanie początkowe na Uniwersytecie Łódzkim. Lubiłam pracę z dziećmi, dawało, mi to wiele satysfakcji. Podjęłam pracę w szkole.
W Łodzi żyło się dobrze, nauczyciel wf udostępniał salę gimnastyczną , boisko szkolne. Życzliwość sąsiedzka była ogromna. Nie mieliśmy komputerów, ale czas wypełniony był zawodami sportowymi, grami, itp. Dzieci same organizowały sobie czas pod okiem sąsiadów. Słuchaliśmy poleceń dorosłych i w ten sposób było bezpiecznie. Sąsiedzi bardzo sobie pomagali.
W wieku 16 lat z Bałut przeprowadziłam się na Wilczą do trzypokojowego mieszkania. Ojciec zabrał do siebie babcię, którą się opiekowaliśmy. Dużo czasu spędzałam w domu, uczyłam się , czytałam. Często chodziłam do czytelni. W liceum chodziłam do teatru z klasą i wychowawcą. Potem omawialiśmy spektakle. Zawsze otrzymywałam pieniądze na bilety. Dużo czasu spędzaliśmy w Helenówku, i w Łagiewnikach.
Najmłodsza siostra mamy miała dom w Arturówku i często tam jeździliśmy. Dziadek łowił ryby i razem wyjeżdżaliśmy na teren łowiska.
Dwa razy byłam na koloniach, należałam do ZHP i uczestniczyłam w obozach. Były to turnusy 26 dniowe. Napisałam moja pracę magisterską: ,,HIERARCHIA WARTOŚCI ETYCZNYCH HARCERZY W ODRÓŻNIENIU OD INNYCH GRUP SPOŁECZNYCH”.
Starałam się udowodnić, że harcerstwo jest lepsze, warto w nim być, bo wartości etyczne przewyższają inne organizacje. Wtedy tak uważałam. Po powstaniu HSPS organizacja zatraciła swojaą rangę.
Harcerz to osoba wrażliwa , pomagająca innym. Ważne jest, żeby umieć podać rękę potrzebującym. Harcerstwo tego uczyło. Prowadziłam szczep harcerski. Proponowano mi wstąpienie do partii, ale odmówiłam.
Później pełniłam funkcję zastępcy dyrektora. Przystąpienie do PZPR było sprzeczne z moim systemem wartości. Nie uległam presji, kiedy ostrzeżono mnie, że nie awansuję, jeśli nie wstąpię.
Moje miasto się zmienia tego, z czego jesteśmy dumni. Nie jesteśmy przedmieściem stolicy. Nigdy nie widziałam brzydoty tego miasta. Zawsze było to moje godne miasto. Wyszukałam legendę o powstaniu i opowiadałam ją uczniom. Zawsze z dumą mówiłam, że jestem łodzianką. Moi uczniowie zwiedzali, uczyli się historii miasta. Mam nadzieję, że choć część przekaże tę wiedzę następnym pokoleniom. Zawsze uważałam, że trzeba się utożsamić z miejscem pobytu.
Mam dwóch synów z wyższym wykształceniem.
Elżbieta 1954