Miasto z duszą.
Sobota pracująca, matka kończyła pracę o 13.00 i wracała do domu. Już o godzinie 14 wsiadaliśmy przy ul. Północnej w tramwaj nr 46 i jechaliśmy do Sokolnik. Wtedy była to osada podzielona na działki z domkami campingowymi. Tory tramwajowe biegły w jedną stronę. Podróż do Emilii trwała około godziny. Na przystanku czekały dorożki, którymi dojeżdżaliśmy do działek. Mijaliśmy kopalnię żwiru, z której dostarczano surowiec na budowę bloków osiedla Teofilów. Przez środek działek płynęła struga, w której łowiliśmy miętusy. Sprzęt do łowienia to patyk leszczyny i żyłka. Na działce czekali już kuzyni, wujkowie, rodzina. Bawiliśmy się do rana, dzieci szły spać późnym wieczorem. Rano wszyscy byli trzeźwi i wypoczęci. Przygotowywali śniadanie, potem obiad i po południu wracaliśmy tramwajem do miasta.
W Łodzi spędzałem czas z rówieśnikami na boisku szkolnym. Graliśmy w siatkówkę, piłkę nożną, państwa- miasta, klasy i inne zabawy. Ociągaliśmy się z powrotem do domu. Zadania domowe odrabialiśmy szybko po powrocie ze szkoły, żeby mieć dużo czasu na zabawę. Paczka dzieci z bloku to około 40 osób, wszyscy się znali, rodzice również. Było więc bezpiecznie. Bawiliśmy się świetnie, nie było pijaków i chuliganów. Wszyscy mieli pracę. A bezrobotni byli rejestrowani przez milicję.
Z rodzicami chodziliśmy raz na kwartał do teatru, częściej do kina. W szkole średniej spędzaliśmy czas z kolegami, bo było weselej. Rodzice mieli mało czasu na rozrywki, jedynie w sobotę i niedzielę jechaliśmy do Łagiewnik lub do Sokolnik. Rodzice lubili dancingi i chodzili ze znajomymi do restauracji Sim. Żyliśmy skromnie, ale na rozrywki też starczyło. Często urządzaliśmy prywatki.
Jednakowe stroje do szkoły dawały poczucie równości materialnej. Ja nie widziałem różnic między nami dziećmi. Sroga wychowawczyni nie dopuszczała do makijażu i malowanych paznokci u dziewcząt. Wszystkie dziewczyny były piękne. Nie było kłótni i bijatyk tak jak obecnie. Rodzice uczyli szacunku do nauki, do nauczycieli i szkoły. Ja byłem sportowcem, grałem w piłkę siatkową, uprawiałem lekkoatletykę, uczęszczałem na SKS. Rodzice cieszyli się, że chcę uczyć się w liceum, a potem studiować. Nie miałem sprecyzowanych zainteresowań zawodowych, więc wybrałem liceum ogólnokształcące.
Bardzo lubiłem fizykę, uczęszczałem na kółko fizyczne. Nie miałem wolnego czasu, sport, fizyka i nauka, to były priorytety. Rodzice nie mieli ze mną problemów wychowawczych, świadectwa też miałem dobre. Wybrałem studia na uczelni wojskowej w Toruniu. Urokliwe były tam kawiarnie w zabytkowych piwnicach, gdzie piło się dobre wina. Wróciłem jednak do Łodzi z sentymentu, z powodu rodziny, koleżanek.
O polityce nie rozmawialiśmy. Rodzice też nie rozmawiali o zarobkach i nie narzekali. Wszyscy wokół nas mieli podobne warunki życia. Łódź wydawała mi się szara, brudna od dymu i pyłu, ale bezpieczna. Miasto miało duszę, w każdej rodzinie ktoś pracował w fabryce moja mama była skręcaczką. Pracowali na zmiany, czasu na wypoczynek było mało. Cieszyliśmy się z czasu wolnego od soboty w południe i z całej wolnej niedzieli. Wtedy ludzie odpoczywali. Piotrkowska była kolorowa oświetlona neonami, pełna sklepów, tłumy ludzi, pośpiech, zakupy. To miasto ma duszę.
Włodzimierz 1958