Badacz czarnych dziur w kosmosie
Urodziłem się w Łodzi na Chojnach. Matka pochodziła w Warszawy, gdzie w Powstaniu Warszawskim zginęła cała jej rodzina. Przeżyła ona i siostra. Nie mam nawet grobów moich dziadków.
Ojciec też urodził się w Łodzi. Przed wojną ukończył szkołę,w Warszawie i pracował w drukarni. Podczas wojny pracował w tajnej drukarni. Pamiętam zdjęcie ojca, jak przez piec kaflowy wchodzi do podziemnej drukarni. Granatowy policjant zauważył, że ojciec pracuje przeciw okupantom i szantażował go, chciał pieniędzy. Podziemie wykonało wyrok na policjancie. Podczas powstania ojciec mieszkał w Piastowie, a po zakończeniu okupacji przyjechał do Łodzi. Tu poznał moją matkę.
Dzieciństwo spędziłem na Chojnach, które uważałem za piękną okolicę. Mieszkańcy centrum miasta mówili, że strasznie śmierdzi, bo ta dzielnica nie miała kanalizacji, nieczystości płynęły rynsztokami.
Ojciec pracował w drukarni jako korektor i zecer. Był cenionym pracownikiem, pamiętam, że nawet w nocy przyjeżdżali po ojca, bo trzeba było coś zmienić w porannej gazecie. Miał dostęp do wielu informacji, więc naciskano, żeby wstąpił do PZPR. Ostatnio znalazłem list, w którym pisze, że jeszcze niedostatecznie pracował nad sobą i nie jest godny być członkiem partii. Czuje się zaszczycony i nadal będzie się doskonalił. Musiał być bardzo ostrożny, bo był to rok 1953. Był to akt odwagi, ale wiązało się to z tym, że nigdy nie awansował.
Matka zajmowała się domem, nie miała wykształcenia. Pamiętam, że kiedy chodziłem do liceum ona wieczorowo robiła maturę. Ojciec miał dwóch braci, z których jeden był aktorem. Mieszkał w teatrze Lutnia przy ul. Piotrkowskiej. Później przeniósł się do teatru im. Bogusławskiego do Kalisza. Był miłośnikiem zwierząt. Drugi stryjek pracował w kancelarii sądu przy placu Dąbrowskiego. Opowiadał mi różne historie, które mogły być scenariuszem filmu. Pewnego dnia przyjechali w ubraniach roboczych panowie. Powiedzieli, że muszą zdemontować żyrandole w celu czyszczenia. Przerwano posiedzenie sądu, wynieśli żyrandole i ślad po nich zaginął. Opowiadał, że złodzieje nieśli szafę, postawili przy witrynie sklepu jubilerskiego, wycieli szybę i odeszli z łupem w szafie. Wykorzystał tę sytuację Jan Machulski w filmie ,,Va bank”.
Często chodziliśmy do teatru Lutnia , tam też było kino. Pamiętam kino ,,Dworcowe„ na dworcu kaliskim. Pamiętam, że oglądałem tam film pt. ,,Skarby króla Salomona”.
Święta były tradycyjne. Mieszkanie było małe, bez wygód, z piecem z rurą przechodzącą przez pokój. Sąsiedzi zdobyli telewizor zrobiony chałupniczo, była to duża szafka z małym okrągłym ekranem. Uruchomili, widziałem wybuch Etny. Był to rok 1956. Pamiętam, że przyszedł do nas wujek i pokazał pierwszy długopis. Było to dla mnie dużym przeżyciem. Może właśnie dlatego całe życie konstruowałem różne rzeczy. Mam na swoim koncie wiele patentów.
Często chodziliśmy do parku Poniatowskiego i do parku przy Uniwersalu. Pamiętam występy artystów w drewnianej muszli koncertowej w parku Helenów. Podczas spacerów rodzice kupowali lody lub ciastka. Pamiętam wiele kin, do których chodziliśmy. Nie byliśmy zamożni, ale nigdy nie słyszałem rozmów na te tematy. Ojciec był również konsultantem w drukarni w Tomaszowie. To była druga pensja.
Na tematy polityczne też nie rozmawiano. W piątej klasie zapisano nas wszystkich do TPPR/ Towarzystwo Przyjaźni Polsko Radzieckiej/. Należałam tylko do Związku Studentów Polskich.
Po podstawówce wybrałem liceum ogólnokształcące. Moim ukochanym przedmiotem była fizyka. Po maturze studiowałem na Uniwersytecie Łódzkim. Na trzecim roku studiowałem też filozofię.
Pracowałem na uczelni. Pamiętam, że relacje między kolegami były dobre, do dziś się spotykamy. Nie do pomyślenia było, żeby ktoś kogoś pobił. Niedopuszczalne było w liceum, żeby ktoś zachował się agresywnie do koleżanki. Byliśmy wielką rodziną.
Rodzice jeździli na wczasy. W szkole jeździłem na kolonie i obozy z zakładu pracy ojca. W tych latach ludzie bardzo często się odwiedzali. Przychodziła głównie rodzina. W mojej rodzinie nie piło się alkoholu. Dużym wydarzeniem w Łodzi było przybycie Marino Mariniego, pierwszego artysty zza żelaznej kurtyny. Byliśmy w hali sportowej na koncercie całą rodziną. W nocy stał tłum wielbicieli przed hotelem Grand, gdzie nocował.
Pamiętam jednego sąsiada o nazwisku Niezgodziński i tylko z nim mieliśmy zatargi. Miałem dużo satysfakcji kiedy zalałem mu mieszkanie – awaria centralnego ogrzewania.
Łódź była piękna, a Piotrkowska kolorowa od neonów. Na kominy nie zwracałem uwagi.
Karol 1651