Moja lewicowa rodzina.

Moja rodzina jest w Łodzi od kilku pokoleń. W 1915 roku

 dziadek kupił dom przy ulicy Kowieńskiej 15. Budynek był

 piętrowy, zajmowali pierwsze piętro, a pozostałe

 pomieszczenia wynajmowali. W tym domu urodził się w

 1920 roku mój ojciec. Ja urodziłem się w roku 1947 i też tam

 mieszkałem. Dziadek i babcia pochodzili z Retkini. Obok

 mieszkał wujek

Kazimierz Błażewski, który po wojnie był sekretarzem

 Komitetu Dzielnicowego PZPR na Polesiu przy ul Gdańskiej.

 Cała rodzina miała poglądy lewicowe. Na dziedzińcu domu

 stała duża komórka, w której przed wojną odbywały się

 zebrania Komunistycznej Partii Polski – KPP.

Bywał tam też młody Mieczysław Moczar. Babcia mówiła, że

 był bardzo uczynny, często dawała mu produkty spożywcze.

 Mówię o tym, bo ma to dalsze konsekwencje. Ojciec z siostrą

 i ciotką wyjeżdżają już w 1939 roku do Warszawy. W 1944

 roku bierze on udział w Powstaniu Warszawskim. Mama –

 jako narzeczona dojechała tylko do Józefowa i nie mogła

 wjechać do stolicy, bo Niemcy zamknęli most na Pradze.

Wujek Bronek był aktorem i pracował w kawiarni z

 Mieczysławem Foggiem. Moja rodzina była świadoma i

 zaangażowana politycznie. Na początku wojny ojciec był w

 Straży Warszawskiej, cały ten oddział był w AK. Byli dobrze

 uzbrojeni. Wracając po upadku powstania spotyka w lasach

 koło Skarżyska oddział, którego dowódcą jest wspomniany

 Moczar. Ojciec dojechał do wuja w Żakowicach pod Łodzią.

 18 stycznia podjechały rosyjskie czołgi i szukali ojca, bo

 Moczar polecił go za przewodnika. Ojciec prowadził ich

 przez Dąbrowę do ulicy Dąbrowskiego róg Rzgowskiej . Tam

 były ważne zakłady, w których remontowano silniki

 samolotowe. Ojciec mógł wreszcie dotrzeć do domu na

 Karolewie. Koledzy ojca pracowali u Leona Plihala,

 czeskiego fabrykanta. W dniu wyzwolenia zdjęli skórzane

 pasy transmisyjne, ukryli je, żeby Rosjanie nie wywieźli

 maszyn.

I tak mogli jeszcze w styczniu uruchomić maszyny. Fabryka

 produkowała bieliznę dla wojska.

Chłopaki cieszyli się, że fabryka ruszyła, że Łódź żyje. Po

 pewnym czasie ojca przenieśli do Zgierza, żeby tam

 uruchomił fabrykę wyrobów wełnianych. Przez pierwszy

 miesiąc spał w fabryce.

W roku 1954 rodzice przeprowadzili się do mieszkania przy

 ulicy Kopernika 75/77. Otrzymał decyzję od kwaterunku. Tu

 już była woda i ubikacja oraz pokój z kuchnią. Bardzo

 poprawili sobie warunki bytowe. Pamiętam, że zimą były

 duże opady śniegu i szło się tunelami między zaspami.

Podczas kolarskiego Wyścigu Pokoju wystawialiśmy krzesła i

 oklaskiwaliśmy Królaka. Pamiętam, że w przedszkolu

 pojechaliśmy na wycieczkę do Warszawy do Domu Partii i

 odbyło się spotkanie z Bolesławem Bierutem. Byli z nami

 dzieci górników, hutników, a my byliśmy dziećmi

 włókniarek.

W grudniu najmłodsza siostra zachorowała i dostaliśmy

 receptę na penicylinę. Poszedłem do pobliskiej apteki.

 Niestety, nie było leku. Pojechałem do apteki róg Kopernika i

 Żeromskiego. Tam też nie było leku. Aptekarka sprawdziła,

 że jest w Zgierzu. Mimo że miałem 7 lat, było już ciemno i

 bardzo zimno, to pojechałem tam tramwajem. Ojciec wrócił z

 pracy po godzinie 20 i rozpoczął poszukiwania. Wróciłem z

 lekiem dla siostry. Wtedy nie opiekowano się nadmiernie

 dziećmi, a chłopcy byli bardzo samodzielni. Nie rozumiem,

 dlaczego synowa odwozi 13 letniego wnuczka do szkoły.

 Łódź zawsze była dla mnie najpiękniejsza, ukochana, jedyne

 miejsce do życia. Nie marzyłem o wyjazdach. W domu była

 zawsze atmosfera patriotyczna, rodzina się kochała. Ja i

 siostry czuliśmy miłość rodziców. Obchodziliśmy święta

 narodowe.

Latem braliśmy flaszkę z herbatą lub kompotem zatkaną

 papierowym korkiem, koc i opalaliśmy się wzdłuż obecnej

 Alei Unii. Kobiety nie miały opalaczy, tylko siedziały w

 halkach. Ktoś wyjmował harmonię. Ludzie śpiewali, było

 wesoło. Park na Zdrowiu był pełen ludzi. Często mówiono,

 że jadą ,,w brzózki za Kaliski”. Do szkoły jeździliśmy

 tramwajem, a na przystanku pani Chodakowska prowadziła

 budkę z produktami spożywczymi. Jej starszy syn był

 znanym hokeistą.

Brat ojca nie wrócił do kraju, był czołgistą u Maczka i ożenił

 się ze Szkotką. Ojciec był Akowcem i był często

 przesłuchiwany. W domu nie mówiło się o polityce i nie

 narzekali na brak pieniędzy.

Ojciec dobrze zarabiał, był kierownikiem farbiarni. Miał

 skończone w 1936r Technikum Włókiennicze. Zeszyty ojca z

 technikum były identyczne jak moje notatki na politechnice.

 Świadczy to o wysokim poziomie nauczania w technikum

 przed wojną. Matka miała wykształcenie podstawowe,

 pochodziła z Poznania. Jej rodzina też była patriotyczna.

 Pradziadek był Powstańcem Styczniowym. Mam dwa

 portrety powstańców – styczniowego i warszawskiego. 

U mnie w domu obchodziło się Święto 3 Maja. Tego dnia

 siadaliśmy w ogrodzie i śpiewaliśmy różne pieśni związane

 z historią Polski.

Dziadek zawsze wywieszał flagę, była to rzecz święta. Ludzie

 dbali o swoja ulicę. Już na 1 Maja , malowano na biało

 wapnem krawężniki i pnie drzew. Było bardzo odświętnie.

 Czuło się wiosnę i radość. Nie znam podobnego, tak

 wzniosłego uczucia, jak wtedy.

Ojciec pod koniec życia wstąpił do ZBOWID-u. Nie był

 zachwycony. Powiedział, że wielu tam nie powinno być.

 Mama w latach 70 -tych podjęła pracę jako szwaczka.

Mama była wysoką i zgrabną kobietą. Dobrze się ubierała,

 szyła suknie u krawcowej. Kupowała tkaniny w łódzkich

 sklepach. Ojciec nie dał się namówić na żadne

 kombinatorstwo i niczego z fabryk nie wynosił . Mówił, że

 musi być przykładem dla robotników. Na Czerwonym Rynku

 wielu handlowało ciuchami, nie tylko z paczek.

 Po podstawówce dostałem się do Technikum Łączności 

na wydział Radiowo – Telewizyjny. Była to szkoła, po której

 ukończeniu było dużo intratnej pracy. Jednak odebrałem

 dokumenty i przeniosłem się do Technikum Włókienniczego.

Na pierwszy obóz harcerski pojechałem do Olecka. Moim

 drużynowym był Jerzy Miecznikowski, był dla mnie ważną

 postacią – GURU. Harcerstwo to wspaniała organizacja.

 Dawało możliwości rozwoju, podróżowania. To było nasze

 życie. Dostałem zadanie wykopać latryny i zbudować piec w

 kuchni, zadanie to wykonywał ze mną starszy instruktor, brat

 druha Jerzego.

Były dwa podobozy razem około setki dzieci. Obozy trwały

 26 dni i były tanie. Starałem się zapraszać 

druha J. Miecznikowskiego na ważne uroczystości w moim

 życiu.

  Między innymi ufundowałem tablicę pamiątkową mówiącą o

 akcji ,, Dorsze”. Ale to już inna historia opisana w książce.

Wracając do tradycji w moim domu. Zawsze na święta była

 peklowana gotowana szynka z kością, mama piekła dobre

 ciasta i robiła świetne kopytka. Teraz ja je robię. Ojciec

 często robił kaszankę , kiełbasy, pasztety. To była tradycja i

 atmosfera świąt. Na wigilie podawano czerwony barszcz na

 wywarze z karpia. Na niedzielę często gotowano czerninę.

Już jako harcerz w szkole średniej spotkałem się z organizacją

 ZMS. Nie podobały mi się różne rzeczy w kraju.

 Przeczytałem kapitał Marksa. Dowiedziałem się, że jest to

 ustrój idealny. Wstąpiłem do PZPR. Zakończyłem aktywny

 udział w ZHP. Członkiem partii byłem do końca jej istnienia

. Obecnie związany jestem z partiami lewicowymi. SDRP

 była ostatnią partią i oddałem legitymację. Nie podobał mi się

 brak uczciwości ze strony niektórych osób.

Andrzej 1947

Podobne wpisy