Podobne wpisy
Mój ojciec powinien dostać Nobla.
PrzezUlaMój ojciec powinien dostać Nobla. Ojciec przyjechał do Łodzi z Wielkopolski mając 20 lat. Wcześnie został sierotą, więc wychowywany był przez stryja. Ciotka z wujem murarzem prowadzili gospodarstwo rolne. Po 5 klasach szkoły podstawowej, ojciec był posłany do terminu. Tak zdobył zawód piekarza, który wykonywał do końca życia. Mając 16 lat włożył buty stryja, wsiadł…
Ze wsi do miasta
PrzezUlaMoi dziadkowie przyjechali ze wsi Małyń. Kupili w Łodzi duże mieszkanie. Pieniądze mieli ze sprzedaży majątku po swoich rodzicach. Były to lata 1930. Dziadek prowadził sklepik spożywczy, babcia nie pracowała, ale prowadziła dom, szyła nam ubrania, pracowała chałupniczo. Mieszkanie miało ponad 100 metrów, znajdowało się w pięknej kamienicy przy ul. Tuwima. Urodziła się trójka dzieci….
Wiele umiejętności i zawodów
PrzezUlaUrodziłam się w Łodzi w 1972 roku. Moja babcia Marianna ze strony mamy zawsze mieszkała w Łodzi. Jej rodzice pracowali u Scheiblera i Herbsta. Ojciec babci Władysław był kucharzem w pałacu Herbsta. 1/ Marcin Kuśmierczyk ojciec Marianny – dowód osobisty z 1928 r. 2 Poniżej zdjęcie dziadka Józefa z matką Bronisławą z domu Gutman. Często…
Zarzew
PrzezUlaMoja pierwsza dekada. Urodziłem się w Łodzi. Nie miałem innej możliwości. Moi rodzice mieszkali na Szlezyngu. Tam się poznali, pobrali jeszcze przed II- gą wojną światową . Okupacja ich rozdzieliła. Ojciec ślusarz, po szkole selezjańskiej, pracował w zakładach Rozenblata. Niemcy wychwycili dobrego fachowca i wywieźli na roboty do Rzeszy. Pracował w zakładach zbrojeniowych. Za działalność…
Obraz Łodzi.
PrzezUlaJestem urodzony w 1962 roku i wychowany w moim mieście Łodzi na Bałutach, pierwsza brama od Bałuckiego rynku. Miejsce specyficzne i ciekawe. Codziennie odbywały się tam interesy często załatwiane jako rękoczyny. Drzwi można było nie zamykać, nikt tu nie kradł. Sąsiedzi bardzo sobie pomagali. .Często spotykamy złe opinie o Bałutach, a tu doświadczyłem zupełnie czegoś…
Spotkanie z ziemią obiecaną
PrzezUlaPaździernik 1958 roku. Centrum Łodzi. Nie wiem skąd tu się wzięłam. Miasto oglądane oczami czteroletniego dziecka było mokre i smutne. Brukowana, wąska ulica z przepastnymi otworami bram. Jedna z tych bram prowadziła na podwórko otoczone z czterech stron obskurnymi kamienicami do samego nieba z niezliczoną ilością okien. W jednej z nich, najmniejszej, miałam zamieszkać. Dziadek…