Moja sentymentalna Łód

Łódź zawsze była dla mnie miejscem przyjemnym, z parkami, życzliwymi ludźmi, przyjazną atmosferą.

Mieszkaliśmy z babcią i prababcią w kamienicy przy ulicy Dolnej. Babcia i prababcia pochodziły ze wsi i nie miały wykształcenia. Babcia sama nauczyła się szyć i prywatnie szyła dla kobiet i dla mnie sukienki, spódnice, bluzki. Przypuszczam, że zmusiły ja do tego warunki. Pierwszy mąż babci zmarł szybko na gruźlicę, zostawiając ja z małym dzieckiem. Wyszła za mąż po raz drugi. Urodziła 1937 roku moją mamę w i w 1939 roku syna. Gdy wybucha wojna, dziadek poszedł walczyć i już nigdy się nie spotkali. Po wojnie babcia poszła do ZBOWID-u, ale powiedzieli ,że niedostanie nic, bo za szybko dał się zabić. Musiała więc sama wychować trójkę dzieci.

Obecnie domu babci już nie ma. Mieszkaliśmy na parterze, był mały ogródek. Miałam kilkoro rówieśników, z którymi się bawiłam. Zdarza mi się, że wchodzę na podwórka między starymi kamienicami i czuję ogromny sentyment do tamtych lat. Ogródki, wywieszone pranie, otwarte na zewnątrz okna, odgłos radia. Najgorszym, wielkim problemem były toalety, każdy miał swoją kabinę, ale budynek stał na zewnątrz. Potem rodzice zamieszkali w kamienicy przy ulicy Kopcińskiego.

Jako dziecko nie widziałam różnic ekonomicznych między dziećmi. Mieliśmy co jeść, babcia szyła super kiecki, więc życie toczyło się spokojnie. Bardzo często spotykaliśmy się z bliższą i dalszą rodziną. Rodzice wyprawiali imieniny, urodziny, święta. Było wesoło i gwarnie. W wolnym czasie chodziłam do teatru Arlekin, do kina, a w niedzielę rodzice wraz ze znajomymi organizowali wyjazd poza miasto na zieloną trawkę. Jeździliśmy w okolice Strykowa i w inne miejsca – mam do dziś zdjęcia z tych wypadów.

Rodzice nigdy nie mówili o sytuacji ekonomicznej naszej rodziny. Mama pracowała jako maszynistka, a ojciec był milicjantem. Oboje mieli wykształcenie średnie. Nie miałam kłopotów z otrzymaniem kieszonkowego, zawsze mogłam kupić potrzebne mi rzeczy. Po szkole podstawowej za namową znajomego ojca wybrałam Technikum Przemysłu Spożywczego w Łodzi ( kierunek analiza środków spożywczych).

Byłam zaangażowana w życie szkolne. Brałam udział w konkursach recytatorskich, grałam w przedstawieniach szkolnego teatrzyku. Należałam do harcerstwa i wyjeżdżałam na rajdy i obozy. Mój chłopak, Janusz była aktywnym harcerzem, a ja w szkole średniej już nie należałam do ZHP. Wyjeżdżałam na rajdy z drużyną mojego chłopaka. Z moim chłopakiem chodziłam do teatru, kina, a jako dorośli wyjeżdżaliśmy w Tatry.

Rodzice dużo rozmawiali o polityce z powodu pracy ojca. Pamiętam rok 70, mama leżała w szpitalu, ja miałam 13 lat. Ojciec był w pracy. Bardzo się baliśmy, więc przychodziła do domu opiekunka.

Mama była pogodną, zawsze uśmiechniętą osobą. Świetnie gotowała i piekła, lubiła organizować imprezy w domu. Chodzili też z ojcem na sylwestry i przynosili mi balony. Mieli wielu znajomych. Ojciec był raczej introwertykiem. Pamiętam suknie mamy ze złotej lamy i podobną srebrną, do tego błyszczące szpilki. Lubiłam się przebierać w rzeczy mamy .

Z domu rzadko wychodziłam sama, najczęściej z Januszem lub koleżankami. Odwiedzaliśmy wtedy kawiarnie, kupowaliśmy lody w Horteksie. Na ulicach nie było pijanych czy leżących na ławce, nie widziałam osób awanturujących się na ulicy. Milicja pilnowała porządku. Pamiętam dzień otwarcia Centralu, patrzyłam z dumą i czułam się dorosła./1972rok/

Pamiętam też ulicę Główną, na której dziadek kupował mi coś do ubrania. Domy były drewniane, parterowe, a w nich wiele prywatnych sklepików, w których sprzedawano buty, bluzki, modne sukienki, kapelusze i inne. Tam dziadek kupił mi modne buty roc-end-rolki. Pamiętam, że na komunię wujek kupił mi zegarek. A na Piotrkowskiej w dużym sklepie Wedlla kupił kilka paczek rodzynek w czekoladzie. Moje łakomstwo odchorowałam. Najchętniej chodziliśmy do Horteksu, pewnego razu, wchodząc, wpadłam w ramiona Marka Perepeczko. Zrobił na mnie duże wrażenie. Krzyknęłam: „Janosik”!. Jestem fanką polskich filmów i seriali, interesowałam się wydarzeniami filmowymi, aktorami, wiedziałam, gdzie jest kawiarnia,, Honoratka” ( bywali w niej sławni artyści).

Mimo że Łódź była szara od pyłu i dymu, to pamiętam sklepy z kolorowymi tkaninami, ulicę Piotrkowską, która była jedną wielką galerią. Spacerowały po niej tłumy ludzi, jeździły autobusy i auta. Byłam też na wycieczce w fabryce – dawniej Poznańskiego i widziałam maszyny, robotników ( tak jak w filmie Wajdy). Bałam się tego huku, stukotu, pyłu. Przerażały mnie warunki pracy.

Nie dostrzegałam różnic ekonomicznych wśród młodzieży. Nie byłam osobą, która miała wygórowane potrzeby, nie zwracałam uwagi, czy ktoś jest lepiej lub gorzej ubrany. Tradycyjne potrawy w moim domu to kapuśniak, zupa grzybowa, śliwkowa w suszu, karp na różne sposoby.

Wakacje moi rodzice spędzali na wczasach w ośrodkach zakładowych, a ja dwa turnusy na koloniach. Potem, tak jak wielu Polaków, jeździliśmy do Bułgarii, do Jugosławii. Morze zobaczyłam po raz pierwszy mając 20 lat, bo lubiliśmy wyjazdy w góry i na Mazury.

Pamiętam piękny park Julianów i przygodę z nim związaną. Wywiozłam kiedyś tramwajem dzieci z podwórka do tego parku. Długa nieobecność zaniepokoiła rodziców i zawiadomili milicję. Wtedy pierwszy raz tato zabrał mnie do pokoju i strasznie krzyczał. Mama powiedziała: ,,widzisz twój ukochany tata krzyczy na ciebie,, odpowiedziałam: ,, ojciec wie co robi”. Byłam zaprzyjaźniona z okolicznymi sklepikarkami, z panią z apteki, która dawała mi wit C. Byłam lubiana i chętnie rozmawiałam z dorosłymi.

Basia 1957

Podobne wpisy

  • Pielęgniarstwo = pomoc

    Pielęgniarstwo = pomoc Mieszkałam z rodzicami w Łodzi, w czynszowej kamienicy. Mieszkało tam 14 rodzin. Sąsiad był kierownikiem w PKS, a żona położną. Chodziłam z nią na patronaże do domów, w których rodziły się dzieci. Kobiety rodziły w domach i bez komplikacji odbierała poród i nic złego się nie działo. Myślę, że z tego powodu…

  • Jarzębina czerwona, Que serasera.

    Lata pięćdziesiąte, początek sześćdziesiątych.,, Jarzębina czerwona”, „Que sera sera” – te piosenki zawsze kojarzą mi się z dzieciństwem. Widzę pokój pełen rozśpiewanych ludzi – to rodzice oraz ich znajomi z dziećmi, których traktowaliśmy jak bliską rodzinę. Niedzielne popołudnia to był czas spotkań towarzyskich, wspólne biesiadowanie i śpiewanie. Do dziś brzmią mi w uszach słowa piosenek…

  • W drewniaku

    W drewniaku Słysząc: „moje łódzkie podwórko”, natychmiast w mojej wyobraźni pojawia się projekcja wspomnień. I bardzo doceniam siłę retrospekcji. Jestem zaledwie kilkuletnią dziewczynką, mieszkającą w piętrowym „drewniaku” na ówczesnych obrzeżach miasta. Choć nie pamiętam dokładnie samego budynku, wiem, że wchodziło się do niego po dwóch lub trzech stopniach schodów od strony południowej. Przywoływany przeze mnie…

  • Moja pasja to autobusy.

    Moja rodzina ze strony ojca przywędrowała z okolic Moszczenicy, jest to rejon Piotrkowa Trybunalskiego. Przyjechali jeszcze przed wojną. Dziadek zajmował się końmi ale w Łodzi podjął pracę jako palacz w jednej z fabryk. Babcia zajmowała się domem. Chciałabym powiedzieć o ich życiu podczas wojny. Dziadek pracował u Niemca, woził go dorożką, transportował towary w jego…

  • Jadą wozy konne …

    Noc, wszyscy śpią. Nagle stukot końskich kopyt, krzyki. Wszyscy wstają, wychodzą kupować słomę, ziemniaki i kapustę . W Łodzi w latach 50 większość łóżek miała sienniki. Były szyte z grubego lnianego płótna w kolorze beżowym. Na środku był otwór zszywany grubą igłą, zwaną groszówką . Ciepły sierpniowy ranek, ludzie wynoszą sienniki, wymieniają starą roczną słomę…