Na Rudzie

Urodziłem się w lutym 1957 roku w Łodzi. Mieszkaliśmy na Rudzie Pabianickiej w czynszowej kamienicy z wieloma lokatorami. Piękny teren: stawy, lasy, zagajniki. Jednym słowem, przedmieścia miasta.

Rodzice byli robotnikami. Pracowali w pobliskich zakładach :,,Pierwsza” i „Biała. Tam też chodziłem do szkoły podstawowej. Byli tam dobrzy nauczyciele i przyjazna atmosfera. Miałem w kamienicy kolegów i koleżanki, czyli sąsiadów.

To właśnie młodszy kolega zaproponował pracę w grupie ministrantów. Bardzo mile wspominam te czasy, również księdza Ziółka. Służyliśmy do mszy w kościele przy klasztorze sióstr Bernardynek przy ulicy Rudzkiej. Spędzałem tam dużo czasu. Pamiętam, że ksiądz przywoził nam prezenty z Rzymu, co było bardzo miłe.

Chłopcy grali w piłkę w rudzkim klubie lub na boisku szkolnym. Dużą atrakcją była grusza w ogrodzie przy naszym domu. Skakaliśmy, wdrapywaliśmy się na konary drzewa. Było przy tym dużo strachu i śmiechu. Dużo jeździliśmy na rowerach. Jeśli ktoś nie miał, to pożyczaliśmy sobie wzajemnie. Nie pamiętam żebyśmy się różnili , wszyscy mieli ten sam poziom materialny. Rodziny były podobne. Nikt z nas nie myślał o statusie materialnym i społecznym kolegów.

Rodzice pracowali na trzy zmiany, więc zajmowała się nami babcia. Latem w niedziele spędzaliśmy czas na stawach Stefańskiego. Rozkładano koce, było jedzenie, materace do pływania. Często odbywały się tam koncerty, które chętnie oglądaliśmy. Spędzaliśmy tak czas całą rodziną. W pobliżu mieszkali moi wujkowie i też często tam przebywaliśmy. Dzieci biegały, a dorośli rozmawiali, opalali się.

Moi rodzice nie rozmawiali w domu na tematy ekonomiczne i polityczne. Nigdy nie odczuwałem, żeby w domu była bieda. W tej dzielnicy było kino Muza i często tam chodziliśmy. W szkole organizowano wyprawy do łódzkich teatrów. Po ukończeniu podstawówki kontynuowałem naukę w zasadniczej szkole handlowej. Mój wybór podyktowany był chęcią pracy z ludźmi.

Chcąc zdobyć wyższe kwalifikacje, zapisałem się do technikum ekonomicznego dla pracujących. Mój brat również chciał się uczyć i został elektronikiem. Myślę, że było to typowe, że każdy chciał się uczyć. Wszyscy moi znajomi nie wyobrażali sobie zakończenia edukacji na podstawówce.

Moje wakacje zawsze spędzałem z bratem u rodziny ojca na wsi w Tarnobrzeskim. Wraz z rodzicami pomagałem w gospodarstwie, również przy żniwach. Była tam rzeka, w której chętnie się kąpaliśmy. Zjeżdżała się rodzina i wspólnie pracowaliśmy, rozbijaliśmy namioty, odpoczywaliśmy od nauki.

Należałem do ZHP, potem do ZSMP. Wraz z grupą kolegów organizowaliśmy wycieczki do Berlina, na grzyby i inne. Potem wstąpiłem do PZPR. Chciałem zmieniać mój kraj, wydawało mi się, że będąc w partii, zdołam coś poprawić. Niestety nie udało się i wstąpiłem do Solidarności. Bardzo ufałem Lechowi Wałęsie i do dziś go cenię. Interesowała mnie polityka. Brałem czynny udział w demonstracjach, protestach na terenie Łodzi. Dziwię się do dziś, jak to się stało, że przeskoczyłem dwumetrowy płot, uciekając przed ZOMO. Uważałem, że trzeba protestować przeciw utopijnej ideologii. Wiedziałem, że ówczesne rządy do niczego dobrego nie prowadzą i konieczne są zmiany ustroju. Chciałem się do nich przyczynić.

Wraz z przyszłą żoną chodziłem do kawiarni, na dancingi, spacerowaliśmy po Piotrkowskiej. Była to piękna kolorowa ulica, pełna wystaw, sklepów. Lubiliśmy podpatrywać modne ubrania, buty i nowinki techniczne. Była to ulica zawsze pełna ludzi. Mówiło się: ,,idę do miasta „ i każdy wiedział, że na Piotrkowską. Lubiliśmy bardzo programy kabaretowe, chodziliśmy do operetki, do Teatru Wielkiego, do kina.

Nigdy nie myślałem o wyjeździe z Łodzi, nie wiem czy w innym mieście bym się odnalazł. Tu wiem, znam, poznaję, mam przyjaciół. To jest moje miasto. Tu jest specyficzny klimat, piękne kamienice, zabytki. Tu mogę się dogadać.

Nieprawdą jest, że w moim mieście ludzie pili wódkę. Było na ulicy mniej awanturników niż obecnie. Kiedyś nie było też tylu bezdomnych, brudnych, żebrzących.

Przepracowałem 40 lat w fabryce. Mam jedną córkę z wyższym wykształceniem, a w tym roku urodziła się wnuczka.

Zbigniew 1957

Podobne wpisy

  • Jak dobrze mieć sąsiada

    W czasach PRL społeczeństwo borykało się z wieloma wyzwaniami, jednak sporo osób potrafiło unikać patologii społecznych poprzez różne strategie i podejścia. Po pierwsze, istotnym czynnikiem było wzajemne wsparcie i solidarność. Przykładem niech będzie wesele mojej serdecznej przyjaciółki, wyprawione przez niemalże całą kamienicę, w której mieszkała na Bałutach. Na korytarzu, na trzecim piętrze, wystawione były stoły…

  • Na ryby

    Dorastałem na osiedlu Zdrowie. Moimi kolegami z podwórka, a raczej z osiedla, byli niewiele starsi chłopcy. Nie mieli zagospodarowanych placów zabaw. Organizowali sobie sami miejsca, gdzie grali w siatkówkę (siatka rozpięta między akacjami), wyrysowane boisko i miejsce dla sędziego. W piłkę nożną grali na poligonie Brus wraz z żołnierzami. Zimą graliśmy w hokeja na Majerce…

  • Daleka droga

    Moja rodzina ze strony matki wywodzi się z Alzacji. Prapradziad von Falkenberg mieszkał w zameczku. Z Armią Napoleona trafił pod Moskwę. Został ranny i schronił się w dworku szlacheckim Nagiełłów na Litwie. Ożenił się z właścicielką tamtych dóbr. Rodzina żony przystąpiła do Powstania Listopadowego. Majątek został skonfiskowany. Musieli uciekać. Zabrali najpotrzebniejsze rzeczy i przyjechali do…

  • Tkaniny

    Kupowaliśmy tkaniny w sklepach i na wyprzedażach. Powstawały z nich kreacje często w jeden wieczór. Przypomnę nazwy i cechy produkowanych w Łodzi tkanin. Kreton – rodzaj bawełnianej lub lnianej tkaniny o splocie  płóciennym, usztywnianej. Tkanina ta jest barwiona  w kolorowe wzory. Jedwabna żorżeta to luksusowa, niezwykle lekka, cienka  i półprzezroczysta tkanina o charakterystycznej,  delikatnie chropowatej,…

  • Podwórko w bloku

    Jako dziecko mieszkałam w 4- klatkowym bloku na Dąbrowie. Podwórko było małe, ciągnęło się wzdłuż klatek schodowych, pomiędzy dwoma trawnikami, piaskownicą i ustawionym przy piaskownicy trzepakiem. Trzepak był najważniejszym punktem spotkań wszystkich dzieci .Pełnił rolę przyrządu gimnastycznego (fikołki, przewroty) oraz w oczekiwaniu na rówieśników był punktem spotkań. Przy trzepaku grało się w gumę, wiązało się…