Kino

Urodziłem się w Łodzi w 1957 roku. Mieszkałem przy ulicy Wysockiego. Ulica była brukowana ,,kocimi łbami”, a rynsztokami po obu stronach płynęły nieczystości.

Mama była nauczycielką a ojciec kierowcą karetki. Ojciec był piłkarzem w chojeńskim klubie sportowym. Mama bardzo angażowała się w pracę zawodową, bardziej niż w nasze wychowanie. Często zajmowałem się młodszym bratem. Pogodne niedziele spędzaliśmy na Stawach Jana. Latem jeździłem z mamą na kolonie (a później jeździłem sam).W szkole podstawowej dwa miesiące spędzałem na koloniach.

Mieliśmy liczną rodzinę i w soboty zawsze była impreza urodzinowa lub imieniny u nas lub u kogoś. Do pobliskiego kina chodziłem bardzo często, głownie z ojcem. Potem przeprowadziliśmy się do bloków na Dąbrowie, miałem wtedy blisko do kina Roma, Rekord i Wolność. Najchętniej wybieraliśmy filmy wojenne lub komedie.

Obowiązkowo uczestniczyłem w Konfrontacjach Filmowych, aż do roku 1977.

W szkole średniej pracowałem nad morzem w Ujeściu. Zauważyłem, że sprzedają na plażach wędzone węgorze i lody. Postanowiłem spróbować swoich sił w prywatnym biznesie. Poznałem okolicznych rybaków, nauczyłem się wędzić ryby. Łowiłem lub kupowałem z kutrów węgorze, wędziłem i sprzedawałem kawałki ,chodząc po plaży. Udało się, zarabiałem sporo pieniędzy. Na ostatnie dwa tygodnie wakacji mogłem pojechać z grupą chłopaków w Karkonosze, oczywiście za zarobione pieniądze.

Po podstawówce wybrałem technikum mechaniczne. Bardzo chciałem się kształcić, zdobyć maturę. Nie chciało mi się przykładać do nauki ,ale miałem dobre oceny, przychodziło mi to łatwo. Z chłopakami chodziliśmy na Piotrkowską, na Główną, do baru „Miś”. Bardzo często z grupą znajomych chodziłem do kina, wielokrotnie na niektóre tytuły, np. ,,Kin-kong,, oraz ,,Prywatna Wojna Murphyego”. Z technikum blisko było do parku 3 Maja, gdzie dzień w dzień graliśmy w gałę.

W pierwszej klasie chodziłem na zajęcia do szkolnej orkiestry dętej. Niestety nauczyciel pojechał do USA i już nie wrócił.

Zacząłem udzielać się w TKKF. Razem z Ryszardem Bonisławskim organizowaliśmy wiele turniejów sportowych i biegów terenowych.

Po maturze zacząłem pracować w biurze projektów. Nie zależało mi, aby studiować, chciałem założyć rodzinę. Moich kolegów zachęcałem do studiowania, ukończyli i zostali dyrektorami.

Moje biuro projektowało galwanizernie i lakiernie dla fabryk samochodowych jak Maluch i Polonez. Byłem bardzo zadowolony z mojej pracy.

Moją żonę poznałem w 1978 roku na własnych imieninach. Często urządzałem prywatki i tego dnia koledzy z koleżankami , (około 15 osób) zjawili się u mnie w domu. Tak często jak rodzice wychodzili z domu tak często urządzałem prywatki.

Moi rodzice oszczędnie gospodarowali funduszami i to, co zarabiali, wystarczyło na utrzymanie domu. Nie rozmawialiśmy o finansach i polityce. Nie widziałem też problemów finansowych w rodzinie i wśród kolegów. Nikt nie szastał pieniędzmi, a potrzeby też były umiarkowane. Rodzice oszczędzali na wakacje, na wycieczki szkolne i inne rozrywki. W szkole było wiele wycieczek, przynajmniej dwa razy w roku.

Alkohol był widoczny w dniu wypłat. Widziałem powroty podchmielonych ojców do mieszkań w naszym bloku. Na co dzień nie widziało się pijanych. Mój ojciec nie pił alkoholu poza uroczystościami rodzinnymi. Pieniędzy miałem, ile chciałem bo nie marzyłem o czymś nieosiągalnym. Koszule kupowałem tylko w Peweksie. Miałem na to, bo dużo zarabiałem, handlując węgorzami.

Z wydarzeń politycznych pamiętam, że w roku 1968 ojciec jechał ze mną taksówką i powiedział: ,, o nic się nie martwię , tylko żeby wojny nie było”. Ulica Piotrkowska była super , to była ulica wielkiego miasta. Iskrzyła się neonami, były tłumy ludzi, wystawy sklepowe zachęcały kupujących. Z Chojen jechało się tramwajem jak do wielkiego miasta, to był inny świat. Nie lubiłem chodzić do lokali, to nie mój klimat, więc umawiałem się z dziewczynami w domu.

Mam dwóch synów, jeden skończył psychologię a drugi technikum gastronomiczne, mam dwie wnuczki.

Paweł 1957

Podobne wpisy

  • Mała uliczka na przedmieściach wielkiego miasta.

    Wczesne lata sześćdziesiąte, słoneczna niedziela. Na przedmieściach miasta, w otoczeniu pól i łąk tam gdzie mówiło się jadę do miasta Łodzi, trwa świąteczny dzień. Z kolegami wychodzimy na ulicę utwardzoną szlaką. Rozpoczynają się zawody sportowe. Rzucamy dyskiem zrobionym przez jednego z ojców. Bez zabezpieczeń, bez techniki i trenerskich wskazówek – ma być jak najdalej. Ktoś…

  • Walka o bezpieczeństwo

    Urodziłam się w Łodzi w roku 1961. Ojca nie znałam. Matka poznała go w pracy , był kierownikiem kina. On miał rodzinę, więc mną się nie interesował. Byłam więc nieślubnym dzieckiem kobiety, którą wtedy nazywałam matką. Mieszkałam w kamienicy w centrum Łodzi. Szczęśliwa byłam tylko w bardzo wczesnym dzieciństwie. Szybko zrozumiałam, że jestem sama i…

  • Mój ojciec powinien dostać Nobla.

    Mój ojciec powinien dostać Nobla. Ojciec przyjechał do Łodzi z Wielkopolski mając 20 lat. Wcześnie został sierotą, więc wychowywany był przez stryja. Ciotka z wujem murarzem prowadzili gospodarstwo rolne. Po 5 klasach szkoły podstawowej, ojciec był posłany do terminu. Tak zdobył zawód piekarza, który wykonywał do końca życia. Mając 16 lat włożył buty stryja, wsiadł…

  • Ze wsi do miasta

    Moi dziadkowie przyjechali ze wsi Małyń. Kupili w Łodzi duże mieszkanie. Pieniądze mieli ze sprzedaży majątku po swoich rodzicach. Były to lata 1930. Dziadek prowadził sklepik spożywczy, babcia nie pracowała, ale prowadziła dom, szyła nam ubrania, pracowała chałupniczo. Mieszkanie miało ponad 100 metrów, znajdowało się w pięknej kamienicy przy ul. Tuwima. Urodziła się trójka dzieci….

  • Bałuty

    Urodziłam się na Bałutach a dokładnie na Julianowie. Mieszkałam w małym domku przy ulicy Pocztowej. Mała uliczka, małe domeczki, głównie drewniane, z równie małymi ogródeczkami, w których uprawiano warzywa i kwiaty. Kocie łby, rynsztoki, ubikacje za domami. Był też wielki ogród, nazywany Marcelin, do którego przechodziliśmy przez drewniany płot. Pamiętam, że w moim domu zimą…

  • Z Łodzi do Aleksandrii

    Moja mama mieszkała w Łodzi przed wojną. Po śmierci rodziców, jako dziecko, w wieku 10-11 lat przywieziona została do miasta. Pracowała w żydowskiej rodzinie. Mieszkała przy ulicy Gdańskiej 3, potem przy ul. Legionów aż do czasu wojny. Po wybuchu wojny pojechała na wieś w okolice Rawy Mazowieckiej. Tam poznała mojego ojca, który też poprzednio pracował…