Kino
Urodziłem się w Łodzi w 1957 roku. Mieszkałem przy ulicy Wysockiego. Ulica była brukowana ,,kocimi łbami”, a rynsztokami po obu stronach płynęły nieczystości.
Mama była nauczycielką a ojciec kierowcą karetki. Ojciec był piłkarzem w chojeńskim klubie sportowym. Mama bardzo angażowała się w pracę zawodową, bardziej niż w nasze wychowanie. Często zajmowałem się młodszym bratem. Pogodne niedziele spędzaliśmy na Stawach Jana. Latem jeździłem z mamą na kolonie (a później jeździłem sam).W szkole podstawowej dwa miesiące spędzałem na koloniach.
Mieliśmy liczną rodzinę i w soboty zawsze była impreza urodzinowa lub imieniny u nas lub u kogoś. Do pobliskiego kina chodziłem bardzo często, głownie z ojcem. Potem przeprowadziliśmy się do bloków na Dąbrowie, miałem wtedy blisko do kina Roma, Rekord i Wolność. Najchętniej wybieraliśmy filmy wojenne lub komedie.
Obowiązkowo uczestniczyłem w Konfrontacjach Filmowych, aż do roku 1977.
W szkole średniej pracowałem nad morzem w Ujeściu. Zauważyłem, że sprzedają na plażach wędzone węgorze i lody. Postanowiłem spróbować swoich sił w prywatnym biznesie. Poznałem okolicznych rybaków, nauczyłem się wędzić ryby. Łowiłem lub kupowałem z kutrów węgorze, wędziłem i sprzedawałem kawałki ,chodząc po plaży. Udało się, zarabiałem sporo pieniędzy. Na ostatnie dwa tygodnie wakacji mogłem pojechać z grupą chłopaków w Karkonosze, oczywiście za zarobione pieniądze.
Po podstawówce wybrałem technikum mechaniczne. Bardzo chciałem się kształcić, zdobyć maturę. Nie chciało mi się przykładać do nauki ,ale miałem dobre oceny, przychodziło mi to łatwo. Z chłopakami chodziliśmy na Piotrkowską, na Główną, do baru „Miś”. Bardzo często z grupą znajomych chodziłem do kina, wielokrotnie na niektóre tytuły, np. ,,Kin-kong,, oraz ,,Prywatna Wojna Murphyego”. Z technikum blisko było do parku 3 Maja, gdzie dzień w dzień graliśmy w gałę.
W pierwszej klasie chodziłem na zajęcia do szkolnej orkiestry dętej. Niestety nauczyciel pojechał do USA i już nie wrócił.
Zacząłem udzielać się w TKKF. Razem z Ryszardem Bonisławskim organizowaliśmy wiele turniejów sportowych i biegów terenowych.
Po maturze zacząłem pracować w biurze projektów. Nie zależało mi, aby studiować, chciałem założyć rodzinę. Moich kolegów zachęcałem do studiowania, ukończyli i zostali dyrektorami.
Moje biuro projektowało galwanizernie i lakiernie dla fabryk samochodowych jak Maluch i Polonez. Byłem bardzo zadowolony z mojej pracy.
Moją żonę poznałem w 1978 roku na własnych imieninach. Często urządzałem prywatki i tego dnia koledzy z koleżankami , (około 15 osób) zjawili się u mnie w domu. Tak często jak rodzice wychodzili z domu tak często urządzałem prywatki.
Moi rodzice oszczędnie gospodarowali funduszami i to, co zarabiali, wystarczyło na utrzymanie domu. Nie rozmawialiśmy o finansach i polityce. Nie widziałem też problemów finansowych w rodzinie i wśród kolegów. Nikt nie szastał pieniędzmi, a potrzeby też były umiarkowane. Rodzice oszczędzali na wakacje, na wycieczki szkolne i inne rozrywki. W szkole było wiele wycieczek, przynajmniej dwa razy w roku.
Alkohol był widoczny w dniu wypłat. Widziałem powroty podchmielonych ojców do mieszkań w naszym bloku. Na co dzień nie widziało się pijanych. Mój ojciec nie pił alkoholu poza uroczystościami rodzinnymi. Pieniędzy miałem, ile chciałem bo nie marzyłem o czymś nieosiągalnym. Koszule kupowałem tylko w Peweksie. Miałem na to, bo dużo zarabiałem, handlując węgorzami.
Z wydarzeń politycznych pamiętam, że w roku 1968 ojciec jechał ze mną taksówką i powiedział: ,, o nic się nie martwię , tylko żeby wojny nie było”. Ulica Piotrkowska była super , to była ulica wielkiego miasta. Iskrzyła się neonami, były tłumy ludzi, wystawy sklepowe zachęcały kupujących. Z Chojen jechało się tramwajem jak do wielkiego miasta, to był inny świat. Nie lubiłem chodzić do lokali, to nie mój klimat, więc umawiałem się z dziewczynami w domu.
Mam dwóch synów, jeden skończył psychologię a drugi technikum gastronomiczne, mam dwie wnuczki.
Paweł 1957