Obraz Łodzi.
Jestem urodzony w 1962 roku i wychowany w moim mieście
Łodzi na Bałutach, pierwsza brama od Bałuckiego rynku.
Miejsce specyficzne i ciekawe. Codziennie odbywały się
tam interesy często załatwiane jako rękoczyny.
Drzwi można było nie zamykać, nikt tu nie kradł.
Sąsiedzi bardzo sobie pomagali.
.Często spotykamy złe opinie o Bałutach, a tu
doświadczyłem zupełnie czegoś innego. Rodzice mieli
wykształcenie-tata średnie, a mama ukończyła szkołę
włókienniczą . Gdybym miał pieniądze, to nakręciłbym o nim
film, bo zawsze był dla mnie wzorem. Pochodził ze wsi
łowickiej. W 1950 roku zdał egzaminy do I Technikum
Samochodowego w Warszawie. Milicja znalazła go pod,
mostem jak spał. Okazało się, że dostał się do szkoły, ale
nie miał internatu. Władza załatwiła mu internat. Był bardzo
szczęśliwy. Miał dach nad głową i jedzenie. Zawsze
powtarzał, że jest wdzięczny temu ustrojowi za pomoc.
Powtarzał, że pozwolono mu się kształcić. Był bardzo
aktywny, zawsze był społecznikiem. Zapisał się do PZPR.
Rozpoczął studia, ale miłość do mojej matki była silniejsza.
Po ślubie zamieszkali wraz z dziadkami przy ulicy
Limanowskiego. Był to lokal bez wody, ogrzewanie
węglowe, ubikacja w podwórku. Zapisali się na mieszkanie
w blokach. Udało się. W roku 1970 przeprowadzamy się na
Dąbrowę. Był to drugi wieżowiec za domem handlowym
Pionier. Zajechaliśmy na 8 piętro, mieszkanie 48 metrów,
łazienka , ciepła i zimna woda, centralne ogrzewanie,
poczuliśmy się jak w Pałacu Poznańskiego. To był luksus.
Każdy miał swój pokój. Można było się wykąpać w wannie.
Władze komunistyczne rozpoczęły już w latach 60. budowę
dzielnic mieszkaniowych. Ojciec był kierownikiem w
Przedsiębiorstwie Transportu i Handlu. Mama pracowała w
laboratorium odzieżowym. Ojciec był Pierwszym
Sekretarzem Partii. Pewnego razu Dyrektor oświadczył, że
zakład otrzyma samochód do dyspozycji partii. Ojciec
powiedział, że jego rolą jest dbać o sprawność samochodów
dowożących rano pieczywo i auto osobowe jest zbędne.
Pracę w partii traktuje jako zajęcie społeczne. Po pól roku
zmieniono Pierwszego Sekretarza. Ojciec zmienił pracę,
został taksówkarzem. W latach 70. to był ,, Pan Taksówkarz”,
dużo się zarabiało. Nie było telefonów, a jednak ludzie
utrzymywali ze sobą kontakty, polecali swoje usługi. Ojciec
miał stałych klientów. Zawsze się elegancko ubierał, jeździł
pod krawatem. Obecnie też najlepsza jest reklama z
polecenia, poczta pantoflowa. Już kiedy był przed emeryturą ,
była okazja kupna restauracji we wsi, w której się urodził .
Zainwestował. Prowadził restaurację i tam też działał
społecznie. W l970 roku został wybrany na pierwszego
sekretarza gminy. Był też religijny i chodził do kościoła.
Założył zespół muzyczny, organizował wydarzenia
kulturalne. Zorganizował Młodzieżową Straż Pożarną.
Wybudował Dom Kultury. Tata był komunistą, ale jakimś
takim uczciwym. Myślę, że w tym czasie wielu członków
partii było prawych i oddanych pracy społecznej.
W moim domu nie narzekało się na brak pieniędzy, o polityce
rozmawiano na imieninach, w większym gronie. Pamiętam
grudzień 1970 roku, w telewizji nadawano wiadomości o
strajkach, wtedy się więcej rozmawiało. Wielkie nadzieje
pokładano w Edwardzie Gierku. On odbudował Polskę na
nowo. Droga do Warszawy skracała czas przejazdu,
,,gierkówka na Śląsk” itp. Myśleliśmy, wtedy, że to idzie w
dobrym kierunku. Były tanie kredyty. Na wsiach powstawały
szklarnie, tunele z folii, budowano nowe domy, takie klocki-
sześciany z płaskim dachem. Wieś się zmieniała. Na nowo
powstawała ,,prywatna inicjatywa”. Na nowo Łódź była
placem budowy. Powstawały dzielnice mieszkaniowe, każdy
miał pracę. Gdyby nie braki w zaopatrzeniu i rosnące ceny
pewnie muru berlińskiego by nie obalono tak szybko. W
moim życiu nie widziałem biedy, nawet na Bałutach. A już
jak zamieszkałem z żona na Dąbrowie, na pewno, biedy nie
było. Była praca, zaradność, oszczędzanie, zapobieganie,
wspólnie cała rodzina dbała o siebie. Wszyscy chodziliśmy
dobrze ubrani, dzieci w białych kołnierzykach, obiady w
szkołach, kolonie, obozy harcerskie. Naprawdę szło, ku
dobremu. Szkoła była drugim domem, darmowe zajęcia
pozalekcyjne, SKS, koła zainteresowań . Szkoła była czynna
do wieczora. Ja chodziłem do ogniska muzycznego,
nauczyłem się grać na akordeonie, ukończyłem muzyczną
szkołę podstawową. Wybrałem tę szkołę – 6 letnią , bo
podobała mi się gra na akordeonie. Ciotka, która zamieszkała
z nami, narzekała, że ćwiczę na instrumencie i hałasuję.
Doceniła, kiedy już nauczyłem się na tyle, żeby przygrywa
ć podczas imienin .
Byłem dumny, że żadna impreza rodzinna nie obyła się bez
mojego grania. Pamiętam przebój
,, Kolorowe jarmarki”. Podczas tych uroczystości meble
wynoszono do suszarni, była przestrzeń do tańców.
Przychodzili znajomi, nie tylko rodzina, była duża radość z
każdego odwiedzającego. Obecnie trzeba się zapowiedzieć,
uzgodnić. Kiedy przypadkowo znalazłem się pod blokiem
serdecznego kolegi, zadzwoniłem, to ze strachem zapytał, czy
coś się stało. Rodzice lubili życie towarzyskie.
Razem z zaprzyjaźnionymi trzema małżeństwami zawsze w
sobotę starali się gdzieś pójść. Chodzili na tańce do SIM-u na
Placu Wolności, do kina, do teatru. Sobota musiała mieć
jakieś rozrywkowe wydarzenie.
Już na Dąbrowie, pamiętam, w niedzielę razem szli do
kościoła, obowiązkowo cukiernia i rurki z kremem po 2 zł, a
potem się odwiedzali w domach i spędzali czas do wieczora.
Latem jeździliśmy do Łagiewnik, do Parku Źródliska, do
Arturówka, do Parku Śledzia, na Julianów. Pamiętam, że w
parku na Julianowie zgubiłem się, szalejąc na rowerku.
Usiadłem i czekałem, aż rodzice mnie znajdą. Miałem
zabawki, nawet autko na kablu, którym mogłem wykonywać
skręty. Mama była zawsze elegancka. Pamiętam torebki
dobrane pod kolor butów. Mama sama szyła sobie sukienki,
niewiele kupowała. Bardzo to lubiła i szyła też znajomym.
Obecnie ma 84 lata i przerabia koleżankom ubrania. Mamę
mam wyjątkową, bo ma też talent poetycki . Pisze wiersze.
Po śmierci ojca wyemigrowała do siostry do Kanady.
Rozmawiamy w niedziele i zawsze czyta mi dwa wiersze.
Należy do kółka polonijnego i aktywnie spędza czas.
Chciałbym wydać tomik jej wierszy.
Ja rozpocząłem naukę w XXIII LO, wtedy też Boniek zaczął
grać w Widzewie. Obowiązkowo chodziłem po szkole na
boisko Klubu Widzew. Nie interesowałem się środowiskiem
robotniczym, jedynie czytałem ,, Głos Robotniczy”. Otaczali
mnie ludzie zadowoleni i szczęśliwi. Celebrowaliśmy święta
kościelne. Zjeżdżały się całe rodziny. Teraz już tak nie jest.
Rodzina się rozjechała, kuzyn został marynarzem. Bardzo
dobrze się uczył, świetnie zdał egzaminy do Wyższej Szkoły
Morskiej. On jest przykładem, że poprzez naukę można
spełnić marzenia.
Stałem kilka godzin w kolejce ,, za karpiem”, zaczęły się
kłopoty z zaopatrzeniem, potem wprowadzono kartki.
Ożeniłem się dość wcześnie, mając 20 lat, a żona- 22 i
musiałem po pracy dorabiać . Chciałem, żeby moja rodzina,
miała co jeść. Łódź cały czas mi się podoba. Kiedy miałem
możliwość, zapisałem się na kurs przewodników po Łodzi.
Opuściłem tylko jeden wykład. Jestem przewodnikiem po
mieście. Zawsze chciałem pokazywać moje miasto
przyjezdnym. Uważam, że jest bardzo piękne i interesujące.
Zauważyłem ze turyści mają stereotypowe wyobrażenia o
nim. Muszę to przełamywać. Zdarza się, że ponownie
wracają, bo zainteresowałem ich moim miastem.
Miałem grupę, która przyjechała na integrację. Rano w sobotę
ledwo doszli, i to w mniejszym składzie. Poprzedniego dnia
byli w pubach na Piotrkowskiej, więc ręce ciągnęli po
asfalcie. Kierownik ekipy powiedział, żebym skrócił
wycieczkę do 2 godzin. Chodziliśmy 4,5 godziny i
umówiliśmy się za rok. To jest miód na moje serce. Nie
zdawali sobie sprawy, że ta Łódź ma inną historię niż ta,
którą niektórzy chcą nam wmówić. Nigdy Łódź nie była
szara ani czerwona tylko kolorowa, wieloraka. Uwielbiam
oprowadzać dzieci łódzkie. Proponuję, żeby zamiast
odpowiadać szybko, że jesteście z miasta Łodzi, powiedzieć,
że jesteście z takiego miasta, gdzie jest najdłuższa ulica
handlowa w Europie, że jest tu jedyne w świecie Muzeum
Kinematografii, że jest tu największy cmentarz żydowski, że
tu jest słynna Szkoła Filmowa, gdzie studiował Roman
Polański.
Krzysztof 1962